Toch vond ik het moeilijk te kunnen accepteren dat ik daadwerkelijk vanaf mijn 4 de misbruikt was, zoals charlotte me steeds weer liet zien. Vaak stond ik buiten naar spelende kinderen te kijken van die leeftijd, en vroeg me af, hoe iemand het in godsnaam in zijn hoofd kon halen om zijn lusten bot te vieren op zo'n klein kind. Na 1 ½ jaar waren de beelden van de incest een hele film geworden, en wist ik wat er tussen mijn 4de en 14de afgespeeld had. Ik begon ook te begrijpen waardoor er zoveel kind-alters waren. Ik begon te begrijpen dat een kind alle gevoelens die er bij kwamen kijken niet kon verwerken, en daardoor andere denkbeeldige -vriendjes nodig heeft om verder te kunnen leven. Steeds weer als er stukjes van die periode naar boven kwam, kreeg ik medelijden met die kleintjes, die zoveel hadden moeten doorstaan. Ik voelde het niet als iets van mezelf. Niet was er alleen het gevoel van mij. Maar ook bij de andere kwamen er gevoelens los. Maar dat werd vaak vertaald in kwaadheid. Tijdens bijeenkomsten met andere MPS-ers hoorde ik vaak dat je een veilige plaats moest creëren, voor je alters, maar ik kon maar niet begrijpen hoe. Ik was nu toch veilig, had een man die ontzettend van me hield, en kinderen die me holpen waar ze konden toen ook hun uitgelegd was waarom mama soms zo anders was. Totdat een van de alters me duidelijk maakte dat de kinderen een eigen kamer nodig hadden. Ik begon een speelkamer in mijn hoofd te visualiseren met een grote stalen deur ervoor. Een van de oudere mannelijke alters nam het op zich om ze te beschermen.
Maar al snel merkte ik dat het ook tegen me werkte als ik bepaalde informatie naar boven wou halen.. . Voor de pubers heb ik zo ook een ruimte gecreëerd, waar ze zichzelf konden uitleven, en voor mezelf had ik een eigen kamer gemaakt met een code zodat als ik het niet meer aan kon ik me terug kon trekken om alles een plaatsje te geven van de informatie die ik had gekregen. Als ik me terugtrok, was ik me totaal niet meer bewust van wat er speelde. Wat ik wel opmerkte was dat als er iets fout dreigde te gaan ik toch gewaarschuwd werd. Hierdoor werden mijn angsten ook steeds minder, vooral toen ik het besef kreeg dat heel het systeem er was om te kunnen overleven. Doordat er steeds meer herinneringen kwamen, werden er ook steeds meer namen bekend van de alters die er mee te maken hadden. . Steeds als ik dacht dat ik ze allemaal kende, en dacht dat het ergste voorbij was, doken er weer nieuwe namen op, met nieuwe herinneringen. Bij sommige alters vond ik het heel moeilijk aan te geven welke leeftijd ze hadden, omdat ze bij verschillende trauma's aanwezig waren. Totdat ik besefte dat er bij de oudere bij waren, die al als klein kind waren ontstaan en verder waren gegroeid, totdat ook zij het niet meer aan konden.Op die momenten ontstonden er weer andere alters. Wat ik ook moeilijk vond was hoe om te gaan met de kind-alters, hoe moest mij duidelijk worden wat zij hadden meegemaakt. Door muziek-therapie en tekenen leerde zij al de herinneringen naar buiten brengen. Vond ik de eerste fase al moeilijk toen ik me niet eens bewust was van alles wat er gebeurde. . De tweede fase waarin ik me bewust werd van de switchingen en zag hoe de alters reageerde en ik zelf niets ertegen kon doen, was veel moeilijk. De derde fase bestaat uit het samen gaan met de alters, waardoor je niet langer het gebeuren bij hun legt, maar daadwerkelijk als iets van je eigen ondervind. Toch is het niet zo dat er alleen maar ellende is wat je meemaakt. Er waren ook vaak hele leuke momenten bij. De reacties van de kind-alters op mijn eigen kinderen, Mijn eigen kinderen die de kind-alters opriepen, als ze iets wouden waarvaan ik nee had gezegd. Kind-alters die boos waren omdat mijn eigen kinderen een cadeautje kregen en hun niet. Puber-alters die op stap wouden gaan, en niet wisten hoe ze make-up moesten gebruiken. Soms waren er zulke rare situaties, en was ik dankbaar hoe mijn eigen kinderen en man er op in speelde.