Hoe een alter het lichaam steelt.             
Lange tijd vroeg ik me af, wat er precies gebeurde. Hoe het kon zijn dat ik in een groot gat viel, terwijl mijn lichaam gewoon verder leefde. Liz blijnsdorp omschreef het als volgende, We worden wakker, en ik merk al meteen: Dit is slecht wakker worden; voor ik enige invloed kan uitoefenen staat er een sterkere alter voor me. Je kunt je dan afvragen; Wie wordt er nu wakker. En waarom nu juist hij of zij. Hij of zij, alters kunnen vrouwen zijn, mannen of kinderen. Wanneer er in de nacht slechte en bozen dromen zijn geweest, en we daardoor voor de dag begonnen is al dodelijk vermoeid zijn, dan weten we dat we alert moeten zijn.

Door zwakte ontstaan snel onveilige situaties. Als er bv vroeg in de morgen een omstandigheid is waar we snel moeten handelen en we niet de tijd hebben om de krachten te bundelen, stappen we bij voorbaat al verkeerd uit bed. Dit gebeurt natuurlijk bij ieder mens, toch ligt het een stuk moeilijker als je uit meerdere personen bestaat. Door haar omschrijving van het wakker worden, herkende ik zoveel in dat ik daardoor meteen weer een black-out had.

Hoe vaak gebeurde het niet dat ik wakker werd, nog vol van de gevoelens en emoties van wat er die nacht had afgespeeld, het gevoel verlamd te zijn en niet op te kunnen staan, kinderen die mama roepen en die verzorgt moesten worden. Dus hup het bed uit, onder de douche en proberen helderheid te krijgen, onder de douche zie je het water veranderen in bloed, en hoor je stem roepen, ik maak je af, in de verte roepen de kinderen. Je denkt wat een rotdroom. Je probeert alles van je af te schudden, en probeert te besluiten wat je aan gaat trekken. Je pakt een jurk en hoort een stem zeggen, ik ga echt niet in een jurk lopen hoor, probeer het maar eens, dus pak je toch maar weer een broek. De kinderen roepen weer om mama, en je zegt ze eindelijk eens hun kop te houden, de woede in je wordt steeds groter, doordat je steeds machtelozer wordt van alles wat er in je afspeelt.

Je kijkt op de klok, en je ziet dat de tijd doorgaat, terwijl de tijd in jezelf stilstaat. Dan komt er een alter in actie die genoeg heeft van de dromen, en de alter met die dromen opzij duwt. Deze gaat als een wervelwind door het huis, pakt de kleren die hij/zij aanwilt en verteld de rest zijn kop te houden. We zien het allemaal gebeuren totdat het te erg wordt en we niets meer zien of horen.. De alters die voor de kinderen zorgen, komen tevoorschijn en nemen hun taak op zich. Zo begint langzaam aan weer een nieuwe dag.

Zo gingen er ook vele dagen voorbij, waarbij ik helemaal niets meer wist, Een van de eerste dingen die ik dan ook probeerde toen ik bewust werd van de anderen was terug te kijken op de dag. Wat hadden we gedaan, wie hadden we gesproken, hoe hadden we gereageerd. Steeds weer werd de vraag gesteld, Wie ben ik?? Wat wil ik? Waarom zijn er de anderen, gevoelens, beelden, gedachten, alles liep door elkaar heen. Maar steeds meer kwamen er door de bewustwording ook puzzeltjes op zijn plaats te liggen. Steeds duidelijker werd het welke alter met wat te maken had, welke functie ze hadden in het systeem, hoe ze reageerde, en waarom ze op die manier reageerde.

Ik ben begonnen de alters onder te verdelen in groepen. De eerste groep bestond uit de alters van 0 tot 9 jaar. De tweede groep van 10 tot 12, de derde groep van 12 tot 16, de vierde groep van 16 tot 20, de 5de groep van 20 tot 23 en de 6de groep van 23 tot 28. En daarbij was ik er dan nog, toen 35 jaar.

Het bewust worden van het verleden kon ook alleen maar gebeuren, doordat ik het zelf wou, omdat ik leerde vertrouwen op de mensen om me heen, die mij dingen terugspeelde van de reacties, waar ik dan weer binnen in me mee op zoek ging. Door bevestigingen van anderen van de herinneringen, en door om steeds maar weer door te blijven vechten. Maar vooral door de liefde van mijn man en kinderen. De liefde die er voor zorgde dat ik weer een geheel werd

  
 
 
 
   
   back