Zovele spiegels heeft het leven me al voorgehouden
en lieten me zien wie jij en ik werkelijk zijn.
Zoveel spiegels zijn er al gebroken
wat er overbleef was de diepe intensie van de eenheid
van liefde en pijn.

In het spiegelbeeld wat je me nu laat zien
is er geen herkenning met mijn werkelijkheid
maar een beeld van een “herinnering”
die is ontstaan ergens in de “tijd”
 

Ik kan niet Leven in een “herinnering”
een NU moment wat er ooit was
Ik kies niet langer voor jou spiegel
of voor het beeld van wie ik ooit dacht te zijn

Even bracht het Leven ons samen,
en liet me zien wie ik werkelijk ben
Nu is voor mij de tijd aangebroken
om dan ook werkelijk te “ZIJN”

veel liefs Gerda