April 2008

Hallo Allemaal

Naar begin deze maand weer eens flink ziek te zijn geweest, waardoor ik 1 1/2 week heb thuisgezeten, was dat ook weer een mooie tijd om alles weer eens even op een rijtje te zetten, en te kijken waar ik nu sta. Op het forum van E kreeg ik een aanvaarding met iemand toen ik beschreef dat ik het zo raar vond hoe verschillend mijn gevoel was als ik de stukken van zeg maar A las en ik de stukken van B las, en ondanks dat ik vroeg aan de persoon om het niet persoonlijk aan te trekken, kreeg ik meteen als reactie jij jij jij

In eerste instantie probeerde ik nog mijn intentie uit te leggen, maar op een gegeven moment houd dat gewoon op als die ander in het drama blijft hangen en met alleen maar kwetsende en hatelijke dingen blijft komen, maar ook wilt gaan bepalen hoe andere zich erin moeten opstellen. Toch merkte ik wel bij mezelf dat ondanks het weten uit welke emotie die ander reageert, het me op een gegeven moment toch raakt en ik echt eens moet gaan leren om stop te zeggen en dan maar gewoon vertellen wat voor eikel die ander is

Want dat is iets waar ik blijkbaar nog steeds moeite mee heb,  om in te zien dat die ander gewoon uit is om iemand te kwetsen. Vind dat eigenlijk nog steeds raar van mezelf. Ik kreeg deze maand een berichtje van iemand die ik heb ontmoet bij Illium en ook zei wees me erop dat D en de rest zeker wel bewust bezig zijn, en tja wat doe ik, ik ga ze weer eens verdedigen, en waarom???? Ik zou het niet weten wat het is me dat weigert te zien wat voor eikels D en G in werkelijkheid zijn, maar ja, heb dat nooit van mezelf begrepen dat ik zo makkelijk over negatieve ervaringen met anderen heen kon stappen

Op het werk is de sfeer sinds de laatste groep nieuwen erbij zijn gekomen ook anders. voor vele is er toch een druk aanwezig om de aantallen te halen, en nu er meer controle is op de werkzaamheden komen er nogal wat dingen boven tafel, wat weer zijn uitwerking heeft op de sfeer. Maar ik heb het er nog steeds naar mijn zin en heb dan vanaf 1 mei mijn contract

Vorige week maandag  toen ik naar mijn bed ging, ging ik zoals gewoonlijk met mijn gedachte weer naar mijn innerlijke wereld, naar mijn innerlijke kind en samen met haar wou ik de brug over, echter er stond iemand in de weg, eerst zag ik niet wie het was, maar toen merkte ik dat het mijn vader was. Hij vertelde me over zijn angsten om dood te gaan, maar ook over de boosheid die hij nog steeds naar bepaalde mensen had, over de angst van de fouten die hij gemaakt zou hebben en in zijn leven, en waar hij voor gestraft zou worden als hij overging

Ik vertelde hem dat hij alles heeft gedaan wat hij kon doen voor zijn gezin, en dat er niemand was die hem zou vertellen wat hij goed of fout heeft gedaan. Ik vertelde hem dat zijn boosheid wel over zou gaan omdat hij aan de andere kant de dingen veel beter zou begrijpen waarom ze waren gebeurt, en zo viel ik dus eigenlijk in slaap.  Nog geen uur later werden we gebeld dat hij met spoed was opgenomen in het ziekenhuis. In eerste instantie vertelde Mieke dat het geen zin had om meteen te komen omdat men nog met onderzoeken bezig waren en we er toch niet bij mochten, maar toen ook bleek dat zijn nieren niet meer werkte zijn we er naar toe gegaan

Het was wel gek om na al die tijd al mijn zussen weer te zien, en voor het eerst was er eens geen gezeik of gezeur. Veel duidelijkheid kwam er niet die nacht, en rond 6 uur s-morgens was ik weer thuis. We zijn nu 1 1/2 week verder en aan een kant is mijn gevoel dat hij het ziekenhuis niet meer uitkomt nog hetzelfde, maar ik voel ook twijfel bij wat ik voel. Zijn suiker is nog steeds heel wisselend, zijn nieren werken nog steeds niet, men durft nog niet aan de nierdialyse te beginnen omdat hij bloedverdunners moet nemen en zijn bloedvaten ook niet in orde zijn, het is gewoon een visuele cirkel waar hij in zit waar gewoon geen uitweg in zit.

Heel vaak ik hij maar amper bij bewustzijn als we er zijn, maar toch merk je aan hem hij precies weet wat er zich afsp[eelt en hoort hij alles wat er gezegd wordt. Vaak heb ik niet eens zin om iets tegen hem te zeggen,, en praat ik liever met hem gewoon op een telepathische manier, maar ja het hoofdje twijfelt dan wel weer of het echt is

Maar alles bij elkaar is het nu gewoon afwachten hoe het verder met hem zal gaan. Voor mij gevoel is hij gewoon pleitte op het moment dat hij zijn angst ervoor heeft overwonnen. En die angst wordt met de dag minder, hij heeft niet meer dat paniekerige over zich, hij ligt veel te staren en vandaag vroeg ik hem, wat zie je dan, hij keek me aan en deed snel zijn ogen dicht

 

Groetjes Gerda