Juni 2008

 

Mijn vader is gelukkig weer uit het ziekenhuis en nu ondergebracht in een verpleeg instelling.

Het is heerlijk dat hij het daar zo goed naar zijn zin heeft, en dat geeft in ieder geval een stuk rust, ook wat betreft het telepathische contact wat ik met hem heb.  Fijn is ook dat we niet meer afhankelijk zijn van bezoektijden, en dan “vast” zitten in een klein kamertje maar heerlijk met hem naar buiten kunnen. Bij de instelling is een vlindertuin en er zijn hertjes wat hij heerlijk vind om gewoon bij te zitten. 

Op het werk gaat het gewoon heerlijk nu. Nadat er toch een confrontaie plaatsvond met een collega, over dat ik op de afdeling zelf moest werken, had ik besloten dan maar heel de afdeling op de hoogte te brengen van het waarom, en het is heel positief ontvangen. In het moment zelf toen al de aandacht op me werd gericht voelde ik alle spieren zich in mijn lichaam spannen, en merkte ik ook ineens niets meer rond me op.  Emmy vertelde me naderhand dat ze zag hoe ik in de stress schoot. 

Naderhand stond ik ook te trillen op me benen en had even de tijd nodig om terug bij mezelf te komen. Ik begrijp nu wel dat dit een van de dingen is waarom ik er zo’n hekel aan heb dat de aandacht om mijn gericht wordt, zeker in een groep. De laatste 2 weken zit in nu onafgebroken te werken in een aparte ruimte, en ik vind het heerlijk. Ik was bang dat ik hierdoor dus ook minder contact zou krijgen met mijn collega’s maar juist het tegengestelde gebeurd. 

Collega’s waarmee ik niet veel contact had, komen nu in me hokje om gewoon even te kletsen, maar de laatste week komen er ook steeds meer even hun hart uitstorten, over privé dingen maar ook vooral over dingen waar ze in hun werk tegen aan lopen. Vorige week had ik een dag dat ik iets had van even tussen de lunchpauze alleen zijn, en weg van het werk, dus ging lekker naar buiten, en ging aan de andere kant langs het water lopen. 

In het begin was het heerlijk tot ik ineens een angst over me heen voelde komen, bij die angst kwamen er beelden van een meisje dat uit school kwam, en daarna door een man werd meegesleurd richting het water, waar ze werd aangerand en haast werd gewurgd. Ik had meteen genoeg van mijn wandeling en van mijn pauze en ben weer aan het werk gegaan. 

Gisteren hadden we weer een etentje met wat collega’s. Een van de collega’s kwam bij me en vroeg of ik haar naar het etentje naar haar auto wilden brengen, en ze vertelde me dat ze het eng vond alleen dat stuk te lopen, nadat ze dingen had meegemaakt. Toen ze me echter vertelde wat dat was, was ik stomverbaasd, zeker omdat datgene precies de beelden waren die ik een week daarvoor bij het water had gezien. 

Ik begin wel langzaamaan te beseffen dat de dingen die ik al jaren probeer te verstoppen, waar ik al jaren tegen vecht gewoon doorgaan. En eindelijk begin ik er nu ook de positieve kanten van te ervaren en te zien, ipv dat ik het alleen maar als last ervaar. Toch vind ik het nog steeds moeilijk om anderen te vertrouwen, wat dat betreft merk ik wel dat de gebeurtenissen met David en Gunter een diepe inpact op me heeft gehad als het aankomt om een ander in vertrouwen te nemen en open te zijn 

Heel gek heb ik dat gevoel wel bij Emmy, mijn teamleidster. Zeker ook omdat ze vanaf het begin af aan gewoon lekker open is geweest. Maar ook omdat ze altijd een luisterend oor heeft en ook me aanmoedigt om de zwakke stukjes in mezelf te versterken.

Het SOR gesprek wat we hebben gehad was heel positief, terwijl ik eigenlijk vond dat mijn prestaties in de laatste weken best af lieten weten. De enige tip die ik van haar kreeg was ipv te mopperen op wat niet goed was, dit om te buigen door met ideeën naar buiten te komen om zo tot oplossingen te komen, want tja dat mopperen kan ik zo goed he, maar eigenlijk gewoon omdat ik denk dat mijn ideeën toch niks uithalen, en mmmmm ik wist niet eens dat ik ideeën had, maar kom nu steeds op nieuwe dingen uit. 

Over 2 weken heb ik nu mijn ontwikkeling gesprek, en eerlijk gezegd had ik in eerste instantie iets van nou ik ben bijna 50 dus laat dat maar zitten, maar begin er u steeds meer zin in te krijgen me verder te verdiepen in de werkzaamheden, te verdiepen met de werking met de andere afdelingen en ook heel leuk vind ik gewoon het coachen van collega’s. Verder vind ik het nog steeds heerlijk om de cases die al lang open staan te onderzoeken en op te lossen, en daardoor zit in nu in de groep die de achterstandlijsten bij werkt. 

Vanaf volgende week ga ik daarbij ook kwaliteitscontrole doen. en daar zie ik nog best tegenop. Niet tegen het werk zelf, maar het terugkoppelen naar de collega’s. Maar is wel een goede uitdaging om om te leren gaan met dit soort dingen en de diversie reacties die je dan krijgt. Het zal een hele uitdaging zijn om zowel de bewuste als de onbewuste signalen die ik daarin oppik mee om te gaan 

Groetjes Gerda