En toen waren het er ineens…..  
Tijdens de vakantie met mijn ouders, Stefan en de kinderen kwamen er weer onverklaarbare angst en woede buien opzetten. Ik begreep al snel dat met het vertrek van Carola alles niet achter de rug was, Steeds weer kwamen er beelden naar boven waar ik niets van begreep. Nog steeds raakte ik veel tijd kwijt, en ook met carola had ik weer regelmatig contact. Zat me vaak af te vragen, of het nu echt was wat er gebeurde, of had ik nu echt zo'n grote fantasie.Via stefan kreeg ik te horen dat er nog enkele alters zich hadden gemeld, Claudia, Tanja, Charlotte, Sabientje, Bang Haasje, Jankertje, en Rudolf. Ze varieerde in de leeftijd van 4 tot 22 jaar. Doordat er problemen kwamen met mijn oudste dochter, kreeg zij therapie. Op een dag moest ik komen voor een gesprek en aan het einde werd door de therapeut aan mij gevraagd of ik iets wist van MPS. Ik had de laatste maanden bij Jomanda wel mensen leren kennen die dit hadden, maar zag toch geen overeenkomsten met hen. Ook al vertelde me vriendin in Tiel vaak dat ze niet begreep wat er met me aan de hand was.

 

Soms ging ik als een klein meisje bij haar liggen met mijn duim in mijn mond. Ik deed het steeds maar af dat het wel aan de healingen zou liggen. Ik besloot toen toch maar de hulp in te roepen van een psycholoog. Hij rade me aan het boek te lezen van Liz Blijdorp, de 147 persoonlijkheden die ik ben. Meteen bij het lezen van het begin, waar ze beschreef hoe een alter het lichaam steelde, was het fout. Ik begon hierin zoveel dingen te herkennen, dat we besloten de test te gaan doen. Met video-opnames werden deze testen gedaan, een maal door mijn eigen therapeut, een maal door een vrouwelijke therapeut. De uitslag ervan was dat ik een eigen bewustzijn had van nog geen 25%. Duidelijk waren ook de switchingen te zien, en het veranderen in stem. Ik werd me bewust van de vele handschriften die ik had. Op het moment van de uitslag wist ik niet of ik nu blij moest zijn omdat het een naam had, De pijn die het me gaf, omdat ik nu ook de beelden die ik steeds zag, moest gaan zien als dingen die echt gebeurde, en ik niet meer kon zien als fantasie, de alters die er echt waren. Wie was ik dan in godsnaam als heel mijn leven door alters was geleid. Ik kreeg de naam Ikje.Hierna waren binnen enkele maanden ook een aantal andere bekend. Monica, Molly, Katja, kleine Tommy, Katinka, Louisse, Viola, Helmi, Elize, Vicky, Jeanette, Saskia, Natasja, Jolanda, Gerdiena, Grote Tommy, Rachel, Jouri, Janneke, en Hans.

 

N a de testen werd er meteen besloten dat er gezinshulp in huis zou komen, om mijn eigen kinderen te ontlasten, want blijkbaar hadden de groep pubers in mij totaal geen zin in het huishouden, en werd dit afgeschoven, onder een hoop gesnauw afgeschoven op de kinderen. Was ik in het begin niet bewust ervan als de andere het overnamen, na enkele maanden werd ik me er steeds meer bewust van. Ik voelde me machteloos als ik zag wat ze van mij leefde maken, de uitspraken die ze deden. Niet alleen voelde ik de pijn, maar zag de pijn bij de kinderen als Louisse weer eens uit haar vel sprong en aangaf, dat de kinderen niet van haar waren. Ik voelde me angstig als ik in de auto reed, en er een stem me aangaf dat ik beter de vangrail in kon rijden, omdat ik toch niets waard was. Wie sneed er toch steeds in mijn armen, of drukte er peuken op uit. De angst dat Vicky in haar kwaadheid teveel medicijnen zou nemen. Vanaf de geboorte van Joshua was er al steeds een stem die me vertelde de kinderen naar beneden te gooien, of een kussen op zijn hoofd te drukken, maar het werd steeds erger. In mijn hoofd speelde complete ruzies af. Tussen mij en de alters en tussen de alters onderling. Niet alleen was ik mij niet bewust geweest van de andere, de andere wisten ook niet van elkaar.

Door het schrijven in het dagboek, leerde we elkaar steeds beter kennen. Veel informatie werd er ook nog steeds doorgespeeld door stefan en de gezinshulp. Verder waren er de nachtmerries zoals ik ze noemde. Ik kwam in een omgeving terecht waar het pikdonker was. Ik werd er geslagen en verkracht, en steeds weer was er een stem die me vertelde dat ik van hun was, en dat ze nooit zouden laten gaan. Voor alles werd ik uitgemaakt en werd dan doodsbang wakker, met het gevoel dat er iemand in mijn kamer was. Ook als ik klaarwakker op bed lag, zag ik het bed indeuken net of er iemand op kwam liggen, zag ook allerlei schimmen. Als ik besloot naar Tiel te gaan, kreeg ik te horen dat ik er nooit zou aankomen, en kreeg daarbij beelden te zien van een auto-ongeluk. Wat ik ook probeerde, een antwoord kreeg ik niet op mijn vragen. Ik zou het zelf moeten uitzoeken. Maar hoe kon ik alles een plaats gaan geven, als alle beelden, gevoelens en gedachten zo door elkaar liepen. Ik was moe van het vechten, moe om steeds weer de controle te willen houden, wat toch niet lukte. Ik was alleen maar Ikje Een gedeelte van het geheel, de andere bepaalde mijn leven en ik kon alleen maar toekijken, vanuit de hoek van de kamer, van bovenaf, soms door mijn ogen, maar dan via een waas. Voor mij waren er twee werelden. Hoe zou ik die ooit samen krijgen.

  
 
 
 
   
   back