Alters, zelfbeschadigingen en zelfmoordpogingen  
 
Dit was iets waar ik de meeste angsten voor had, vooral omdat ik in de beginperiode dus totaal niet begreep wat, waar en hoe iets was gebeurt. Op een dag kwam ik bij in het ziekenhuis, en snapte er totaal niet hoe ik daar was gekomen. Er kwam een arts bij mijn bed en vroeg me hoe ik het in mijn hoofd kon halen om zoiets uit te halen en of ik daarbij niet aan mijn kinderen en man had gedacht. Ik begreep er dus echt niets van, want het enige dat ik me herinnerde was dat we die dag de verjaardag vierde van mijn oudste dochter. 

Voor mijn gevoel was het een hele leuke dag geweest met vrienden en familie, met op het einde van de dag een barbequefeest. Ik wist nog dat ik daarna de jongste naar boven ben gaan brengen, en daarna wist ik niets meer, tot het moment dat ik wakker werd in het ziekenhuis. 

Jaren later kon ik pas terug zien op wat er die avond verder was gebeurt en wat de oorzaak er van was geweest. Ook het snijden in het lichaam vond regelmatig plaats, net als het uitdrukken van sigaretten op de huid. Dit was ook iets wat niet specifiek bij een alter hoorde, maar verschillende alters gebruikte dit om zo de geestelijke pijnen die er waren niet langer te hoeven voelen. 

Het was ook een manier om een switch te bewerkstelligen. Ook werd dit gebruikt als strafmiddel door de oudere alters, om zo de jongere delen onder de duim te kunnen houden en te voorkomen dat ze teveel dingen gingen vertellen. 

Want ook niet alle oudere alters waren op de hoogte van wat er in de jeugd had afgespeeld, en net als ikzelf deden ook zij de herinneringen af als onzin. Maar ook werd er op deze manier aandacht gevraagd aan de buitenwereld. Vaak werden er in die tijd dan ook tekeningen gemaakt van een klein meisje dat overal snijwonden had en waren er beelden dat er overal bloed stroomde.

 

 
 
 
   
   back