Het lijkt wel eens of we moedeloos worden van ons gestoei en denken dat we het nooit zullen leren. Dit heeft te maken met het feit dat we niet steeds zicht hebben op de manier waarop we onze werkelijkheid creëren. Wij hebben niet in de gaten dat ons creatieve vermogen zo groot is, dat de goddelijke kracht in ons zo intens is, dat het lijkt of die kracht zich tegen ons keert.

Toch is die kracht helemaal van ons en staat zij ons ook ter beschikking. Het enige dat ons echt mankeert is het inzicht in hoe energieën binnen in ons werkzaam zijn en hoe wij die zelf sturen. We weten niet hoe we met onszelf om kunnen gaan doordat we onszelf maar zo beperkt begrijpen. Steeds weer komt het er op neer dat wij ons meer bewust moeten zijn van wie we eigenlijk zijn, wat we eigenlijk willen en waar we voor kiezen. De communicatie binnen onze drie-eenheid is zo verstoord dat we het zicht op ons zelf zijn verloren. Dat zicht kunnen we terug vinden door ons open te stellen voor dat wat er diep binnen in ons leeft en zo tot inzicht te komen.

Inzicht dat niet alleen tot doel heeft te weten dat we in de val van onze eigen creatie zitten, maar inzicht dat bewust kiezen mogelijk maakt. Dat inzicht laat ons de vallen zien die wij voor onszelf zetten. Een van ontstaat vaak door twijfel en gebrek aan inzicht. We weten onze ervaring niet te gebruiken bij het maken van onze keuzes. Vaak spelen oude gewoontes en normen een rol en handelen we meer onbewust. Maak ik echt een keuze?? Waar kies ik voor? Ben ik mij dat bewust? .

Dit is een heel complex gebeuren en moeilijk te verwoorden, omdat het heel abstract lijkt. Wellicht is het daarom zinvol dit toe te lichten met een voorbeeld, zodat duidelijk kan worden wat ik bedoel. Zo leren we zaken tevoren te overzien en zullen we meer in staat zijn onze eigen keuze te maken.

Een man die zich in zijn jeugd niet echt geborgen had gevoeld en daarom meende alles te moeten doen waarvan hij dacht dat het van hem werd verwacht – om op die manier aandacht en liefde te krijgen – werd moeizaam volwassen en trouwde op een gegeven ogenblik. Ook in zijn huwelijk deed hij zijn uiterste best om aan alle verwachtingen te voldoen, om zo de aandacht en warmte te krijgen die hij nodig had. Hij kwam tot de conclusie dat hij nog meer aandacht kreeg als hij de verantwoordelijkheden van zijn partner overnam. Hij voerde dat door tot in het extreme. Hij sloofde zich uit en stelde alles in het werk om zijn vrouw te behagen. Het haar naar de zin maken was zijn hoogste doel. Het leek verbazend veel op liefde.

In werkelijkheid heeft het niks met liefde te maken. Hij manoeuvreerde zich in een sterk onderdanige positie. Vanuit die positie stelde hij weer alles in het werk om zijn vrouw te helpen zelfstandig te worden. Maar helaas, door het overnemen van al haar verantwoordelijkheden had hij zichzelf verantwoordelijk gemaakt voor haar welzijn en alles wat daaraan kon bijdragen. In feite bestond hij alleen voor haar; daaraan ontleende hij zijn bestaansrecht. Als er iets niet helemaal naar wens verliep, voelde hij zich schuldig. Zijn eigen emoties durfde hij niet te tonen – noch zijn blijdschap, noch zijn verdriet. Nog erger was dat hij zijn boosheid verborgen hield, want hij was bang zijn vrouw te kwetsen. Zijn boosheid en al zijn andere emoties verdrong hij, die mochten er niet zijn. Hij was blij met de zorg die hij op zich kon nemen en daarmee leek hij inhoud aan zijn leven te geven. Ook toen hij tot de ontdekking kwam dat hij op het voor hem verkeerde spoor zat en daarom de relatie verbrak, waren de energetische koorden zo sterk dat hij vele jaren nodig had om die binding te verbreken.

Inmiddels woekerde de verdrongen emoties in zijn lichaam door en gingen een uitweg zoeken. Zo creëerde hij problemen met zijn bloedsomloop en werd hij ernstig ziek. Het werd hem duidelijk dat hij zijn eigen val had geschapen, een val waaruit hij zich moeilijk kon bevrijden. Zijn programma was geweest dat hij zichzelf afkeurde en zijn bestaansrecht buiten zichzelf had gezocht. Hij had de reden van zijn bestaan bij zijn partner gezocht. Dat was een programma dat hij zelf had gecreëerd, in aanvulling op een wellicht reeds levenslange bestaand programma van afkeuring Hij had zo een val gecreëerd, of beter gezegd een programma waarin hij zijn bestaansrecht kon ontlenen. Dat programma, dat hij voor zichzelf had gevonden en in het leven geroepen, werd hem bijna fataal.

Natuurlijk zijn de vallen die we voor onszelf plaatsen lang niet altijd zo ingrijpend en niet zo duidelijk. Vaak creëerden we programma’s in ons energiesysteem, die ons later kunnen opbreken en ons enorm beperken. Dikwijls nemen we ook aangeleerde programma’s mee uit eerder situaties, die ons dan enorm belemmeren kunnen. Zo zitten inprentingen uit onze jeugd ons zo vaak in de weg en weten we niet hoe we daarmee om kunnen gaan. In relaties komt het nogal eens voor dat partners aan dezelfde handelingen of dezelfde woorden een heel andere gevoelswaarde toekennen. Zulke verschillen kunnen heel gemakkelijk leiden tot vervelende misverstanden en erger.

Een ander voorbeeld zou kunnen zijn de man die al jong ging scheiden van zijn partner. Hij had een heel sterke subpersoonlijkheid die men "pleaser"noemt. Dat wil zeggen een subpersoonlijkheid die het een ander graag naar de zin maakt en daar alles voor over heeft. Hij werd dan ook door iedereen aardig en charmant, voorkomend en behulpzaam gevonden. Doordat hij zijn partner en zijn relatie boven alles stelde, werden veel van haar wensen en verlangens voor hem een programma waarnaar hij zich richtte. Een voortreffelijk stel, was de kwalificatie die bij hen leek te passen. Zijn souplesse was groot en daardoor creëerde hij vele nieuwe programma’s.

Na enkele jaren liep zijn relatie vast en leerde hij iemand anders kennen. Deze nieuwe partner was voor hem echt in alles nieuw: zij had een heel andere manier van denken en in zijn beleving een heel andere manier van voelen en ervaren. Het was een vrouw met heel andere wensen en verlangens. Al snel creëerde hij nieuwe programma’s, die aangepast waren aan de nieuwe situatie. Helaas echter speelde de oude programma’s, die hij bij zijn vorige partner had gecreëerd, nog een rol. Hierdoor was hij niet altijd te begrijpen en traden verstoringen op in zijn nieuwe relatie. Voor hem werd de omschakeling een probleem, waar hij pas afstand van kon nemen nadat hij zich bewust was geworden van de drijfveer van zijn handelen.

Steeds opnieuw hebben we de neiging vallen voor onszelf op te zetten en daar dan steeds opnieuw mee geconfronteerd te worden. Als we ons daarvan bewust zijn dat we op zo’n moment de keus hebben om de val te onderkennen, erin te stappen, of als een niet meer ter zake doend programma op te ruimen, los te laten, dan kunnen die oude vallen ons helpen in onze ontwikkeling en ons bewustwordingsproces. Het kan gebeuren dat we ons bewust worden van de vallen die we voor onszelf hebben gezet en daardoor in verzet komen tegen iedereen die een beroep doet op een voor ons oud programma. Dan creëren we weerstand en hebben we de kans dwars te willen worden en op die manier tot uitdrukking te brengen dat we slechts onszelf willen volgen. Helaas volgen we dan echter niet onszelf: het verzet is tegen onszelf gericht, tegen het programma dat we zelf gecreëerd hebben. Het lijkt een oud anker dat we niet kunnen opruimen en waar we steeds aan gehoorzamen, aan moet gehoorzamen, zonder dat we ons daarvan bewust zijn. Dat oude anker, dat ons aanvankelijk heeft geholpen, kan ons dan danig in de weg zitten.

Een eerste stap om ons hiervan te bevrijden, is ons ervan bewust worden dat wijzelf creator zijn van dat anker en daarmee van het probleem. De volgende stap kan zijn dat we – bijvoorbeeld door visualisatie – ons onderbewuste duidelijk maken dat we dat programma, dat anker niet meer nodig hebben, dat we het los kunnen laten, zonder daar nadelige gevolgen van te ondervinden. Wellicht kunnen we ons onbewuste, door er een praatje mee te maken, geruststellen en het tevens bedanken voor de goede zorgen die het voor ons had in de tijd dat het opvolgen van dat programma, het uitvoeren van dat anker, belangrijk was voor ons welzijn.