Als we ontkenning ervaren, van anderen of van de maatschappij, wijst dat er altijd op dat we onszelf niet erkennen, onszelf niet op waarde kunnen of durven schatten. Het is die ontkenning die ons vaak parten speelt en onze liefde aantast. Ontkenning en liefde gaan immers niet samen, staan haaks op elkaar. Ontkenning confronteert ons met onze onmacht, met ons gebrek aan liefde.

Ontkenning is altijd het gevolg van oordelen, van veroordelen. Ontkenning is er vaak de oorzaak van dat we ons afsluiten, ons gevoel niet meer durven te ervaren en niet durven te laten zien. Ontkenning maakt dat we ons klein voelen, overbodig, doelloos, en brengt ons uit balans – we horen er niet meer bij.

Het is goed te beseffen dat als een ander ons ontkent, dat minstens twee oorzaken heeft. In de eerste plaats ontkent die ander zichzelf en projecteert dat op jou; in de tweede plaats ontken jij jezelf en die ander haalt dat stuk zelfontkenning bij jou naar boven. Jij straalt ontkenning uit en krijgt dat onmiddellijk terug. De diepste oorzaak ligt echter binnenin jou. Alleen al de angst om ontkend te worden zorgt dat het laatste gebeurt. Dit is een situatie die zich vele honderden malen in een relatie voor kan doen, en niet alleen in relaties met een partner.

Het kan bv gebeuren dat de ene partner de andere voortdurend verbetert, soms in heel kleine dingen. Als de ander heel volgzaam is en alle voorgestelde "verbeteringen"accepteert, eraan voorbijgaat, kan het lang duren voordat er ergernis ontstaat. Ontstaat die op een bepaalde moment wel. Dan gaat de betrokken partner de correcties ervaren als aanmerkingen en daardoor als ontkenningen. Die ontkenningen tasten, als er geen inzicht is, op hun beurt de liefde aan. Alleen als je er echt van bewust bent hoe het werkt, kun je er heel veel van leren. Ervaren ontkenningen zal blijken lang niet altijd als zodanig bedoeld te zijn; het is jou eigen gevoel dat die ontkenning tot ontkenning maakt.

Het kan zelfs zo zijn dat je erkenning lijkt te geven en je verbaast bent over het feit dat je ontkenning terug ontvangt. De ander verstaat jou erkenning niet, of is er misschien bang voor, en wijst erkenning af omdat hij binnen in zichzelf stoeit met ontkenning van zichzelf. Ontkenning komt dan over als een kwetsuur en kan zelfs op den duur een soort wrok oproepen. Toch houden we allemaal de behoefte erkend, gewaardeerd en begrepen te worden. Wij mogen onszelf leren erkennen. Die erkenning mag uitmonden in waardering van onszelf, dat betekent dat wij onze eigen waarde mogen eren. Dan zal de behoefte aan waardering door anderen oplossen.

We kunnen ervaren dat we een volledig schepsel zijn op deze aarde, dat we leven en dat leven waarderen en daar heel blij mee zijn. Onszelf erkennen levert vreugde en blijdschap op, blijdschap en vreugde om het leven op zich en om onze deelname aan dat leven. Dan kunnen we genieten van alles wat er is. We kunnen leren het goede te ervaren, het goede en mooie binnenin ons. We mogen ons zelfs een voelen met al dat goede en mooie. Dan pas kunnen we echt gelukkig zijn, vol vreugde en blijdschap, vol van liefde, van dankbaarheid voor het leven zelf. Dan mag je liefde zijn. Dan ben je licht, liefde en goedheid.

Jezelf ontkennen is al dat goede binnenin jou niet willen of kunnen zien en steeds opnieuw vervallen in een oud programma waarnaar je jaren en jaren hebt geleefd en dat je nog steeds niet helemaal hebt losgelaten. De vreugde van het "zijn"kan je bij je kracht brengen doordat je helemaal jezelf kunt zijn. Dan zul je niet meer hoeven te vluchten, niet voor anderen en niet voor jezelf. De twijfel aan jezelf, die ook een ontkenning inhoudt, zal verdwijnen. Je zult meer rust vinden in jezelf doordat je zekerder bent van jezelf. Twijfel houdt immers een stuk ontkenning in. Het is een afbreuk aan je eigen zijn.

Houd dus op met twijfelen en weet je zeker van jezelf. De twijfel mag je loslaten. Het is een valse bescheidenheid, zij is onecht; het is een vorm van oneerlijkheid jegens jezelf. Het is vaak een wegvluchten van je eigen zekerheid en daarmee tast je de liefde voor jezelf aan. Je mag er nu helemaal mee afrekeningen. Dan vind je geluk binnenin je, dan ben je geluk. Dan kun je helemaal compleet zijn. Dan is de drie-eenheid binnenin jou werkelijkheid geworden. Alle onmacht lost op en daarmee alle kwaadheid: je bent immers goed en compleet. Je hoeft niets meer te verwachten. Hoe meer je durft los te laten, hoe completer je bent: helemaal jezelf.

Vasthouden roept begeerten op en begeerten zijn een ontkenning van je compleetheid, je volheid. Door los te laten en niets meer te verwachten maak je jezelf vrij en bevrijd je jezelf van angst. Je mag zomaar geloven in het goede, geloven in jezelf. Dan kun je genieten van het leven en van alles wat het leven je te bieden heeft, zonder er ook maar enige verwachtingen aan te binden. Je kunt genieten van het zijn.

Dat loslaten kan berusten op overgave. Overgave aan jouw eigen wezen en aan het AL. Overgave is geen vorm van flegmatiek, maar een heel bewuste keuze, waardoor alles kan en mag zijn zoals het is. Overgave is gebaseerd op vertrouwen en de liefde die daaraan ten grondslag ligt. Daardoor wordt overgave een intense beleving van zijn. Deze overgave is actief. Ontkenning en boosheid zijn reacties vanuit je eigen pijn. Je kunt nu stoppen met deze reacties vanuit je eigen pijn. Dat besef zal je brengen bij je eigen goedheid, bij de vreugde dat je bent zoals je bent. Het leven zelf is die vreugde; beleeft het leven zoals het is bedoeld, in vreugde en blijdschap. Laat de angst los en geniet van al wat is. Het is niet de angst voor het duister dat ons beheerst. Nelson Mandela zei het heel treffend: "wij zijn banger voor het licht dan voor het duister". Veel van onze programma’s zijn er op gericht dat wij onszelf niet toe kunnen staan het "goed te hebben".