Het meisje was heel verbaast, en begreep maar niet waarom haar vriendje ineens voor haar stond, terwijl hij in de andere wereld haar zo had genegeerd. Ze bleef dan ook op afstand van hem staan, bang om weer teleurgesteld te worden, bang om weer van hem gescheiden te worden, maar lang kon deze angst geen weerstand houden, daar een blik uit zijn ogen genoeg was, om de angsten voorgoed te laten verdwijnen.  

Samen liepen ze het gebouw uit, en het meisje zag de stralende glimlachen van de wezens om haar heen. Haar vriendje begon haar uit te leggen wat de reden was, van het diepe verdriet was ze in die weken daarvoor had gevoeld, en vertelde haar dat er nu niets meer was, wat hun samenzijn nog in de weg zou staan.  

Oh wat genoot het meisje, nu ze begreep dat ze eindelijk weer thuis was gekomen, dat het niet zomaar een droom was, en ze opnieuw wakker zou worden in de wereld , waar ze zo lang was geweest. Urenlang zaten ze samen te praten over de vele reizen die ze hadden gemaakt, ze lachten om de ervaringen in de werelden waarin ze samen waren, maar elkaar niet hadden herkend.  

Ondanks haar geluk trok het meisje zich regelmatig even terug, en overdacht haar leven in de wereld die ze verlaten had, en voelde ze een gemis naar al haar vrienden daar, maar ze durfde dat niet uit te spreken, want ondanks dat gevoel, wist ze ook dat ze er niet meer naar terug zou keren.. Op een dag echter kon ze het gevoel niet langer verborgen houden voor haar vriendje, en vertelde hem over de gevoelens die er in haar speelde.  

Lachend nam hij haar in zijn armen, en zei tegen haar, ik had ook niets anders van je verwacht, want zo ben jij nu eenmaal. Verbaast keek ze hem aan. Echter vertelde hij haar verder niets, maar vroeg haar om met hem mee te komen.  

Opnieuw ging het meisje het gebouw binnen, maar nu  gingen ze naar de bovenste verdieping van het gebouw. Was het meisje al overdonderd door het kleurenspel en het Gouden Licht wat ze ervaarde bij haar aankomst, in de ruimte waar ze NU kwam, waren geen woorden meer voor datgene wat ze waarnam. De kracht, de warmte die hier door haar heen stroomde had ze nog nooit eerder zo intens ervaren.  

Samen met haar vriendje nam ze plaats in de ruimte, en begon op te merken dat ze vandaar uit, al de werelden kon zien waar ze in al haar reizen ooit geweest was. Ze zag hoe ze in die werelden terecht was gekomen,  en herinnerde zich weer, hoe ze nog steeds contact kon maken met al degene die ze daar ooit had leren kennen.  

Het meisje merkte op dat ze niet langer samen alleen in de ruimte waren, maar dat een ander lichtwezen zich bij hun gevoegd had. Deze vroeg haar wat het meisje nu het liefst zou willen.

Het meisje twijfelde even, en vertelde het wezen, al zolang ben ik onderweg geweest in al die werelden, ik heb zoveel gereisd erin, zoveel vrienden gemaakt, maar nooit was ik in een van die werelden zoals ik NU ben. Steeds was er maar een deel van mezelf aanwezig, net zoals er maar een deel van allen van ons in die werelden aanwezig zijn.  

Nu al deze delen weer herenigd zijn, vraag ik me af, of er niet een wereld bestaat, waarin we werkelijk kunnen Zijn, in onze totaliteit, waarin we ons “thuis”  zoals deze Hier is, niet kunnen manifesteren en ervaren zoals we de andere werelden hebben ervaren. Waar we ons werkelijke Zelf tot uitdrukking kunnen brengen, zonder dat we vergeten, wie we ZIJN.  

Het wezen keek haar lachend aan,  en vroeg het meisje eens goed om haar heen te kijken, want was de ruimte waar ze zich bevond, dan wel anders, dan de wereld die ze dacht achter zich gelaten te hebben, was de wereld waarin ze zich nu bevond, wel anders dan de werelden die ze zich herinnerde, was het meisje werkelijk anders, dan degene die ze in de andere werelden dacht te zijn.  

Toen besefte het meisje dat ze nooit werkelijk thuis was weggeweest, maar dat al de werelden deel uitmaakte van haar thuiswereld. Toen besefte het meisje, dat ze nooit anders was geweest dan degene die ze werkelijk was, maar vooral besefte ze, dat ze nooit en te nimmer gescheiden zou zijn, van al degene die ze zo lief heeft.  

Vanaf dat moment, dat ze zich alles weer herinnerde, wist ze ook dat ze niet langer meer hoefde te reizen, maar dat ze nu werkelijk kon genieten van haar thuiswereld, op welke plaats daarin ze zich ook bevond, overal zou ze nu werkelijk Zichzelf kunnen ZIJN. 

Gerda

Veel liefs Gerda                                                   back