In haar huisje zat ze de ervaringen van al de jaren te overdenken, ze dacht terug aan de werelden waar ze geweest was, en waar het zo donker en koud was, en herinnerende haar angsten en verdriet voor die werelden en voor de wezens die er leefde. Ze herinnerde de werelden van licht, met hun liefde en warmte, en de wezens die dit haar gaven, en haar bewust maakte van haar eigen licht en warmte en het meisje begon te begrijpen dat al die werelden waar ze geweest was, in feite ook allemaal bestonden in de wereld waar ze nu was, de wereld die men aarde noemde.

Opnieuw begon het meisje op ontdekking uit te gaan, maar nu niet langer op zoek naar anderen werelden, maar in haar eigen wereld, en steeds meer begon ze te zien dat haar eigen wereld, net zo mooi was, als al de werelden van licht die ze had bezocht, ze begon te zien dat de donkere plaatsen, in haar wereld er waren doordat er nog wezens waren die door hun angst de muren om zich heen hielden, maar het meisje keek nu ook door die muren heen, en zag ook bij hen allen het licht wat ze bij zich draagde, en ze begreep dat er geen verschillen waren tussen al de wezens in haar wereld, maar dat ze allen door het licht in zich verbonden waren met elkaar.

Het meisje zag dat niet alleen de wezens in de wereld waar ze nu was die verbinding met elkaar hadden, maar ze zag ook hoe al de werelden waar ze ooit geweest was, met al die wezens die daar leefde, verbonden waren met elkaar, allen door hetzelfde licht en ze ging zien dat vanuit dat licht, al de werelden en wezens waren ontstaan.  

Toch vond het meisje het moeilijk om op deze manier in het aardse leven te blijven ervaren. Zeker op de momenten dat ze weer eens aangevallen werd op een donkere plaats in haar wereld, kroop ze vaak weer snel naar haar veilige huisje, en duurde het weer een tijdje voordat ze naar buiten durfde te komen. Steeds meer begon ze haar vrienden in de andere wereld te missen, zeker omdat er in haar aardse leven zo weinig mensen waren waarmee ze zich echt kon verbinden. 

Meer en meer begon ze zich weer af te sluiten van alles om haar heen, de enige die nog in haar gevoelswereld binnen mochten komen waren haar man en kinderen, met al de inzichten die ze had gehad, begreep ze er steeds minder van, en voelde ze zich ontzettend eenzaam zonder haar vrienden in de andere werelden. Soms zag ze een glimp van ze, maar ze kon het contact er mee niet vasthouden, en ze begreep niet wat ze haar nu probeerde te vertellen. 

Het meisje wist dat dit niet langer meer kon gaan duren, en dat ze nu de moed bij elkaar moest rapen om naar buiten te komen met de inzichten die ze in die jaren had gekregen. Langzaam aan ging ze er weer op uit en begon de confrontatie aan te gaan met de schaduwkanten die haar steeds maar achtervolgde en die toesloegen als ze niet opletten. Niet langer kroop ze weg als ze werd aangevallen, maar gebruikte de inzichten die ze had om zichzelf te verdedigen.

Zo gaat haar reis weer verder, en probeert ze de verschillende werelden tot een te brengen.

Veel liefs Gerda                                                   back