31 januari

 

Hallo Allemaal

 

Januari, de eerste maand van het nieuwe jaar. Ik weet nog goed hoe ik hier altijd tegen op zag. Het was voor mij altijd een maand die o zo lang leek te duren, een maand die maar niet voorbij wou gaan
Dit jaar was het dus totaal anders het gevoel erin, en was het eerder een maand die voor mij het gevoel gaf dat de gebeurtenissen erin het startpunt zijn voor het komende jaar
Op het werk ging alles gewoon heerlijk, wat ook wel bleek uit het voortgangsgesprek wat ik heb gehad met de teamleidster. Ik ben me er steeds meer en meer op mijn plaats gaan voelen en geniet nog iedere dag van de sfeer en de werkzaamheden

Heel verbaaswekkend dus, zeker voor degene die me kennen en weten dat ik in mijn leven al zoveel banen heb gehad waar ik het in de eerste weken goed naar mijn zin had maar na 2 maanden dan meestal in allerlei conflicten terechtkwam waardoor de lol er dan snel van af is
Afgelopen week heb ik opnieuw gesprek gehad en zoals de vooruitzichten nu zijn krijg ik een contract zogauw ik heb voldaan aan de uren van het uitzendbureau. Het is voor het eerst dan ook dat dat vooruitzicht me geen benauwd of angstig gevoel geeft, maar ik het werkelijk fijn vind ook omdat ik na al die jaren dan eindelijk mijn plekkie in het werk heb gevonden

Dan de wintersport vakantie. Deze was gewoon heerlijk ook al zag ik er zo tegenop om te gaan. Het is zo ie zo heerlijk om gewoon met Stefan lekker even een week er tussen uit te zijn, en even volop de aandacht aan elkaar te kunnen geven Vrijdags vertrokken we met de bus naar Mayrhoven, en van de heen weg heb ik weinig mee gekregen daar ik de nacht redelijk goed heb geslapen, tot het moment dat de chauffeur eerst bijna op een vrachtwagen rijd en heel de bus dus reageert en ik meteen klaar wakker was,en daarna reed hij een hekwerk omver wat hij afdeed met niets aan de hand, mmmmmmm wat was die deuk dan aan de achterzijde van de bus die we zagen toen we uitstapte????

Dan de aankomst in Gasthof Zinnertal, om 9.00 uur was het omdat op de foto er sneeuw lag in het dal dat ik het gebouw totaal niet herkende waar we terecht kwamen???? Nou blijkbaar was het dus een hele oude foto, en dan ook heel oud whhhahahaha

We kwamen binnen in de lounge, wat er in eerste opslag vervallen uitzag. Eerst moesten we wachten op de reisleidster voor verdere informatie, skipassen ed voordat we Mayrhoven in konden gaan. We waren toch al brak van die busreis dus dat hielp ook niet echt om bij te komen
Voordat we eindelijk alle informatie hadden was het alweer begin van de middag, en konden we het appartement in. Veel verschil met de lounge was er niet, maar er hadden in ieder geval een bed, 2 pitjes om op te koken en een douche die alleen een aparte handleiding had wat later bleek

's-middags zijn we eerst de ski en board spullen gaan halen, pffff alleen dat is al een bevalling op zich, wat zijn die krengen zwaar, zeker met die schoenen erbij. Heb in ieder geval er van geleerd dat ik ze volgend jaar dus gewoon boven op de berg huur.
Na ook nog boodschappen hebben gedaan, waren we eindelijk klaar voor onze vakantie. We kregen nog een gesprekje met maarten, die de boel er leid, en deze gaf aan dat het wel kon spoken in sommige gedeeltes. Men is bezig het gasthof op te knappen, en hij vertelde dat na het verwijderen van houten panelen er ineens deuren te voorschijn kwamen. Ook dat men 2 kamers heeft ontdekt waar nog allemaal materiaal instaat, maar die gewoon zijn dichtgemetseld.

Ook op het oude gedeelte blijkt een kamer te zijn waar vele verhalen vandaan komen. Een gast die samen met zijn hond was, en die niet van zijn zijde afweek, bleek dus wel alleen die kamer in te moeten want zijn hond weigerde het gewoon. Nou in ieder geval heb ik er weinig last van gehad van het gespook, en dat is voor mij ook het eerst in jaren

Dan de eerste ski dag. "s-morgens al vroeg op en met de Penkel gondel naar boven. Dat was al een hele stap voor me om zo'n 900 meter omhoog te gaan.
De eerste les was gewoon leuk, maar wel uitputtend omdat je steeds een stuk de berg op moest klimmen. En ja natuurlijk lukte het stoppen me niet altijd, en kwam ik in botsing met een Duitse vrouw die over mijn skiën ging en viel ik over haar. Vincent vroeg wat ik aan het doen was en zei dat ik toch wel wist hoe ik moest remmen, maar ik lag dubbel van het lachen en zei, ja weet het ook maar nu even niet

Ik zou ieder dag 4 uur les hebben maar na zo'n 3 uurtjes was ik totaal uitgeteld en zeker de eerste dag kon ik dus totaal niet meer lopen door die skischoenen. Het was echt au au au hoe ik de berg af ging. 's-Avonds hadden we een kroegentocht die georganiseerd werd door de reisleiding, maar na 2 kroegen had ik het wel bekeken. en verlangde ik alleen nog maar naar mijn bedje

De 2de dag zag ik er tegen op om opnieuw die schoenen weer aan te doen, maar was de spierpijn wel een stuk minder. In de middag ging de groep voor het eerst van de piste af, maar ik ging niet mee, want was gewoon weer op naar 3 uur skiën
We kwamen Jody nog tegen voordat we naar beneden gingen en ze vertelde hoe eng het was geweest om met de lift naar boven te gaan en dat ze bijna achteruit het ravijn was ingegleden, Ze stond er ook helemaal bij te trillen

En of dat nu de oorzaak was dat ik de andere dag al helemaal in paniek en huilend wakker werd, ik weet het nog steeds niet. Eenmaal boven gaf ik bij Vincent aan dat ik in paniek wakker was geworden door het verhaal van Jody, en bang was om met de lift naar boven te gaan, maar hij zei dat het me wel zou lukken dus ik zetten dus maar even door.
Met de lift viel ook wel mee, zeker omdat hij bijna stil staat als je eenmaal boven bent en dan de tijd hebt om er gewoon uit te skiën. Die morgen hebben we nog boven eerst geoefend maar omdat het begon te stormen en te sneeuwen besloot Vincent met de lift terug naar beneden te gaan ipv de afdaling te maken.

Ik was blij toe, want voelde me door de storm net een sneeuwpop, maar besloot wel ondanks mijn angst 's-middags de afdaling mee te maken nu ik ook gezien had hoe het er daar uitzag en omdat het stoppen en de bochten maken lekker ging
's-middags was het weer wat opgeknapt en daar gingen we dan. pffffff het ging goed totdat ik bij de eerste bocht kwam en zag dat de afdaling over een pad ging met veel bochten en ja afgronden slik slik slik, heeeeeeeeelup

Ik had niet eens in de gaten dat er ineens zoveel angst kwam opzetten, want ik viel dus gewoon neer, had hartkloppingen, koud zweet en was aan het hyperventileren. Vincent vroeg wat is dat nou en ik zei, ik weet het gewoon niet. Dus hup weer omhoog, volgende stukje nieuwe bocht en boem, lag ik weer en dat zo tot 4 keer toe. Was toen zo uitgeput ervan dat ik verder de piste maar ben afgelopen.

Snapte dus totaal niets van dat vallen, omdat er ook dus totaal geen angst voelbaar was, en het gewoon eerder iets was dat het lichaam gewoon weigerde te reageren, terwijl ik gewoon wist wat ik moest doen op de skiës, dat ik wist dat er niets kon gebeuren, overviel het gewoon neervallen me het meest
Ik was ook teleurgesteld erdoor want had me er zo op verheugd om einde van de week de rode piste af te kunnen zodat ik dat samen met Stefan kon doen, en toen ik daar bewust van werd begon ik ook meteen te huilen maar besloot ook dat ik dat mezelf niet aan wilde doen, en besloot te stoppen met de lessen en gewoon op de oefenpiste te blijven de rest van de week

Nou de andere dag ging Stefan mee en dat was maar goed ook, want was nog geen meter op de piste of ik stond gewoon stokstijf met mijn skistokken in de sneeuw. Stefan gaf aan dat ik gewoon naar links moest buigen om een bocht te maken, maar ik kwam gewoon niet in beweging en zei dat dan ook. Stond er gewoon als verlamd en duurde even voordat ik in beweging kwam en ja toen voelde ik de hartslag in mijn hoofd en de angst door me heen gaan

Het duurde een paar keer voordat de angst weg was, maar toen begon ik er ook weer plezier in te krijgen en ''s-middags toen we bij het afspraak punt kwamen zei ik dan ook tegen Stefan , ik wil nog even skiën hoor, hij vond het fijn dat ik er nu zo van genoot
De andere dagen heb ik me verder dan ook heerlijk vermaakt, en was ook wel leuk dat Vincent er was, de ene dag met wat nieuwe leerlingen, en de andere dag was hij zelf aan het boarden en gaf me dan ondertussen nog wat tips

Op de laatste dag kwam ik Andrea nog tegen, die ook les met me had en die vertelde me hoe jammer ze het vonden dat ik er mee was gestopt en dat Vincent me een te gek mens vond en dat hij het jammer vond dat ik zo bang was geworden
Andrea ging nog even haar skies halen, en zo hebben we nog lekker wat gekletst en nog wat geskied samen.

De avonden lagen we of totaal uitgeput op bed of waren we te vinden in de lounge om nog even een slaapmutsje te drinken. Dat was ook kei gezellig. Het Gasthof wordt helemaal opgeknapt en het is de bedoeling dat het een boarder hotel wordt. De meeste mensen daar waren dan ook boarders die via Saiko komen en er is dan een kleine groep die net als wij via intra de jong komen.

Je merkte dan ook wel het verschil, de saiko mensen zijn alleen geïnteresseerd in het boarden en het maakt hun niets uit hoe het appartement er uit ziet, van de andere groep kwamen er dan ook alleen klachten, en tja Stefan en ik passen ons gewoon aan, en toen ik wist dat de douche gewoon 10 minuten door moest lopen voordat ik warm water had, was voor mij het probleem gewoon opgelost. De sfeer was er gewoon te gek en dat vind ik veel belangrijker

Ook was het leuk te horen dat het bed waar we in sliepen gemaakt was door de timmerman voor zijn vriendin die over was gekomen. Ook een voordeel voor ons want in de 2 kamers voor ons gingen ze de eerste nacht al door het bed. Nou het onze kon heel wat hebben Ahum.....
Ook was het leuk om Balda weer terug te zien en ook eindelijk haar vriendje Bob te leren kennen. Ik ben een dag met de liften naar haar geweest om daar de piste te bekijken, maar vond het er net een mierennest, dus neeeeee Apre skiën met hun was gewoon kei gezellig.

Maar nooit zal ik de beelden van de bergen nog vergeten die ik zag vanuit de liften, dat uitzicht is gewoon niet te beschrijven en nog steeds als ik er aan terugdenk krijg ik een brok in me keel, zo mooi
Maar ondertussen zijn we alweer 2 weken terug, en nog steeds overvalt me regelmatig het gevoel van gemis, maar wat snel overgaat in een gevoel van blijheid, omdat ik dit heb mogen ervaren en er zo van heb kunnen genieten.
Dit heeft er ook toe geleid dat we hebben besloten de spullen in Spanje te verkopen, en dat ik me eindelijk eens over ga geven aan een wens die ik al vele jaren heb, andere plaatsen ontdekken op moeder Aarde

Veel liefs Gerda