Net als een onweersbui komt het ineens opzetten

Het begin voelt aan als het gerommel wat voor de bliksemflitsen vooraf gaat.

En dan is het er, het overspoelt heel mijn zijn,

Langzaam voel ik me afzakken in de totale duisternis ervan.

Ik laat me gaan, geef de strijd er tegen op,

En zie hoe de lichtflitsen doel proberen te bereiken.

Steeds dieper zak ik er in af

En voel hoe de duisternis me verder omsluit.

Langzaam beweeg ik me voort

En zie de gedachtes voorbijtrekken,

Nog verder zak ik af, totdat ik het diepste punt heb bereikt.

Alles wordt stil, en in deze stilte

Is een klein lichtje zichtbaar.

Als ik er naar kijk, zie ik dat ikzelf dat licht afgeef

En verwonderd blijf ik kijken en zie het groter en groter worden.

De wonden van eerdere strijds worden zichtbaar,

En ik zie hoe het licht uit mij de wonden heelt.

En stukje bij stukje lost de duisternis verder op.

Langzaam keer ik terug

En wordt weer bewust van mijn lichaam.

Boosheid maakt plaats voor verwondering

Wat was dit nu weer, vraagt mijn hoofd.

Geen antwoord, alleen een glimlach en een knipoog

Veel liefs Gerda