Voor mij echter begon mijn leven hier pas ongeveer in 1991. En om eerlijk te zijn kan je dat vergelijken met het wakker worden in een nachtmerrie. Ik wist totaal niet wie ik was, of waar ik was. In die tijd sliep ik dan ook 18 uur op een dag, en waren de andere uren voor mij een hel. het moeilijkste stuk vond ik zelf dat ik kinderen bleek te hebben, en niet snapte hoe ik dat kon zijn vergeten. Buiten dat ik geen herinneringen had, had ik in de uren dat ik wakker was, constant flashbacks van allerlei beelden waarvan ik niet wist wat ik er mee aan moest, en die me ook gewoon uitputten omdat ze gepaard gingen met hevige emoties
Bij de flashbacks waren er ook de constante "stemmen" die ik hoorde, die
uit het "niets" bleken op te duiken. Op den duur kregen deze stemmen een
naam, een gezicht, en werden het voor mij persoonlijkheden die net zo
echt waren als de mensen in de fysieke realiteit. Voor mij was dit het
begin naar de zoektocht naar mezelf, en om te gaan ontdekken wie deze
Gerda nu uiteindelijk was, maar ook naar wie ik nu eigenlijk was.
Het is geen gemakkelijke tocht geweest, maar als ik er nu op terug kijk zou ik er ook niets aan willen veranderen.
Het is geen gemakkelijke tocht geweest, maar als ik er nu op terug kijk zou ik er ook niets aan willen veranderen.
Door deze ervaringen heb ik wel mezelf leren kennen. Nog steeds
"reis" ik zoals ik het zelf noem door vele werelden heen. Vaak best raar
zeker als ik met iemand sta te praten en bij die persoon ineens een kind
zie verschijnen, of een ander zelf uit een ander leven. Maar steeds meer
begin ik de betekenis ervan in te zien
veel liefs Gerda