Zandkastelen

Er was eens een klein meisje,
Dat het heerlijk vond om te spelen
In de zandbak die ze van haar Vader had gekregen
Samen met vele vriendjes maakte ze daar
Hun eigen zandkastelen.

Steeds weer opnieuw en opnieuw
En als ze moe werd, ging ze aan de kant zitten
En keek ze naar haar zandkasteel
Om te zien wat ze er nog aan wou veranderen

Op een dag kwam er echter een kindje
Die niet mee wou spelen
Maar begon het zandkasteel van het meisje te vernielen

Verdrietig ging het meisje aan de kant zitten
En keek erna, en wou ook niet langer meer mee spelen
Met al de andere kinderen

Na een tijdje echter, verzamelde ze al de moed die ze had
En begon opnieuw aan haar eigen zandkasteel
Weer kwam er het kindje
En begon haar zandkasteel te vernielen.
Het meisje vroeg hem waarom doe je dat
Maar hij lachte alleen maar heel gemeen.

Haar vriendjes kwamen bij haar staan
En zeiden haar, ach laat hem maar
Maar maar geen ruzie met hem hierom
Wij helpen je wel om je zandkasteel weer op te bouwen

Zo ging het steeds opnieuw
Tot de dag dat met meisje weer het kindje aan zag komen
Deze keer gaf ze hem niet de kans om haar zandkasteel te vernielen
Maar pakte ze haar schepje, en sloeg hem de zandbak uit

Verbaast keken de andere kinderen het kleine meisje aan
Waarom deed je dat nou, vroegen ze haar
Waarop het meisje antwoorden
Ik heb geen zin meer om steeds hetzelfde opnieuw te gaan bouwen
Nu wil ik eens afmaken waar ik ooit aan begon.

Ja maar wat dan, vroegen de kinderen haar, wat als onze kastelen af zijn,

Nou vertelde het meisje, dan kunnen we bruggetjes maken, naar elkaars kastelen toe,
We kunnen meertjes aanleggen, naar elkaars kastelen toe
En zo kunnen we steeds opnieuw nieuwe dingen aan onze kastelen toevoegen
Zonder ze nog langer te laten vernietigen

En zo begonnen de kinderen aan het voltooien van hun kasteel
En ja er kwam nog steeds een kindje langs
Die ze probeerde te vernietigen
Maar deze begon het ook niet meer leuk te vinden
Om steeds uit de zandbak gemept te worden

Hij keek op een afstand toe
En zag hoeveel plezier de kinderen hadden in het samenspel
Schoorvoetend kwam hij dichterbij
En het meisje keek hem al verwachtingsvol aan
Met haar schepje in haar hand.

Toen vroeg hij haar of hij ook mee mocht spelen
En er verscheen een grote glimlach bij het meisje
Ze gaf hem het schepje en zei, hier maak maar je eigen zandkasteel

 

Veel liefs Gerda                                                   back