Ik geef jou,
Dat gene wie ik werkelijk ben
Waarom loop je daar
Zo hard voor weg

In welke spiegel kijk jij NU
Dat je mij niet meer herkent

Hoe kan je Vertrouwen, zonder Angst
Liefde voelen, zonder Pijn
Zie je niet, dat dit juist
De afscheiding is
die we maken van ons ZIJN

Wat is Vreugde zonder Verdriet
Vrede zonder Strijd
Afgescheiden in Eenzaamheid

Ik vraag je nu, om niet te kiezen voor het een
Maar om beide in eenheid samen te laten ZIJN

 

k zie jou, zoals je bent.
Ik zie je doen wat je doet.
Ik zie je denken, ik zie je verdriet…
Je bent zo zuiver.
Soms zo geforceerd, iets ontkennen,

zo krampachtig doen wat je “denkt” dat goed is, ook voor mij.
Ik zie het allemaal.
Het doet me pijn, als ik er over nadenk,

omdat ik “denk” dat het anders kan.
Het geeft me vreugde als ik het laat zijn wat het is,

dan weet ik, dat het goed is.