Alayla en Eleya  deel 1

Het was een rustige dag toen Alayla werd geboren. Het meisje huilde niet zoals het de gewoonte was bij pasgeborenen, maar vanaf het eerste moment keek ze met haar heldere blauwe ogen geintereseerd rond, en was het of ze zoveel mogelijk informatie probeerde op te doen van de omgeving waarin ze terecht was gekomen.

De kleine Alayla groeide de eerste jaren rustig op, in het kleine handelsdorp. Alleen in de nachten werd ze soms gillend wakker, en brabelde ze over de schepen die vanuit zee kwamen en die de huizen in een vurenzee deden veranderen. Haar ouders probeerde haar zoveel mogelijk gerust te stellen, maar de dromen bleven terugkeren.

Toen Alayla een jaar of 4 was merkte de dorpbewoners steeds meer het “afwijkende” gedrag
op van de kleine meid. Ze speelde zelden met de andere kinderen, maar kon uren in gesprek zijn met allerlei dieren, zelfs met een steentje, een grassprietje of een boom hadden meer haar aandacht dan de kinderen om haar heen, en daarin vond zij geduldige gesprekpartners.

Het liefst was ze met haar moeder aan zee, waar ze met een tak urenlang in het zand kon zitten tekenen, tekeningen die ze dan snel uitwiste als er anderen in de buurt kwamen. Als men vroeg waarom ze dat deed, zei ze is een geheimpje van mij en het zand

Ook was ze vaak te vinden op de “plaza” van de medicijnenman van het dorp. Waar ze zich vrstopte of probeerde voor te doen als een van de jongens, om ook daar informatie op te doen. Niemand begreep wat haar zo aantrok naar die plaats, en hoe vaak men haar ook vertelde dat ze daar niet mocht komen, wat voor straffen ze ook kreeg, ze bleef er stug in volhouden.

Toen Alayla een jaar of 7 was werden haar dromen steeds heviger, en begon ze steeds meer te vertellen over een leven in een stad die “onder” haar stad lag. Ook vertelde ze hoe hun eigen volk vanuit zee was gekomen, het dorp dat er was met vuur had vernietigd en er een “nieuwe stad op had gebouwd. Als men haar dan vertelde dat dit maar dromen waren, werd ze boos, en zei, dit gaat weer gebeuren in de komende jaren.

Er werd verder weinig aandacht besteed aan de verhalen van het meisje, echter een oudere vrouw die als priesteres diende in de tempel van Isis in het dorp, begon zich te herinneren dat ze bepaalde dingen die de kleine meis vertelde verband hielden met dingen die ze had gelezen in de vele geschriften die er in de tempel aanwezig waren.

De vrouw begon het meisje in de gaten te houden. luisterde naar de vele verhalen van het meisje maar zag ook hoe het meisje naar het tekenen van bepaalde tekens en figuren in een soort trance terecht kwam, en dan zat te brabbelen tegen iets wat niet fysiek waarneembaar was.

Op een dag toen Alayla weer had zitten tekenen aan het strand, en in een diepe trance bleek te zijn, liep de vrouw naar het kind, en vroeg haar met wie ze sprak. geschrokken van de plotselingen aanwezigheid van de vrouw begon Alayla snel de tekening te wissen en zei, ik ben gewoon aan het spelen.

Echter de vrouw bleef haar glimlachend aankijken en vertelde haar toen de dingen die zij als kind had gedaan en wat ze daarbij ervaarde. Ze vertelde dat ze daardoor in de tempel terecht was gekomen. De vrouw vertelde Alayla dat ze niet bang hoefde te zijn, en dat haar geheimpjes bij haar veilig zouden zijn.

Alayla slaakte een diepe zucht en vertelde haar dat als ze tekende ze kon praten met de grote vissen in het water, ze vertelde hoe ze dan een van hun was, en met hun speelde en met hun sprak. Ze vertelde dat als ze weer iets anders tekende andere dieren met haar speelde en spraken, en dat bij ieder ander tekening ze zo in de wereld van de dieren, de bomen, de bergen maar ook in die van andere mensen en rare mensen terecht kwam. Ze vertelde dat die andere wereld pas verdween als ze haar tekening uitwisten.

De oude vrouw ging terug naar het dorp, en belegde een bijeenkomst tussen de “ouderen” ,
In de bijeenkomst vertelde ze dat ze in de geschriften een legende had gevonden over een kind dat zowel in de oude als nieuwe werelden zou reizen. het kind zou afkomstig zijn van een ander sterre-stelsel dan die van hun. In de legende werd het kind de “sleutelbewaarder”genoemd. Ze bewaakte de ingangen tussen de vele werelden. De oude vrouw gaf aan dat ze vermoeden dat Alayla dit kind was, en vroeg om toestemming om Alayla in de tempel op te nemen, en haar te onderwijzen.

Zo kwam Alayla op 10 jarige leeftijd in de tempel terecht. Ze werd ingewijd in verschillende rituelen en aangemoedigd haar eigen talenten te ontdekken en uit te breiden. Het was voor het meisje een fijne tijd waarin ook eindelijk de nare dromen afnamen. Hiervoor in de plaats begonnen er nieuwe dromen te ontstaan, waarin steeds vaker het gezicht van een jonge man verscheen.

Urenlang en zelfs soms dagenlang zwierf Alayla door de bergen of langs de kusten, en begonnen er verhalen bij haar te vormen over een nieuwe wereld, die net als hun wereld gebouwd zou worden op hun dorp. Vanuit het binnenland begon een ander volk als steeds meer uit te breiden richting de kustplaatsen en ook naast het dorp van Alayla werd door de anderen een dorp gebouwd. Op een dag tijdens haar wandelingen langs het strand zag ze een jonge man naar haar toe lopen, Ze zag dat hij een van de anderen was. Toen hij echter dichter bij kwam, bleef Alayla geschrokken staan, daar ze in hem degene hekende die al enkele jaren in haar dromen voorkwam.

Geschrokken en verward keerde Alayla terug naar de tempel, zich afvragend hoe degene uit haar droomwereld zich hier kon bevinden. Ze sprak erover met de oude vrouw die haar aangaf behoedzaam te zijn, zeker ook omdat de spanning tussen de twee volkeren steeds meer voelbaar en zichtbaar werden, toch gaf de vrouw ook aan dat ze de ontmoetingen die er zouden zijn niet uit de weg moest gaan.

Zo hervatte Alayla haar rondzwervingen. Op een dag zag ze opnieuw de jonge man, turend over de zee. Toen hij zich omdraaide zag ze dat hij had gehuild, en voelde ze zijn diepe eenzaamheid in zijn hart. Langzaam liep ze op hem af, en daarbij keken ze elkaar diep en strak in elkaars ogen. Langzaam pakte Alayla de hand van de jongeman, en de enige woorden die ze zei waren “Nu zijn we weer samen”. Ze voelde hoe het lichaam van hem zich begon te ontspannen en zag hoe hij zijn ogen neersloeg.
Samen gingen ze in het zand zitten, turend over de zee, en werd er geen woord meer gesproken. Alaya begon in het zand te tekenen en opnieuw keek de jongen naar haar op en zei, ik ben Eleya, ik heb je al zo vaak gezien, maar durfde je niet aan te spreken. lachend keek ze hem aan en zei Ik ben Alayla.

Steeds vaker zochten ze elkaar op en begonnen ze ook samen langs de kusten en door de bergen te zwerven. Ze vertelde elkaar over het leven wat ze hadden bij hun eigen volk, en zagen de overeenkomsten die ze hadden in de contacten met de dierenwereld en met de andere schepselen van Moeder Aarde. Eleyla voreg haar regelmatig naar de tekeningen die Alayla maakte, maar steeds bleef ze die vragen ontwijken en zei hem, ooit op een dag zal ik je vertellen waarom ik ze maak, en wat je er mee kan doen.

De spanningen tussen de twee volken liepen steeds verder op en regelmatig begonnen zich schemmutselingen voor te doen. Terwijl Eleya en Alayla hierover spraken, vertelde Eleyla haar dat hij van plan was weg te gaan van zijn volk. Hij vertelde haar over een “nieuwe wereld” die hij steeds in zijn dromen zag en volgens hem zich zou bevinden, ver voorbij de bergen. Hij vroeg Alayla om met hem mee te gaan. Deze antwoorden echter niet op zijn vraag.

Eleya begon echter in de ontmoetingen die volgde meer en meer bij Alayla aan te dringen om met hem te vertrekken, en Alayla voelde zich hierdoor verward. Ze had net de leeftijd bereikt waarin ze een nieuwe inwijding zou gaan ontvangen in de tempel, waardoor ze deel uit zou gaan maken als “priesteres”van de tempel. Dit zou echter ook betekenen dat ze zich totaal ontdeed van al de aardse bindingen en zich totaal in dienst zou stellen van de Godin Isis. Aan de andere kant speelde haar diepe liefde voor Elaya en de angst hem kwijt te raken.

Alayla begon zich steeds meer terug te trekken en ontmoetingen met Elaya te vermijden. Net als in haar kindertijd begon ze steeds meer te tekenen en schrok ze ‘snachts vaak wakker uit de dromendie ze had. Hevig snikkend lag ze dan in de armen van de oude vrouw, maar ze kon ook haar niet vertellen wat ze in haar dromen ervaarden. De oude vrouw begreep echter wel dat de dromen die Alayla had grote veranderingen voor haar volk zouden betekenen.

Op haar 18de verjaardag ontving ze haar inwijding in de tempel, en kreeg ze de titel van sleuteldraagster. Hiermee verbrak ze ook al de bindingen die ze had op aards niveau. Vaak dacht ze terug aan de laatste ontmoeting die ze met Eleya had gehad, en waar ze haar keuze in had medegedeeld. De teleurstelling en de pijn die ze in zijn ogen zag stonden diep in haar ziel gekerft, maar in haar hart wist ze dat er ooit een dag zou komen waarin hij haar keuze zou begrijpen.

In de tempel begon Alayla nu haar tekeningen op te tekenen, en begon ze te onderwijzen welke tekens toegang gaven naar de andere werelden. Als de anderen echter haar tekens probeerde te geruiken gebeurde er niets, en al snel begon men de interessen erin te verliezen en Alayla te vermijden. Echter de oude vrouw bleef vertrouwen hebben in haar pupil. Toen Alayla op een nacht weer hevig huilend wakker werd uit een droom vroeg de oude vrouw haar om haar mee te nemen naar deze droomwereld waaruit Alayla net was ontwaakt.

Alayla vertelde haar dat ze niet wist hoe ze dat zou moeten doen. Ze voelde een angst in zich omhoog komen dat langzaam bezit leek te nemen van heel haar lichaam. Er begonnen zich beelden te vormen en ze vertelde de vrouw over de angst, de beelden die ze zag, waarin een jong meisje het dorp werd uitgejaagd, uitgejouwd en met stenen bekogeld door de dorpbewoners. Ze vertelde hoe het meisje dagenlang rondzwierf en tenslotte uitgehongerd en uitgeput neerviel, en waar het lichaam een prooi werd van de rondzwervende dieren. Angstig vroeg Alayla aan de oude vrouw, “gebeurt dit nu met me als ik U niet in de andere wereld kan brengen. De oude vrouw stelde haar gerust, en beloofde haar dat als het haar niet zou lukken, het hun geheim zou blijven, en dat ze altijd over haar zou blijven waken. Ze moedigde Alayla aan om naar haar hart te luisteren, die zou haar aangeven wat ze moest doen.

De oude vrouw gaf Alayla alle tijd die ze nodig had om haar angst te overwinnen. Op een dag keerde Alayla terug van haar omzwervingen aan zee, en liep lachend en stralend naar de oude vrouw. en riep, “ Nu weet ik hoe ik U mee kan nemen.”

Die avond vertrokken ze samenen liepen zwijgend naast elkaar langs de kustlijn. Alayla zocht een geschikte plaats, zodat ze niet gestoord zouden worden. Toen ze die plaats had gevonden keken ze samen naar de zon die langzaam onderging en plaats scheen te maken voor het heldere licht van de maan. Zoals het zonlicht het zee water leek te veranderen in duizenden kristallen, veschenen er in de lucht steeds meer sterren. Alayla keek de oude vrouw aan en zei, het is tijd, ik mag U meenemen naar de wereld waar ik geboren ben.

Alayla begon een cirkel te tekenen en plaatste er verschillende tekens en figuren in. Hierma vroeg ze de oude vrouw om plaats te nemen bij haar in de cirkel. Ze nam de handen van de oude vrouw in haar handen en vroeg haar de ogen te sluiten. In de lucht verscheen een bliksemflits, maar de twee vrouwen merkte er niets meer van op.


Veel liefs Gerda                                                   back