Hoe goed kun je je redden in je leven?  Weet je hoe je je eigen was moet doen, je boekhouding bij moet houden, een band moet verwisselen, of een volledige maaltijd moet bereiden? Kun je op tijd opstaan, kom je op tijd op je werk? Kun je in je  eigen levens onderhoud voorzien, en je eigen rekeningen betalen. Moet iemand anders soms bijspringen? Ben je tevreden in je relatie of zit je vast in een rollen patroon die je niet bevalt? Al deze zaken hebben te maken met wat je uit je jeugd naar je huidige leven als volwassene hebt meegenomen; het zijn gedragspatronen die in de laatste jaren van die periode hun beslag hebben gekregen. 

Toen je tussen de 17 en de 21 was begonnen mensen je als een volwassene te behandelen. Belangrijke dingen op deze leeftijd waren: verantwoordelijkheid leren dragen en je tijd leren indelen. Je begon op een volwasser manier met anderen om te gaan. Je ging verder studeren, je trouwde, je ging een baan zoeken en op je eigen wonen - je moest leren hoe je je eigen geld kon verdienen en hoe je voor jezelf moest zorgen. Je begon er achter te komen wat je in je leven wilde, wat je doelen waren, en je maakte plannen om die doelen te verwezenlijken. Zo had het immers moeten gaan! Voor veel mensen liep het anders. Sommige gingen wel het huis uit maar bleven afhankelijk van hun ouders - voor goede raad en financiële steun. Sommige probeerde wel op eigen benen te staan, maar waren niet in staat hun leven in goede banen te leiden - ze maakte enorme schulden, verloren hun baan en konden de huur niet meer betalen. Sommige proberen de werkelijkheid te ontsnappen door zich te verliezen in alcohol , drugs en andere zaken, waardoor ze in deze tijd niets konden leren. Sommige maakten, al slaagde ze wel wel in hun studies met succes af te ronden, lange jaren van intense eenzaamheid en wanhoop door. Voor sommige was de last en de discipline van het studeren te zwaar, waardoor ze voortijdig moesten afhaken. Anderen konden niet verder studeren omdat er geen geld voor was. ze de motivatie misten of hun ouders wilden dat ze iets anders gingen doen.

Weer anderen sloegen de fase van het alleen wonen gewoon over en staten van de structuur van het ouderlijke huis rechtsreeks over op het structuur van het huwelijk en een echtgenoot of echtgenote. Of je de stap naar volwassenheid nu wel of niet gemaakt hebt, in beidde gevallen speelde wat je thuis zag en meemaakte in deze ontwikkelingsfase een grote rol. Als meisje wordt je het meest beïnvloed door je moeder, als jongen het meest door je vader. Van die ouder leer je namelijk hoe je een volwassen moet zijn. Vaders leren hun zoons hoe ze mannen moeten worden, en moeders leren hun dochters hoe ze vrouwen moeten worden. Het was daarom belangrijk dat je in die ouder eigenschappen kon zien die jij ook wilde hebben. Als je niet veel bewondering of respect voor die ouder had, was de identificatie met hem of haar een stuk problematischer. Als zijn of haar karaktertrekken je niet aantrokken maar weerzin opwekten, gewelddadig of gewoonweg ouderwets waren, voelde je je waarschijnlijk verward en vol tegenstrijdige gevoelens. Misschien dat je nu nog moeite doet om er voor te zorgen dat je in geen enkel opzicht op je vader of moeder lijkt.

De voorbeelden die je van de maatschappij kreeg hadden ook hun invloed. We leren in deze maatschappij niet hoe we volwassen moeten worden en onze verantwoordelijkheden moeten dragen. We worden via media en de reclame voortdurend bestookt met ideeën en beelden hoe we zouden moeten zijn. We worden geprogrammeerd: wat we moeten kopen, hoe we eruit moeten zien, welke materiële goederen noodzakelijk zijn om succes te kunnen behalen. In tegenstelling tot de generatie voor ons worden we niet aangemoedigd voor materiële goederen te sparen, integendeel - "Leef nu en betaal later"is het devies. Door het plastic geld zijn de waarden van onze maatschappij veranderd. Dat heeft geleid tot het ontstaan van een generatie die in veel gevallen niet meer in staat is bevrediging van behoeften uit te stellen, die gelooft dat "meer"beter is en dat "nu"het allerbelangrijkste is. Naarmate de wereld als gevolg van de moderne communicatie middelen kleiner wordt en het duidelijk wordt dat armoede en sociale erosie echt bestaat, wordt deze houding zelfs steeds vaker gemeengoed.  de mate waarin we bestendigheid en stabiliteit ontbraken in de tijd dat jij je moest voorbereiden op je volwassenheid correspondeert met de mate waarin je nu moeite hebt met het dragen van verantwoordelijkheden voor jezelf.

Je hebt er niets aan de maatschappij of je ouders de schuld te geven van je onvolwassenheid. de bedoeling van het beschrijven van de negatieve uitwerking die je ouders of de maatschappij op je hebben gehad, is dat je met behulp daarvan achter de oorsprong van je huidige problemen kan komen zodat je er zelf iets aan kan doen. Wat leerde je van de maatschappij over volwassen zijn? Was het moeilijk om van huis weg te gaan? Had je het gevoel dat je ouders er positief tegenover stonden dat je op eigen benen ging staan en dat ze graag zagen dat je een fatsoenlijke volwassenen werd? Hoe reageerde de verschillende gezinsleden op jouw verhuizing? Misschien was dit niet allen voor jou maar voor iedereen bij jou thuis, met name je ouders, een moeilijke stap.

Omdat ze niet met hun eigen gemengde gevoelens over het loslaten van hun kinderen kunnen omgaan. kunnen ouders soms onbewust de pogingen van het kind om het huis uit te gaan saboteren. Of ze duwen, omdat ze niet met de onvermijdelijke pijn van zo'n afscheid om kunnen gaan, hun kind ironisch genoeg juist te vroeg het nest uit. Iedere keer dat er een kind het huis uitgaat, betekent dat voor het gezin een ingrijpende verandering, een verandering waar ieder gezinslid op zijn of haar manier door beïnvloed wordt. Hoe deze overgang verloopt hangt af van iedere specifieke gevoelens en behoeften die van je ouders, die van je broers en zussen en die van jou zelf.

Wat je nodig had om deze stap met succes te kunne zetten, waren ouders die ervoor zorgde dat je leerde hoe je verantwoordelijkheid moest dragen, die je hielpen met plannen te maken voor je toekomst en die je steunde, bij je zelfgenomen beslissingen. Wat je ook nodig had was dat ze naar je luisterden zonder te oordelen en dat ze alleen antwoord gaven als jij erom vroeg. Wat je nodig had van de maatschappij was een gestructureerde overgang naar de volwassenheid, een soort overgangsritueel van kind - zijn naar volwassenheid, zoals vele beschavingen dat kennen. Onze maatschappij kent zo'n ritueel niet maar als je voor je op eigen benen kwam te staan een dergelijk ondersteuning, een dergelijke structuur, wel gehad zou hebben. zou je waarschijnlijk veel beter voorbereid zijn geweest op een volwassen manier van leven

Helaas krijgen maar weinig mensen die steun van huis of van de maatschappij. Voor nog minder mensen wordt een officieel overgangsceremonie gehouden, zodat deze periode voor veel mensen een bron van problemen is. Een aantal van die problemen is seksgebonden. In deze maatschappij werden vrouwen als kind in het algemeen thuis veel minder goed op een zelfstandige bestaan voorbreid dan mannen. de meeste werden opgeleid voor het huishouden wen aangemoedigd een goede echtgenoot te vinden. Sommige meisjes werden wel aangespoord om verder te studeren, maar slechts zelden met de gedachten dat ze daarna een eigen bestaan op zouden moesten bouwen.  In feite werd het tot kort als normaal beschouwd als vrouwen bang waren om op eigen benen te staan. Hoewel daar tegenwoordig over het algemeen anders tegenaan wordt gekeken wordt, zijn er nog genoeg redenen waarom vrouwen zich bang voelen in hun eentje. Ze lopen in deze maatschappij ontegenzeggelijk meer risico's dan mannen. de slachtoffers van verkrachting en geweld in en om het huis zijn in de meeste gevallen vrouwen. Er is veel moed voor nodig om in te gaan tegen de verwachtingen  die de maatschappij en onze ouders van ons hebben.

Voor mannen loopt de overgang naar volwassenheid meestal gemakkelijker maar ook zij komen er niet altijd zonder kleerscheuren vanaf. mannen krijgen niet de kans met hun angst voor op eigen benen te staan om te gaan. er wordt van hun verwacht dat ze de wereld ingaan en werken, ook al zijn ze daar emotioneel helemaal niet voor toegerust - maar er wordt hun ook geleerd een goede vrouw te zoeken die zorg zal dragen voor de vervulling van zijn fundamentele behoeften.

Mannen leren vaak dat angstgevoelens niet acceptabel zijn en dat eigenlijk geldt voor alle gevoelens. Het gevolg is dat mannen zelden leren hoe ze met hun gevoelens om moeten gaan. Ze zoeken vrouwen die dat voor hun kunnen doen. gelukkig zijn niet alle mannen zo opgevoed, maar het grootste deel jammer genoeg wel. Vrouwen leerden daarentegen wel hoe ze verantwoordelijkheid moeten dragen op emotioneel gebied, maar niet hoe ze in hun beroep voor zichzelf op moesten komen. Ze leerden hoe ze moesten koken en schoonmaken, hoe ze moesten huilen en bang moesten zijn. Slechts weinige van ons leerde voor zichzelf te denken, hun eigen geld te verdienen en in hun eentje de buitenwereld te overleven.

Jouw ervaringen zullen misschien niet zo extreem zijn geweest als hier beschreven wordt, maar de mate waarin jij bent opgevoed met bepaalde uit je sekse voortvloeiende beperkingen zijn wel op invloed op hoe je nu in je eigen levensonderhoud kunt voorzien en een  emotioneel bevredigend leven kunt leiden. Bij het onderzoeken van je jongvolwassene wordt je bewust welke waarden je van thuis uit en van de maatschappij hebt meegekregen en hoe goed je emotioneel en financieel voor jezelf kan zorgen

Mogelijke problemen uit deze ontwikkelingsfase

* telkens ontslagen worden

* de neiging met de andere sekse om te gaan op een manier die beide beperkt

* Rekeningen niet betalen, als wanbetaler te boek staan

* Voortdurend ruzie met huisgenoten of partner over huishoudelijke taken