Steeds zijn wij er op uit alles wat we doen en alles wat er om ons heen gebeurt te rangschikken onder goed of kwaad, dat wil zeggen normatief met de dingen om te gaan. Het zijn onze oude programma’s die ons daarbij in hun macht hebben. Het zijn onze oude maatstaven waarmee we trachten te meten, om zo de dingen te kwalificeren. Oordelen houd tevens veroordelen in. Sommige mensen zeggen dat ze wel oordelen maar nooit veroordelen. Maar als zij bepalen wat goed is, houdt dat tevens in dat zij bepalen dat het andere niet goed is. Oordelen is inherent aan veroordelen en omgekeerd.

Oordelen werkt heel beperkend, zowel voor onszelf als voor anderen. Het beneemt ons levensruimte, mogelijkheden en laat de ijskorst om ons levenscentrum harder worden. Het oordelen bevriest ons objectieve gevoel. Een oordeel wordt steeds gedragen door onze emoties. Dat houdt in dat onze eigen schaduwkanten de basis vormen van elk oordeel dat we vellen. De verleiding die deze stelling oproept is ons voor te nemen dat we niet meer zullen oordelen. We realiseren ons vervolgens dat ook dat een oordeel inhoudt. We oordelen dan dat oordelen niet goed is. We zitten daarmee ogenschijnlijk in een vicieuze cirkel. Die kunnen we echter doorbreken. Eerst kunnen we ons bewust worden van ons veroordelend vermogen. Als we dat vermogen niet wegduwen maar het durven erkennen, zal ons dat helpen om bij ons eigen bevroren centrum te komen. We zullen in staat zijn meer en meer in ze eigen schaduwkanten te leren kennen. Wem kunnen zo een groter inzicht verwerven in onszelf en in al wat er is. Ook kunnen we ervaren dat hoe meer we ons bewust worden van ons oordelen, hoe milder we zullen worden in het oordeel jegens onszelf en anderen. Hier door zal er meer ruimte ontstaan voor liefde voor onszelf en voor anderen.

Liefde houdt immers in dat alles er mag zijn zoals het is……

Liefde is in de eerste plaats mildheid en goedheid jegens onszelf……

Door die liefde zullen we het oordelen los kunnen laten. Niet omdat oordelen niet zou mogen, maar omdat er een "hallo"is, dat verder voert dan ja zeggen. Ja zeggen kan weer als een oordeel worden gezien, want naast het "ja"staat weer direct een "nee".

Zo zijn we terug bij het oordeel. Een "hallo"houdt meer een constatering in, in de zin van "het is zo". En zoals het is mag het zijn, als een erkenning van het feit dat het zo is.

Het is een andere manier van ervaren en beleven, die wellicht langzamerhand onze eigen levenshouding zal veranderen door een proces warbij we ons bewust worden van ons eigen zijn. Dat kan er toe leiden dat alles er mag zijn zoals het is. Er kan dan waardering zijn voor alles, en alles houd met alles verband. Dan is er een Eenheid in de schepping en in het Al. We gaan deelnemen aan het totale bewustzijn. Ons wezen komt tot bloei en tot rijping. De liefde zal de drijfveer van ons leven worden. Wij worden liefde……. Onze schaduwkanten worden en rijk bezit. Onze onmacht wordt onze grootste kracht, onze pijn en ons verdriet een aanwijzing om ons te ontwikkelen.

Die energieën kunnen richting geven aan datgene waar we mee bezig zijn. Onze angst kan zich transformeren in vertrouwen in onszelf en in de mensen die ons na staan. Ons lichaam zal dat vertalen in gezondheid, soepelheid en schoonheid. Het zijn juist die kwaliteiten en eigen schappen in ons die we als schaduwkanten ervaren, die, omdat zij veel invloed hebben op ons energiesysteem, ons in staat stellen veel te leren van onszelf, in die zin dat we een groter inzicht krijgen in ons eigen zijn. Als we naar die kwaliteiten willen kijken, hoeven we niet ver te zoeken: het zijn die delen waartegen we in opstand komen, die delen in ons waartegen we in verzet komen. Dat zijn tevens vaak stukken van ons die we niet graag willen laten zien.