3 juli 2007

 

Hallo Allemaal

 

Even weer een update van deze kant. het  is dan ook een heftig dagje geweest vandaag. Als eerste had ik een sollicitatie gesprek voor een leidinggevende functie bij een tuincentrum. Dit is heel positief verlopen, Als eerste kreeg ik gesprek met de manager, omdat er ook nog geen bedrijfsleider is. Ik vind het nog steeds moeilijk om mijn positieve kanten te benadrukken in zo’n gesprek, vind het makkelijker mijn negatieve kanten te benoemen  

Maar ja, het is in ieder geval een baan waarbij ik leiding ga geven aan de kassa groep, die bestaat uit 5 of 6 vaste medewerkers en een aantal zaterdaghulpen, en waar ik al bij voorbaat kan rekenen op heel wat tegengas. Daarbij zal ik ook iemand uit de vaste groep moeten gaan kiezen die mij gaat vervangen als ik er niet ben, waarbij ook de nodige strubbelingen wordt verwacht. Verder natuurlijk een hoop administratieve handelingen, en overname van leidinggevende taken van de bedrijfsleider en andersom Aan een kant vind ik het doodeng, aan de andere kant vind ik het ook een uitdaging, zeker nu ik me bewust ben geworden dat ik gewoon nooit gelukkig zal worden in een baan, die me geen uitdaging geeft, en waar ik onder mijn niveau ga werken, daarvoor zie ik gewoon te veel, en ben ik nu ook niet bepaald iemand die zijn mond kan houden als de dingen niet kloppen

Vrijdag krijg ik in ieder geval te horen hoe het verder gaat, en of het verder gaat, salaris was al goedgekeurd , maar er moest nog een functie omschrijving worden gemaakt, en gekeken worden of er met het uitzendbureau andere afspraken gemaakt konden worden zodat ik niet eerst 6 maanden via het uitzendbureau moest werken

Leuke was wel een gesprek met een oud collega van mijn ex, die daar nog steeds werkzaam is. Toen ik thuis kwam heb ik hem ook gebeld om de groetjes over te doen. Hij vertelde me dat hij op dat ogenblik bij zijn schoonzusje was. Ze was vandaag teruggekomen uit het ziekenhuis en heeft nog maar enkele dagen te leven, en vroeg me of ik nog afscheid van haar wou nemen, nou dat liet ik me geen 2 keer zeggen  Wat er dan door je heen gaat. 

In eerste instantie dankbaarheid, om de kans om afscheid te nemen, maar ook ontzettend veel respect voor haar man en kinderen, want is niet niets om zo iets mee te moeten maken. Maar ook respect voor haar, dat ze ondanks dat ze gewoon moet wachten tot haar lichaam het opgeeft, nog steeds zoveel liefde en positiviteit uitstraalt. Het zet je meteen met beide voeten op de grond, en je beseft zelf ook weer opnieuw hoe dankbaar je bent voor de mensen om je heen, en hun liefde 

Zeker omdat ik de laatste weken steeds sterker het gevoel had om gewoon naar “huis”te willen, niet meer het gevoel had om hier nog langer te willen zijn, en NU zie ik gewoon hoe onbenullig de contacten en problemen zijn geweest die ik de laatste maanden heb ervaren. Maar ook het besef van hoe sterk de band tussen mij en Stefan werkelijk is, hoe sterk ik zelf werkelijk ben, wat zij mij zonder woorden vandaag liet zien is het mooiste cadeau wat ik ooit heb mogen ontvangen.

 

Voor het eerst sinds weken is mijn hoofdje weer helemaal van slag, zover dat het niet eens kan denken, en zit ik weer totaal in mijn hart – gevoel. En ja daar was even een shock voor nodig om me daar terug te brengen en de zin van het leven weer te voelen

 

Veel liefs Gerda