De verhalen van de alters deel 3  
De meeste van de andere alters hadden voor mij te maken met dit leven. De jongste ervan was Janneke. Haar zag ik als baby zijnde liggen in een couveuse. Boven de couveuse waren steeds handen zichtbaar, en daarbij voelde ik een ontzettende angst. Tot het moment dat ik bij Jomanda terugging naar mijn geboorte. De enige verhalen die ik in de familie hieromtrent had gehoord was dat ik na 7 maanden zwangerschap geboren werd, en dat mijn moeder ontzettend ziek was geweest. Tijdens de herbeleving omtrent de geboorte waren er ook beelden en gevoelens van haar zwangerschap. Dit kwam ook in tekeningen na voren waarin ik mezelf zowel in als buiten mijn moeder tekende. Er waren veel gevoelens van angst, verwarring en pijn. En steeds weer de gedachten van ik wil niet geboren worden. Steeds duidelijker werd het voor mij, dat deze gevoelens en gedachten niet alleen afkomstig waren van mezelf, maar juist dat ik deze dingen van mijn moeder oppikte. Tijdens dromen werd me duidelijk waar de angsten van mijn moeder vandaan kwamen, en waar ze mee te maken hadden. Maanden later heb ik deze dingen met mijn moeder uitgesproken. Door de verhalen uit mijn jeugd, had ik een schuldgevoel op me genomen, en ben ik onbewust altijd blijven denken dat ik de oorzaak was van haar ziek zijn, en ook dat ze door mij bijna was gestorven bij de geboorte.

 

Mijn moeder vertelde me dat het niets met de zwangerschap of bevalling te maken had gehad, maar dat ze eerst een flinke griep kreeg, en na de bevalling trombose op de borst. Ook de dingen uit mijn dromen vertelde ik haar, en zij gaf me de bevestiging daarvan. Om privé redenen kan ik hier geen uitleg over doen. Alleen bleef ik toen met de vraag zitten wat de handen te betekenen hadden, die ik steeds boven me had gezien. Jaren later kreeg ik daar het antwoord op via een medium. De handen waren van een ziel die vanaf dat moment al bij me was. Zij is mijn bescherming geweest in dit leven en had de naam Gerdien. Toen ik dit te horen kreeg schrok ik ontzettend, want Gerdien was een naam die ik als kind zijnde ook bewust gebruikte omdat ik hem mooier vond dan mijn eigen naam. . Ook had ik eerder in 1995 een tekening laten maken, van mijn zielsleven en dat van mijn gids, door iemand die totaal niets van me afwist, alleen mijn naam en geboortedatum. Ook zij maakte toen een tekening van mijn gids met de naam Gerdien eronder. De tweede jongste was Charlotte. Charlotte was 4 jaar toen ik haar leerde kennen. Zag haar steeds als een eenzaam meisje met grote blauwe ogen, en blond krullend haar. In eerste instantie heb ik haar een grote knuffelbeer gegeven, zodat ze als ik geen contact met haar kon hebben ze iets had om haar te troosten. Via charlotte kwamen de herinneringen terug aan de misbruik. Zij was voor mij in eerste instantie degene die het misbruik onderging. Steeds als ik beelden had van de misbruik , zag ik deze van bovenuit of vanuit een hoek van de kamer. Hoe meer ik me bewust werd van de dingen die zich hadden afgespeeld, hoe meer ik ook bewust werd van de andere alters die samen met Charlotte deze dingen hadden doorstaan.

Jankertje was degene die het verdriet had opgevangen zij huilde voor de anderen. . Bang haasje was degene die de angsten in zich droeg. Sabiene was degene die vanaf het 6de jaar de herinneringen van misbruik bij zich droeg. Monica was degene die de schuld op zich nam, Molly was degene die de onmacht bij zich voelde. Katja was degene die alles ontkende. Tommy was degene die probeerde te beschermen. En kleine Gerda, zij was het die in een soort coma lag.Deze delen waren in de leeftijd van 4 tot 9 jaar. Kleine Gerda leerde ik kennen tijdens een healing bij jomanda waarbij ik al te alters die ik toen kende ergens om heen zag staan. Was nieuwsgierig waar ze naar stonden te kijken en liep na het midden van de kring. Hier zag ik een klein meisje liggen. Toen ik vroeg wie dat was, hoorde ik, dat is Gerda, onze kern. Toen ik vroeg waarom zij sliep, kreeg ik als antwoord, zij kon de dingen die er gebeurde niet dragen, daarom zijn wij er ook. Hierna begon ik me af te vragen, hoe ik haar kon laten ontwaken. Hoe kon ik er zorg voor gaan dragen, dat zij sterk genoeg werd, om het verleden te gaan dragen, en het leven opnieuw op zich te nemen. Nog steeds waren de verhalen die de alters mij vertelde, iets wat zij hadden ondergaan, en niet ik. Ik was zelf pas bewust van mijn bestaan

En wist alleen dat ik het deel was dat er zorg voor draagde, om het verleden een plaatsje te gaan geven. De andere bewust te laten worden van elkaar. Ik kon alleen maar troost bieden, en de pijn laten delen. Maar verder voelde ik zelf niets, geen verdriet, geen angst, maar ook geen liefde of warmte. Ik was gewoon IKJE. Ik voelde wanneer de andere me nodig hadden, maar verzette me er ook vaak tegen. Wilde gewoon niets voelen van de pijn en verdriet van de anderen. Wilde gewoon leven, zonder al die stemmen, al die gevoelens, en al die beelden. Dus probeerde ik me vaak af te sluiten van de anderen, wat dan weer gepaard ging met tijdverlies. Buiten dat de kleintjes zich manifesteerde in de buitenwereld, wat soms ook de nodige problemen gaf, kreeg ik toch steeds meer contact met ze. Samen speelde ik met ze, troosten ze. . Maar ook mijn eigen kinderen leerde al snel hoe ze een van de kleintjes naar boven konden krijgen, om mee te spelen. Mijn eigen kinderen leerde hierdoor ook steeds beter omgaan met de veranderingen die er steeds met hun mama gebeurde. Samen met de kind-alters haalde ze streken uit. opeiste.

En net zoals ik mijn eigen kinderen opvoeden, was ik ook bezig met de opvoeding van mijn eigen alters. Ik die altijd een hekel had gehad aan knuffelbeesten, begreep nu pas wat zo'n knuffel voor een kind betekende. Door toe te geven aan de behoeften die de kind-alters hadden, besefte ik ook steeds meer wat mijn eigen kinderen nodig hadden. Vooral de dagen in Disney in Parijs zullen me altijd bijblijven. Ik weet niet wie er het meeste genoten heeft, mijn eigen kinderen of de kindalters. Maar ook zal ik nooit vergeten wat mijn man voor ze gedaan heeft. Hij gaf ze de aandacht en liefde die ze nooit hadden ervaren. Hij troosten ze, en speelde met hun. Maar leerde ze ook duidelijk grenzen kennen. . Een leuk voorvalletje was in Parijs. We hadden voor mijn dochtertje ondergoed gekocht met de afbeelding van Esmelralda erop. Later op de avond kwam Katja de kind-alter van 9 boven en ze vertelde hem dat, het ondergoed voor haar was. Met mijn dochter maakte ze ook ruzie erom. Mijn man heeft de rust terug kunnen brengen door voor Katja een drinkbeker te kopen met de afbeelding van Esmelralda. Je kon aan alles merkte dat ze genoten, maar ook de aandacht wilden hebben die mijn eigen kinderen kregen. En die kregen ze dan ook. Buiten mijn eigen kinderen hadden we er nu ineens 9 kleine kinderen bij. Die verzorging, liefde en aandacht nodig hadden

Terugkijkend snap ik nog steeds niet dat er zoveel mensen om me heen waren, die zo geduldig en vol liefde dit in goede banen konden lijden. Dank zij hun is ook kleine Gerda kunnen ontwaken, en samen de leuke en minder leuke dingen een plaatsje kunnen gaan geven van die periode van haar leven. Het heeft in totaal 1 ˝ jaar geduurd voordat de herinneringen uit deze periode volledig waren en ik ze een plaats kon gaan geven. Niet waren er allen de beelden van de incest, maar ook van het gemis van liefde en warmte thuis. Herinneringen aan de kleuterschool, en aan het ziekenhuis waar ik werd opgenomen op 9 jarige leeftijd voor een blindendarm operatie, omdat ik dus steeds maar bleef klagen over buikpijn. Buikpijn waar geen oorzaak voor gevonden werd, en waar ik heel mijn leven altijd last van heb gehad. Pijnen waar ik zoveel onderzoeken voor heb gehad. Ook heb ik altijd problemen ondervonden met mijn menstruatie, en na de laatste bevalling werd ook besloten tot een baarmoederoperatie, om zo tot een oplossing te komen. Maar de enige oplossing is geweest het verwerken van het verleden. Hierdoor zijn de buikklachten niet meer teruggekomen.

  
 
 
 
 
 
   
   back