Onze communicatie met ons onderbewustzijn is dikwijls erg slecht, terwijl we juist vaak het idee hebben daar regelmatig en intensief mee te praten. Er bestaan over die communicatie nogal wat misverstanden, die ervoor zorgen dat ons onderbewustzijn vaak vragen, opdrachten die wij geven niet juist uitvoert. Heel bewust geven we dan een opdracht, terwijl het onderbewustzijn daar vervolgens averechts op lijkt te reageren. Dat is een reden om boos te worden op dat deel van onszelf. Toch ligt de oorzaak dan in onszelf, omdat we niet voldoende weten hoe het onderbewuste, heel strikt, zijn werk doet.

Het onderbewuste is er op gericht ons zo goed mogelijk te dienen en voert opdrachten heel letterlijk uit. Het kent en herkent echter onze rationele "ontkenningswoorden" niet. Als we ons onderbewuste opdracht geven iets dat wij kwijt zijn te zoeken, zal ons onderbewustzijn die opdracht uitvoeren, en we letterlijk. Het blijft zoeken en zoeken en kan dat oneindig lang volhouden. Dat is niet wat we bedoelde, maar het is heel strikt genomen wel de opdracht die we het gaven. We hebben echter verzuimd de opdracht zo te formuleren dat die beantwoordt aan onze vraag, aan onze bedoeling.

Wij bedoelen dat we iets willen vinden, maar geven de opdracht om te zoeken. Als we dat gaan realiseren en de opdracht vervangen door "vind voor mij"…. Dan zal het onderbewustzijn alles in het werk stellen om te vinden.

Met " onze rationele ontkenningswoorden" bedoel ik de woorden "niet" en " geen" Dit zijn moeilijke woorden voor het onderbewustzijn, Dit deel van ons, ons onderbewuste, verstaat die woorden vrijwel niet en zeeft ze uit.

Even een simpel voorbeeld. Een jongen nodigt een meisje uit voor de bioscoop. Zij is enthousiast en zegt "graag, als ik maar geen hoofdpijn heb vanavond. Als de jongen haar ’s-Avonds echter komt halen moet zij het laten afweten vanwege de hoofdpijn.

Het woordje "geen " was voor haar onderbewuste niet ontvangen. Haar onderbewuste verstond dat zij om hoofdpijn vroeg, wat ze dan ook kreeg.

Iemand die tegen zichzelf zegt "Ik wil niet meer roken" zal een versterkte behoefte voelen om te gaan roken. Als hij echter een positieve opdracht aan zijn onderbewustzijn geeft, zal dit alles in het werk stellen om die opdracht te vervullen. Iemand kan bv zeggen: de behoefte om te roken is verdwenen of ik vergeet te roken. Zeg je echter "mijn behoefte om te roken gaat verdwijnen" en je zegt er niet bij wanneer dan kan je tot sint-juttemis wachten.

Wij creëren onze eigen werkelijkheid, maar begrijpen vaak maar al te slecht hoe we dat doen. De eerste fase is dat onze geest iets creëert, wij bedenken iets. De tweede fase is dat we daar uitdrukking aan geven door woorden, uitgesproken of neergeschreven. Woorden hebben een grote scheppingskracht. En de derde fase is de daad.

Ons onderbewustzijn heeft vele programma’s in negatieve zin ontvangen. Ik bedoel daarmee waarbij de woorden "niet"en "geen" een belangrijke rol hebben gespeeld. Ons onderbewustzijn heeft ook moeite met de ontkenningswoorden als: onmogelijk, ongeschikt, ondeugend en zelfs onbewust. Hierdoor is veel verwarring binnen in ons, in ons onderbewustzijn ontstaan.

Hoe vaak hoorden we vroeger niet zeggen: "daar mag je niet aankomen". Maar de drang om er juist wel aan te komen werd steeds sterker, tot we ook die ervaring hadden gehad. Vaak gingen deze programma;’s ook nog gepaard met een krachtig anker": een auditief anker – met woorden, of een gevoelsmatig anker – bv een klap. Zulke ankers kunnen een heel mensenleven blijven werken. Vaak zijn ankers niet als zodanig bedoelt, maar de uitwerking blijft hetzelfde. Ankers worden vaak onbewust gegeven en door degene doe het aangaat onbewust opgeslagen, om nooit meer te vergeten. Bij de waarschuwing vergeeld van een klap: Jij mag niet ongehoorzaam zijn: doet elke klap ons denken aan ongehoorzaamheid. Het "niet" ongehoorzaam zijn dwingt ons bijna tot ongehoorzaamheid; het is geankerd en het onderbewuste verstaat het woord "niet" immers niet. Zo ontstaat er verwarring in ons energiesysteem.

Het onderbewuste denkt in beelden. Als we denken aan "niet in het water vallen"dan is het beeld "daarvan In het water vallen". Als we bewust willen zijn, is het goed bewust een goed en verstaanbaar contact met ons onderbewuste te creëren om zo verwarring binnenin onszelf te voorkomen of op te heffen. Het is juist de interne verwarring die vaak de oorzaak is van overspanning in ons energiesysteem, we kunnen daar letterlijk ziek van worden We zitten van jongs af aan vol met ontkenningen, zelfs dubbele ontkenningen. "Je moet gehoorzaam zijn"is duidelijker en positiever dan de dubbele ontkenning "Je mag niet ongehoorzaam zijn"Heel veel quasi-tactvolle opmerkingen dragen dubbele ontkenningen in zich en die zijn voor het onderbewuste problematisch. Dubbele ontkenningen zijn een vaak rekenkundig foefje, in de zin van – en – is +. Deze foefjes gaan wel in het bewustzijn op, maar hebben in het onderbewustzijn een averechtse uitwerking.

Toch blijven we proberen door iets te ontkennen iets positiefs te bereiken. Hoe zouden we vrede op aarde kunnen creëren, door te zeggen: Ik wil geen oorlog meer, dat mag niet meer gebeuren, of door te zeggen: Laten we allemaal genieten van de vrede?

Het antwoord spreekt voor zich.

Ons onderbewuste is as een kind binnenin ons, ons eigen kind. Een kind dat steeds opnieuw blootstaat aan verwensingen, afkeuringen, afwijzing, straf en onbegrip. Een kind boordevol programma’s, normen en waarden van anderen, dat voortdurend de les wordt gelezen en nooit iets goed doet. Een kind dat zich toch steeds opnieuw inspant om het beste voor je te doen, je waarschuwt voor gevaar, je behoedt voor misstappen. Dat kind wordt verwaarloosd en ontkend. Hoe is daar een goede verstandhouding, een goede communicatie mee op te bouwen. Door niet in eerste plaats te luisteren naar het verstand, maar naar het gevoel. Door dat kind te leren accepteren en te respecteren. Door te leren hoe je effectief met dat kind om kan gaan. Dat kind vertrouwt jou grenzeloos. Als we nu op onze beurt dat kind grenzeloos, zonder beperking, durven vertrouwen, zal het kind dat vertrouwen nooit beschamen.

Het kind waar ik het over heb, is een hele sterke subpersoonlijkheid in ons onderbewustzijn. Een vertrouwensrelatie met dat kind is met een beetje oefening heel goed te leren en je zult je daardoor completer gaan voelen, vrijer en veiliger. Ons bewustzijn is heel duidelijk in staat om te groeien en wij kunnen daar veel invloed op uitoefenen. Ons bewustzijn kan groeien als we bereid zijn ons lichaam te leren verstaan. Eigenlijk door te leren verstaan wat onze ziel ons via ons lichaam en ons onderbewuste duidelijk wil maken. Hoe meer we in staat zijn ons wezen, onze ziel te verstaan in de grote hoeveelheid signalen die ons aangereikt worden in ons lichaam, hoe meer zich ons bewustzijn zal ontwikkelen en hoe meer inzicht wij in onszelf zullen krijgen. Dit zal leiden tot een grotere voldoening in je leven en tot meer geluk.

Het is onze eigen keuze of we bewustzijn willen laten groeien of kiezen voor een kwijnend bewustzijn. Dit is en bewustzijn als een verschrompeld lichaam, vol plooien en vlekken, een bewustzijn waarin wij beslissingen en bestemmingen overlaten aan anderen. Een bewustzijn waarin we verantwoordelijkheid afschuiven. Door anderen de schuld te geven van a de ellende, in de hoop dat ook de laatste en definitieve verantwoordelijkheid door een ander op zich genomen wordt. In dat geval laten we ons vermogen om zelf onze beslissingen te nemen ontglippen. Als we onze beslissingen aan anderen over laten, komen we niet aan ons eigen leven, dan onze eigen liefde toe.

Als we in staat zijn ons verdriet uit te huilen, tot het helemaal uit ons energiesysteem is verdwenen, kunnen we weer komen tot leven, tot liefde. Dan zullen we weer is staat zijn tegen onszelf te zeggen: "Ik durf weer van je te houden"