Werd me er wel bewust van dat omdat claudia geen afscheid had kunnen nemen tijdens haar leven hier van haar moeder, dit nu had mogen gebeuren. Er keerde een ontzettende rust in me. Tanya was voor mij degene die stond voor vrijheid. Als zij de overhand had, voelde ik me altijd heerlijk. Dan genoot ik van de wind door mijn haar, tijdens onweersbuien was ze meestal ook buiten te vinden, heerlijk vond ze dat, de regen, de bliksem, de wind. Tanya was een zigeunermeisje, ze hield het ook niet lang vol op een plaats, en wou steeds iets anders. Ze voelde zich overal thuis.Gelukkig is het voor mij dat haar aanwezigheid nooit zo sterk op de voorgrond is geweest dat ik ook daadwerkelijk rond ben gaan zwerven.
Zij liet me beelden zien van hoe ze rondtrok met haar familie, maar ook hoe ze door de bevolking behandeld werden. Op een dag kwamen ze aan in een stad, omringt met muren en een ophaalbrug. In dit dorp leerde ze een man kennen, waar ze hevig verliefd op werd. Zijn naam was David. Ze hadden vaak heimelijke ontmoetingen, omdat het zowel voor hem, als voor haar niet mogelijk was om voor hun liefde uit te komen. Niet alleen zou ze nooit geaccepteerd worden door de bevolking, ook haar eigen familie zou het nooit accepteren. Toen er werd besloten om verder te reizen, werden ze overvallen, en met hulp van haar zus kon Tanya ontkomen. Ze vluchtte naar David, die haar opnam in zijn huis. Een aantal jaren waren ze heel gelukkig, en er werd een dochtertje geboren. Op een dag kwam Tanya terug thuis, toen ze haar dochter en haar man vermoord vond. De bevolking gaf haar de schuld van deze moordpartij, en er werd besloten dat Tanya gestenigd werd. De dood had naar deze belevingen voor mij totaal geen betekenis meer.Buiten het bewust woorden van deze levens, zijn er de afgelopen jaren meerdere beelden geweest waar ik kon zien hoe ik ben gestorven, via de brandstapel, de verdrinkingsdood, en steeds was er het gevoel van verdriet. Het gemis. Maar hier tegen over stonden ook de beelden van Licht, Warmte, en Liefde. Ik die niets wou weten van Leven naar de dood, voor wie dood gewoon Dood was, werd wakker, en ging zoeken naar de betekenissen met wat er met mij gebeurde. Ik kwam in aanraking met de boeken van Jozef Rulof, en het leek wel of er een wereld voor mij openging. Eindelijk begon ik te begrijpen, wat de beelden te betekenen hadden die ik steeds zag, maar ook werd er hierdoor ook steeds duidelijker wat er bij mezelf afspeelde. Was het wel zoals mij steeds vertelde, allemaal inbeelding, een roep om aandacht., of was er echt meer tussen hemel en aarde. Zoals er door andere werd omschreven. Kon het niet zijn dat ik door de trance, want zo kon ik het ondertussen wel beschrijven als er een switching was, ik dingen waar kon nemen, die niet voor iedereen zichtbaar waren.