Ergens klopt het ook wel dat mensen met dis hun verantwoordelijkheid niet kunnen dragen en aandacht zoeken, want als je 24 uur per dag overspoelt wordt met flaschbacks uit het verleden, waar je niets van begrijpt, is het ook niet mogelijk om daarbij je normale verplichtingen te doen. Aandacht zoekt men om inzicht te kunnen krijgen wat er nu eigenlijk allemaal gebeurt met hunzelf, want een ding kan ik je vertellen, zogauw iemand bewust wordt van zijn mps/dis wordt deze overspoelt door angsten.
De emoties van een disser gaan ontzettend diep, en zeer onvoorspelbaar, het ene moment is daar het vrolijke meisje, het andere moment, de doodsangst, de zielepijn, waar geen medicijnen tegen werken, maar waar men zelf ook niet van begrijpt waar ze ineens vandaan komen. Daar de host weinig afweet van het verleden, en van de anderen komt daar ook nog eens de twijfels en ontkenning bij. Dit alleen al levert een constante strijd op die in het innerlijk wordt uitgevochten.
Terugkijkend op mijn eigen dis periode, kan ik deze onderverdelen in 3 fases. In de eerste fase ben je nergens van bewust. Er waren altijd wel al "stemmen"in je hoofd, maar dit ervaar je als heel normaal. Vooral ook omdat dis ontstaat op zeer jonge leeftijd, en je dus eigenlijk niet beter weet. In deze fase werkt het systeem hetzelfde zoals het vanaf het begin heeft gewerkt, meestal ook omdat er in je leven nog steeds geen veiligheid is. Omdat je in een relatie zit of zelfs in dezelfde situatie, waar je nog steeds bezig bent met overleven ipv leven. Wel zijn er vaak onduidelijke lichamelijke klachten, heeft men last van depressies, of is men overspannen.
De tweede fase ontstaat vaak nadat men besluit uit een onveilige leefsituatie te stappen, en eindelijk voor zichzelf begint te kiezen. Deze periode begon voor mij naar mijn scheiding. Maar doordat je dan niet meer gefixeerd ben op overleven, wordt je steeds meer bewust van dingen die niet blijken te kloppen. Je wordt je bewust van tijdverlies, het begint ermee dat je enkele minuten, enkele uren kwijt bent, hierna merk je dat je soms hele dagen, maanden en zelfs jaren niet meer terug kan halen. Steeds weer als je je bepaalde dingen probeert te herinneren, komen daarvoor in de plaats de flashbacks, met beelden die je niet kan plaatsen. In deze periode wordt je ook steeds meer bewust van de anderen.
Bij mij waren er alters die stierven, sommige werden gehaald door engelen, en sommige werden in eerste instantie een met een ander deel, voordat ze een werden met mij. Ook voor het eenworden is een grote angst, want ieder deel ziet zich als een eigen persoonlijkheid, en net zoals men bang voor de dood kan zijn, hebben deze alters angst om in het niets op te lossen. De host is daarbij bang om alle vaardigheden te verliezen die deze alters bezitten
En dan komt de dag dat alleen jij er nog maar bent, geen switchingen meer, geen flachbacks, en ook in je hoofd wordt het stil. Daar waar je alle jaren zo naar verlangd hebt is eindelijk aangebroken. Toch zijn er nog vele vragen die onbeantwoord blijven, maar ook nieuwe gevoelens,. Je voelt je ontzettend kwetsbaar, en wordt je bewust van allerlei gevoelens die je niet weet te omschrijven. Ook is er het probleem van keuzes maken. De alters hadden allemaal een eigen taak in het systeem, maar ook hun eigen vaardigheden. Ik was in het systeem ikje, maar nu werd ik Gerda, en moest ik gaan uitvinden wat ik leuk vond, en wat ik graag deed. Ook moest ik mijn verantwoordelijkheden leren kennen. Eigenlijk begon toen pas mijn leven, en begon ik net als een kind, alles opnieuw te leren en te ontdekken.