Helmi was voor mij degene die mij vaak hielp om hier inzicht in te krijgen. Zij was mijn schrijfstertje. Al op jonge leeftijd schreef ze al de dingen op die er met ons gebeurde, maar steeds weer werden haar dagboeken door oudere alters verbrand, zogauw deze gevonden werden. Helmi had ook een geheime taal van tekentjes en letters, zodat alleen degene voor wie de boodschap bedoelt was het kon ontcijferen. Elize was degene die daar voor zorgde, want zij was een wachter, en zorgde ervoor dat niets naar buiten werd gebracht, om zo de veiligheid van de groep te waarborgen.
Toen ik me steeds bewuster werd van de alters en de alters bewust werden van elkaar is Elize gestorven. Ik werd 's-Nachts ontzettend ziek wakker en begreep niets van wat er gebeurde totdat Gerdien me op de hoogte bracht. Wat moest ik daar nou weer mee. Tijdens een healing bij Jomanda werd er door de andere alters afscheid genomen van Elize en werd ze begraven.
Ik vond het toen heel raar, want hoe kon een alter nu sterven?? Later begreep ik dat omdat de functie die Elize vervulde niet meer langer nodig was, het ook niet meer nodig was dat zij nog het lichaam overnam.
Andere delen kwamen steeds meer bij elkaar en vloeide naar het verwerken van de trauma's in elkaar over. Het afscheid nemen vond ik altijd heel moeilijk, vooral als het een van de kindalters betrof. Vooral bij Sabine heb ik daar erg veel verdriet van gehad. Steeds als ik de kamer binnenging waar de kindalters zich bevonden, zag ik daar alleen maar haar grote speelgoedbeer, maar het kleine meisje met haar blauwe ogen en blonde krullen was weg.
Totdat ik opmerkte dat de karaktertrekken die zij had samen waren gegaan met een van de andere alters. Ik bleef in die tijd toch nog steeds het gevoel houden dat de dingen die er gebeurt waren niets met mij te maken hadden, maar alleen maar met de andere. Ik troosten ze, leerde ze andere manieren met situaties om te gaan, en voeden ze op, op dezelfde manier als ik met mijn eigen kinderen omging. Ik vond ook dat kleine Gerda maar op moest groeien tot een volwassen persoon, en dat zij dan samen kon gaan met de andere alters. Tot het moment dat ik voor een spiegel stond en daarin Natasja herkende.
Vond het altijd heerlijk als zij er was, want dan voelde ik haar opgewektheid, haar vrolijkheid en haar zachtheid. Voor die spiegel keek ik in haar ogen, en meteen hoorde ik een stem zeggen, haar ogen zijn ook jou ogen, haar vrolijkheid, opgewektheid en zachtheid, zijn ook van jou zelf. Toen besefte en voelde ik dat de dingen die gebeurt waren, niet alleen de alters waren overkomen, maar ook mezelf.
Hierna werden de herinneringen niet meer iets van wat bij de alters hoorde, maar wat steeds meer bij mezelf ging horen. Weer waren er de angsten, het verdriet, de pijn, maar nu als iets van mezelf, en steeds meer werd er afscheid genomen van mijn alters, die een plaatsje kregen in mijn hart. Dit ging zo door totdat ik ook afscheid heb genomen van Gerdien. Haar heb ik altijd gezien als mijn beschermengel. Niet alleen ik maar ook de andere zagen haar zo, een persoonlijkheid die warmte, liefde en licht uitstraalde.
Hierna werd het stil in me. Er waren geen stemmen meer, geen switchingen, alleen maar stilte. Ik voelde me erg alleen en erg kwetsbaar en had het gevoel vanuit een donkere put te zijn gekropen en volop in het licht te staan. Maar wat nu, iedere alter had zijn eigen bezigheden, zijn eigen bekwaamheden, en ik, ik wist totaal niet wat ik wel en niet kon, wat ik leuk vond en wat niet. Steeds als ik iets moest kiezen, vroeg ik me af wat de alter gedaan zou hebben in mijn plaats, of op wat voor manier. Totdat ik ook daarin tot de ontdekking kwam dat al de vaardigheden die zij hadden er nog steeds waren. Ook merkte ik dat ook al waren ze fysiek niet meer aanwezig, ze vanuit mijn hart nog steeds bij me zijn, en genieten van elke overwinning die ik op mezelf haal.