Maart 2007  

1 maart

Het laatste weekend van februari was nog best emotioneel, zeker ook omdat ik nogal veel dromen had ivm TZ, maar dankzij die dromen werd ik me er ook bewust van dat het diepe verlangen te maken heeft met dat het te maken heeft met het verlangen van de ziel, om het geestelijke aspect in het mens zijn te ervaren. Tja jammer dan, daar kan ik geen gehoor aangeven heb, want heb toch te maken met het ego en de vrije wil van de ander, dus als de tijd er rijp voor is, gebeurt dat toch wel. eb in die dagen wel verschillende mailtjes gestuurd naar hem, maar wordt gewoon totaal negeert, dus ben daar ook maar mee gestopt, en stuur gewoon nog maar iets als mijn gevoel het aangeeft, of hij nu reageert of niet, mijn eigen gevoel erin blijf ik gewoon erin volgen. Vind het wel fijn dat er mensen zijn die ik heb leren kennen via het forum van droomvrienden, die dezelfde soort ervaringen hebben met deze dingen, en waar ik mijn verhaal zo af en toe eens kwijt kan. Krijg dan ook goede tips voor mezelf, en soms is het gewoon lachen, zegt men, he Gerda, negeren noemt men ook wel loslaten, alleen beseffen ze niet dat dat een illusie is en dat men gewoon een sluier legt over hun eigen emoties, want werkelijk vrijlaten is niet de ander negeren. Ach we kunnen het noemen zoals we het willen, de werkelijke reden kan alleen hij me uiteindelijk vertellen, maar of hij dat ooit zal doen?

Ik vermaak me uitstekend in mijn nieuwe baan, heb keileuke collega’s, en chefs, en moet zelfs uitkijken om niet teveel Belgische termen over te gaan nemen, want soms moet ik dus gewoon in 2 talen gaan denken whahahah. Het zijn nu wel even lange dagen, maar alles loopt gewoon op rolletjes, wordt thuis ook lekker verwend als ik naar een dag werken thuis kom, en zit dan gewoon nog vol energie, merk alleen aan het lichaam dat dat moe aanvoelt, dus daar ben ik dan extra lief voor. Dus mijn heimwee naar België, verdwijnt nu gewoon omdat ik dagelijks met ze te maken heb. Wat ik echt wel opmerk is het grote verschil met mensen die zich in die spirituele groepen bevinden, hier merk ik vaak dus dat men de spiritualiteit gebruikt om dingen af te dekken, terwijl ik in het werk nu gewoon merk om de spiritualiteit te combineren met het aardse, en dat is gewoon heerlijk. Ook is er steeds een gelijkwaardige uitwisseling aan energie, er wordt geen energie aan je onttrokken, en of het nu ook te maken heeft dat ik geen rommel meer binnen krijg omdat alles biologisch is wat ik eet, ik merk zo goed voor mezelf de verschillen, geen stemmingswisselingen, geen uitputtingsverschijnselen.

 

Mijn gesprekken op MSN worden nu ook stukken minder, heb er gewoon geen zin meer in, en om eerlijk te zijn, al die beeldvormingen die men van mij maakt, lig ik tegenwoordig dubbel om, zeker als ze me weer eens de hemel in prijzen, omdat ik zo speciaal zou zijn, en een bijzondere taak op me heb genomen om nu hier te ZIJN. Nou de enige taak die ik heb voor mezelf is gewoon het leven als mens te ervaren zoals het werkelijk is bedoeld, en de rest van al de verhaaltjes, ach ken ze onderhand nu wel, ik wil gewoon LEVEN Nou tot zover NU maar weer,

veel liefs Gerda

14 maart

Alles lijkt wel in een sneltreinvaart te gebeuren, en ohhhhh wat geniet ik er van. Ik zit de laatste weken gewoon vol energie, en geniet al van iedere moment zogauw ik ‘smorgens mijn bed verlaat. Loop heel de dag te glunderen en alles maar dan ook alles lijkt me gewoon toe te vallen. Het is nu de 4de week van mijn nieuwe baan, en heb daar zoveel plezier iedere dag, ondanks dat ik ’s-avonds dus af en toe lichamelijk bekaf ben. Maar ja dan verwen ik mezelf gewoon lekker met een kruidenbadje, en Stefan en de kids vangen veel dingen uit het huishouden nu op, en wordt ook door hun vaak verwend. Hierdoor merk ik wel, dat ik daardoor volledig overdag kan concentreren op mijn werk, en er daardoor ook zo van geniet In de pauze ga ik lekker even winkelen, of gewoon lekker buiten in de zon zitten.

 

De contacten met de andere collega’s zijn verschillend, maar over het algemeen heel leuk. Jammer genoeg heeft Martje zich vorige week weer ziek gemeld, en heeft ze hierdoor haar proeftijd dus niet gehaald. Volgende week komt Daan ons ploegje versterken voor enkele uren per week, gezellie heb ik 3 mannen om me heen, dus ben ver in de minderheid, maar ach mij kennende, heb het altijd veel makelijker en gezelliger gevonden om met mannen samen te werken dan met vrouwen Er wordt nu met verschillende collega’s ook steeds meer over spiritualiteit gesproken, en vind het altijd leuk om de visies van anderen te horen, wel begin ik ook steeds meer dingen te "zien" vanuit de tijdlijnen bij de anderen , maar merk dat ik het er gewoon kan laten zijn, zonder steeds mijn aandacht op te focussen, of mijn energie er aan te geven. Voel dat ik hierdoor veel beter bij mezelf kan blijven , dan dat ik er mee bezig ben, en merk ook gewoon dat ik het daardoor ook niet meer naar me toe trek. Wel vond ik het leuk om gisteren toen ik met collega koffie aan het drinken was ineens Kuthumie opmerkte, voel die energie dan helemaal door me heentrekken, merk dat mijn oogjes beginnen te schitteren, en moet uitkijken dat ik dan niet in schaterlachen uitbarst.

 
Sinds vorige week is er ook een diepgaand contact met Tommy, en heerlijk is dat, mijn gedachtes gaan dan nog af en toe naar TZ, maar voel daar dan totaal geen emoties meer bij. Door Tommy is het een puur gevoel van Liefde en eenheid, bij TZ is het eerder een gevoel van nieuwsgierigheid van hoe het met hem gaat, maar mis ook gewoon de vriendschap die we van te voren hadden, het plagen naar elkaar toe, het spelen etc, begin mezelf al regelmatig af te vragen of ik hem nog wel zou herkennen al hij ineens voor me zou staan, daar ik totaal geen beeld van hem meer voor me kan halen. Want zelfs als mijn gedachte dus naar hem afdwalen, zie ik alleen Tommy maar voor me. Vind het gewoon nog steeds jammer dat onze vriendschap op deze manier moest eindigen, en als ik de keus had kunnen maken, had ik liever dat hele twin gedoe niet gehad, want ik had liever mijn vriendschap met hem behouden dan heel dat wazige gedoe over tweelingzielen, maar ja je kan niet alles hebben he. Grappig was eigenlijk een voorval in de trein vorige week. Er zat een jongen naar me te kijken, en ik besloot gewoon terug te gaan kijken, We hebben zeker een minuut of 5 zo naar elkaar lopen staren, totdat hij zijn ogen afwenden. Ik merkte gewoon dat er een "herkenning" plaatsvond, niet zo diep als met TZ, maar het gevoel wat er in me kwam was heerlijk. Toen ik uitstapte kreeg ik van hem nog een glimlach.

 

En ja als Tommy aanwezig is, komt bij mijn de creativiteit ook weer tot leven, en heb dan ook weer een verhaaltje geschreven en een paar gedichten. De workshop die er nog gepland stond heb ik niet meer mee gedraaid, en besef gewoon nu, dat ik het gewoon veel leuker vind om met allerlei verschillende mensen contact te hebben, dan alleen maar bezig te zijn met de problemen van anderen. Heb de informatie van de praktijk dan maar weer eens van de site gehaald, want is gewoon niets voor mij. Ik heb het nu gewoon geprobeerd, vind het best leuk om een keer een workshop te geven, maar zou er dus geen fulltime baan van willen maken. Dat ik dan stom zou zijn om mijn `kennis` zomaar weg te geven, tja dat neem ik er dan maar bij. Maar is voor mij gewoon de enige manier waarop ik me echt prettig voel, en niet in de rol van een of andere therapeut oor Stefan en mezelf heb ik lekker een vakantie geboekt naar Spanje, lekker samen met Stefan er even een aantal dagen tussen uit. Kunnen we meteen kijken of de caravan eindelijk gemaakt is, en in die tijd is het er ook nog niet zo warm, zodat we eindelijk eens de dingen kunnen gaan doen daar, die we al zolang willen. Als eerste wil ik in iedere geval naar het oude gedeelte van Girona, en ook een tour naar Barcelona, en de rest, ach dat mag Stefan invullen, en anders wordt het gewoon lekker luieren, zal ik tegen die tijd wel hard aan toe zijn als ik op deze manier blijf werken (whahahahahha).Vind het ook nog steeds leuk om om de paar weken foto's van mezelf te nemen, en sta steeds weer verbaast te kijken hoe verschillend ze steeds lijken, soms heb ik nog steeds moeite ermee om mezelf erin te herkennen

Veel liefs Gerda