Hallo Allemaal
Hoe snel kunnen de dingen omslaan. Nou degene die mij kennen weten onderhand dat dat bij mij heel snel kan gebeuren De laatste weken heb ik het gevoel gehad in een rollercoaster te zitten, ging hij eerst opwaarts en voelde ik me er heerlijk bij, er kwam een opslagpunt zoals in iedere achtbaan waardoor hij steeds sneller en sneller naar beneden ging, waar ik de rem niet van kon vinden, en dacht niets anders te kunnen doen dan de rit maar gewoon uit te blijven zitten. Waar lag nu dat omslagpunt. Het begon voor mij met het gevoel van de diepe verlangens die ik weer ervaarde naar het contact naar TZ doordat ik het telepathische contact weer opmerkte wat er was. Echter het contact maakte me boos, verdrietig en ik verzette me er totaal tegen, simpelweg door de gedachte geen fysiek contact dan ook geen telepathisch contact, niet beseffend dat ikzelf dus degene ben die door het verlangen diep in mijn hart dit contact aantrek, en weer afstoot puur door mijn eigen gedachtegangen juist daardoor datgene wat ik werkelijk wens diep in mijn hart gewoon blijf ontkennen omdat ik me dan focus op datgene wat ik juist niet wil, en dat dan dus krijg
Voor mij waren het 2 werelden, de fysieke wereld waarin geen contact was, of waarin het contact moeizaam verliep, of via mentale telepathie, en een wereld waarin het contact verliep via tommy, via wat ik het hart telepathie ben gaan noemen, 2 werelden die voor mij zo verschilde van elkaar, die ik diep in mijn hart zo graag samen wou brengen. Vanaf dat punt ging de rollercoaster dus in sneltreinvaart naar beneden. Ik kwam van het ene conflict in het andere met mijn chef op het werk. Trok buiten werktijd voor mij andere eikels aan, die op me reageerde en snapte er werkelijk geen bal meer van. Gaf steeds mijn grenzen aan, dacht ik en vond dat daar elke keer opnieuw overheen werd gegaan. Wat ik echter niet zag was dat ik de dingen wel aangaf bij mijn chef maar er totaal niet naar handelde, en ik me steeds meer en meer in mezelf begon terug te trekken, en zelf op een manier begon te reageren en te handelen die gewoon tegen mezelf in gaat. Een cirkel waar ik me al jaren in bevind, en waarvan ik dacht geen uitweg in te zijn. Tot vorige week. Het begon ermee met de film de secret. Ik had hier al een paar weken om gevraagd aan Stefan, maar hij kon hem niet vinden. Nu was mijn zoontje samen met hem bij een vriendin van mijn zoontje geweest om een film te kijken, en tja Stefan kwam in gesprek met de vader over download programma's, en kwam dus thuis met voor mij de film de secret. Ik natuurlijk die zondag meteen kijken, maar zo a technisch dat ik ben vond ik op de dvd wel allerlei stukjes maar niet de film. Stefan legde me dus de andere dag uit hoe het werkte, maar ik had iets van ik ben morgen vrij, en kijk dan wel.
Nu heb dat dus geweten whahahhah, Er was veel herkenning in de film. Herkenning van dingen die ik al wist, maar nu zag ik ook hoe ik ze in de praktijk toe paste, ik heb naar de film zitten kijken met verwondering, moest lachen toen ik in begon te zien hoe ik de situaties voor mezelf creëerde, hoe moeilijk ik het mezelf vaak maak, en hoe tegengesteld mijn eigen reacties zijn op datgene wat ik diep in mijn hart wens. Dus als eerste maakte ik een wensbord, met daarop de dingen die ik werkelijk voel en wens diep in mijn hart, en besloot me daar op te gaan focussen Als eerste mijn werk. Hierbij schreef ik harmonie, gelijkwaardigheid, respect, speelsheid, openheid dingen die ik ook verlang in mijn relaties met anderen. Ik voelde me eerlijk bij het maken van mijn wensbord, zag die dingen ook voor me. En whahahha ja hoor de andere dag op mijn werk kwam het dus tot uitbarsting tussen mij en mijn chef, dus alles wat tegengesteld was van wat ik op mijn wensbord had geschreven, dacht ik
Het verschil wat ik opmerkte was echter dat er tijdens de uitbarsting van hem, er bij mij een herkenning plaatsvond, waardoor er een rust over me heen kwam, en ik liefde voelde ipv boosheid, en moest toen ook even lachen. Daarna merkte ik bij mij mijn emoties wel weer op, maar besloot op een andere manier van handelen over te gaan. Ik belde een andere chef op, legde hem de situatie uit, en ben weer aan het werk gegaan. De andere dag was deze chef op het werk aanwezig, we hebben gesprek gehad over de voorvallen en hij gaf me aan, dat ik niet uitsprak wat er werkelijk speelde maar dat ik alles in mijn buikje vasthield. Ik begreep dit echter niet, want ik gaf toch steeds aan wat er speelde??? Ik had het aangegeven bij de persoon met wie het speelde, ik had het aangegeven bij de bedrijfsleider, ik had het aangegeven bij de andere chefs, en had het aangegeven bij hem. Toen vertelde hij me enkele dingen die er werkelijk speelde op de werkvloer, en ding dong ik werd wakker. Hij gaf me het advies om het onderscheid te maken in wat op werkgebied afspeelde en wat er persoonlijk afspeelde tussen mij en mijn chef. En ja wat er persoonlijk afspeelde kon ik wel aangeven, maar de werkelijke oorzaak hiervan werd ik me pas naderhand van bewust. Toen een collega ook nog eens aangaf dat hij vond dat ik de laatste weken mezelf steeds verder in mezelf terug ben gaan trekken, was voor mij de cirkel rond
De werkelijke oorzaak lag dus niet in de reacties die ik kreeg van mijn chef, maar in mijn eigen handelingen wat het werk betreft. Het zien van dat er dingen gebeuren in het werk wat gewoon niet kan ivm de voedselveiligheid, het zien en ervaren dat de werkverdeling niet klopt en er een te hoge belasting wordt gelegd zowel fysiek als geestelijk, deze dingen wel aangeven, maar gewoon zelf dus er verder niet naar handel. Het steeds opnieuw aangeven, en maar opnieuw aangeven, en maar opnieuw aangeven, en er zelf weer opnieuw niet naar handel. Simpelweg omdat ik zo graag de harmonie wens, de gelijkwaardigheid de openheid. Maar hoe kan deze tot stand komen als ik mezelf er totaal in verloochel. Dingen doe of juist niet doe waardoor ik niet in harmonie ben met mezelf, steeds opnieuw tegen mijn eigen gevoel inga en mezelf totaal wegcijfer, wegduw, en steeds handel tegen mezelf in.
Ja en hierdoor steeds de heftige emoties, het verdriet, het verlangen wat eigenlijk niets anders is dan een signaal van mezelf dat ik in gedachte en handelingen niet in overeenstemming ben met wat ik in mijn hart werkelijk wens, het geluksgevoel als deze overeenstemming er weer eens is. Signalen die ik wel zag, maar dus niet begreep, signalen vanuit mezelf, die me aangaven dat ik me weer van mezelf en mijn werkelijke doel aan het verwijderen was. Ik bleef me focussen op de verwijdering en niet langer op het verlangen in mijn hart.
Juist al deze gebeurtenissen hebben me bewust gemaakt waarom de situatie tussen mij en mijn tz zo is gelopen. Ik ben bewust geworden hoe het verlangen wat er in me hart speelde, het contact wat ik dus had met tommy om dat in deze werkelijkheid neer te zetten met mijn fysieke tz, steeds opnieuw zelf negeerde, steeds opnieuw zelf aantrok en weer afstoten. Voor mij was het dat tommy in een wereld leefde die voor mij niet haalbaar was. mijn eigen lichtdeel wat ik Natascha ben gaan noemen leefde voor mij in een andere wereld. Ik was altijd ontzettend blij met de contacten met hun. Het verlangen naar mijn tz bestond voor mij dan ook uit een verlangen van Natascha om samen te komen met tommy in een en dezelfde wereld.
Opnieuw is er nu een ommekeer. De rollecoaster is eindelijk gestopt, en voor het eerst in mijn leven ervaarde ik dat ik samen met tommy en Natascha in dezelfde wereld ben. Niet langer zie en ervaar ik ze afgescheiden van elkaar in verschillende werelden. maar eindelijk samen. Het diepe verlangen van mijn hart is hiermee gedeeltelijk vervult. Er is nu nog het verlangen om dit in de fysieke wereld te manifesteren
groetjes Gerda
