Oktober 2006
Hallo allemaal
Het was me een dagje wel vandaag, en eerlijk gezegd geef mij portie maar aan
een ander
Vanmorgen was ik mooi op tijd bij David, alleen David was er niet . Toen ik
hem belde, kreeg ik even later een berichtje dat hij in Limburg zat, en dat
zijn moeder geopereerd was, en dat het goed was verlopen, op het eind vroeg
hij me of ik zijn berichtje had gehad, en ik dus terug, nee, ik sta hier
voor je deur.
Hierop kreeg ik en berichtje terug met, "wat is dit nu weer", en ik moest er
eigenlijk wel om lachen, want het blijkt wel, steeds als ik een afspraak met
hem probeer te maken, gebeurt er iets waardoor het niet doorgaat, Grappig
vond ik wel dat ik de lol ervan in kon zien, mmmmmmmmm dat nieuwe boek wat
ik aan het lezen ben over de werking van het ego begint toch zijn vruchten
af te werpen.
Hierna ben ik op mijn gemak naar zavemtem gereden, was ook wel heerlijk
ontspannend op deze manier, zeker ook omdat de vriendin van tz me een
mailtje had gestuurd dat hij er pas om 3 uur zou zijn. Dus ik had de tijd en
hoefde me nergens druk om te maken.
Ik had net de auto geparkeerd toen tz me belde dat hij wel om de gewone tijd
er zou zijn. Maar ik zat echt in het gevoel van alles is goed, ik vermaak me
toch wel, en ja dat heb ik ook gedaan die middag, zelfs toen TZ belde
dat hij toch een vlucht later kwam.
Ik heb gewoon heerlijk rondgewandeld op het vliegveld, heb leuke contacten
gehad, en heb zelfs sinds jaren weer frans gesproken, Af en toe kwam er wel
de gedachte op van mmmm zo rustig ben je al lang niet meer geweest, maar ik
liet die gewoon gaan, vond het te interessant wat ik allemaal om me heen zag,
en genoot er volop van
Al die uren op het vliegveld had ik ook geen gedachtes aan tz innerlijk
ervaarde ik een totale rust en kalmte, pas rond 2.45 uur begon ik me
onrustig te voelen en ben ik gaan kijken op de borden of het vliegtuig er al
was. Eerlijk gezegd weet ik nu nog niet met welke hij is gekomen want er
landen 2 vliegtuigen uit Londen kort naar elkaar.
Ineens stond hij naast me, en het gevoel wat ik al heel de middag had
verdiepte zich. Daar zijn bagage niet gelijk mee was gekomen hebben we
eerst daarop zitten wachten. Op dat moment ervaar de ik al dat er steeds
meer gedachtes begonnen te komen, en ook de bijbehorende gevoelens, en werd
het steeds moeilijker voor me om in de rust en kalmte te blijven.
Op de weg naar tz huis zijn we gestopt om wat te eten, daarvoor waren er al
door hem enkele opmerkingen gemaakt, die me raakte, en ik merkte dat er weer
allerlei klanken door mijn hoofd gingen, net als bij het strandseminarie,
hierdoor bleef ik wel het gevoel van rust houden in mezelf. Maar na het eten
ging het dus weer "fout" we kwamen in het gesprek op Summerlight uit, en tz
begon steeds SummerLight te roepen, ik voelde me er in wegzakken maar
probeerde het steeds tegen te gaan. Tot het moment dat we in elkaars ogen
begonnen te kijken en ik meteen weer in die werkelijkheid zat. Echter bleef
ik nu wel het contact met SummerLight behouden, en zag dezelfde beelden die
ik vorige week ook al had gezien verschijnen, met de bijbehorende emoties.
Verder in het gesprek met tz begon hij over de sterren wat me even terug
bracht in de droom van 21 september, echter waren er niet meer de emoties
bij en had ik iets van het is gewoon goed zo. Toen tz de Pleiaden noemde,
waren mijn gedachten meteen bij sonar en kyra, en dat was voor mij gewoon zo
heerlijk, om gewoon weer gesprek met sonar te hebben. Toen ik aan tz vroeg
wat hij ervaarde, vertelde hij een verhaaltje, maar later werd het afgedaan
als dat alles een grote grap was en ik goed toneel kon spelen, op dat moment
voelde ik een steek door me heen gaan, en schoot ik in mijn ego
Ik heb toen aangegeven dat ik hem thuis af zou zetten, maar ook dat ik geen
fysiek contact meer met hem wou, ik merkte allerlei tegenstrijdige emoties,
in me op, maar liet het maar gewoon zo, maar had ook geen zin meer om te
antwoorden op de vragen van tz. Het enige wat ik wou was hem gewoon
afzetten, en terug naar huis.
Toen hij me vroeg of ik nog iets mee wou drinken, zat ik te twijfelen, en
weet dat dit voortkwam uit de angst weer in de emoties te blijven hangen die
er op dat moment speelde, en daarin ook naar huis te rijden. Maar heb de
angst daarvoor aan de kant geschoven en ben even mee naar binnen geweest. Ik
heb gewoon de foto's staan bekijken, en merkte wel dat er allerlei flitsen
door me heen gingen, maar concentreerde me er niet meer op. Toch is er een
foto die op mijn netvlies gebrand staat, en die ik niet zomaar er af krijg,
maar zie wel wat dat weer gaat brengen.
Toen ik in de auto stapte voelde ik nog wel de angst, voor de wisselende
emoties, maar toen ik eenmaal wegreed, werd dat stukken minder en werd het
steeds helderder in mijn hoofd, de rust van die middag keerde terug, en ik
merkte het contact met karina op, raar dat ik dan wel vragen kan stellen, en
antwoord erop krijg, waardoor de rust snel helemaal terug keerde in me. Ik
heb lekker nog de cd van boyzone opgezet, en flink mee zitten zingen, en
voor het eerst ben ik eens niet verkeerd gereden en was al binnen 1 1/2 uur
thuis.
Wat nu verder....... Ik weet het niet, in ieder geval weet ik wel dat ik
niet in het verwachtingspatroon van tz verder mee kan gaan dat hij pas
dingen aangeeft al ik er om vraag, verder weet ik wel dat de ander niet
hoeft te ervaren wat ik ervaar als ik in de andere bewustzijnsniveaus
terecht kom, maar vind het niet leuk als het gezien wordt als toneelstukje,
of grapje. Van mij mag hij dat gerust, maar ik ben geen stuk speelgoed wat
je daarin aan en uit kan zetten wanneer het de ander uitkomt.
Van een ding heeft het me in ieder geval vandaag wel afgeholpen, de angst om
niet terug te kunnen keren naar Mezelf, en om in de emoties van het ego te
blijven hangen. Waarom ik het bij tz zo sterk ervaar en het zo moeilijk was
om er uit te komen, terwijl ik in de laatste jaren bij andere daar nooit
geen moeite mee had, weet ik niet, misschien omdat ik ervaar dat de
verbondenheid met hem in die levens is,en bij anderen niet verbondenheid met
andere levens er niet is. mmmm morgen maar weer eens een briefje aan karina
schrijven
Hallo Allemaal
Het was voor mij vandaag weer een hele fijne dag, heb weer ontzettend
genoten van al de dingen die er plaatsvonden, hihih begin er zelfs van te
genieten als anderen me vanuit hun ego allerlei naampjes geven, en ik merk
dat mijn egotje op begint te spelen. Eindelijk kan ik daar dan ook op terug
kijken zonder het ego van de ander te veroordelen, en zonder mijn eigen ego
er op te veroordelen, goh wat geeft dat een rust zeg.
Maar weet nu wel dat dat niet hetgeen is wat ik onder "delen" met elkaar
versta. Het werkelijke delen heb ik vanmiddag weer eens heerlijk mogen
ervaren met M, zowel geestelijk als fysiek
Maar zal bij het begin beginnen. Vanmorgen was net wakker en kreeg TZ online
die me vroeg of ik zijn mailtje had ontvangen, maar daar ik s-morgens
altijd op de computer van Stefan zit, lees ik dan geen mail, meestal doe ik
dat pas 's-avonds als ik op mijn eigen computer ga.
Dus begon hij aan te geven dat hij mijn dagboeken had gelezen en wat hij
daar van vond, nou dat was voor mij een déjà vu met het voorval met Jan , en
had iets van nee niet weer he. Toen hij me echter vroeg om hem te
respecteren en de stukken te verwijderen ging me dat even net te ver, en heb
aangegeven dat ik best zijn naam eruit wil halen, omdat hij het ervaart als
beeldvorming van hem, maar ik weiger nog langer mezelf te verloochenen en
mijn ervaringen maar uit te wissen omdat een ander daar problemen mee heeft.
Buiten de gebruikelijke aantijgingen aan mij adres van wie en wat ik niet ben
en doe [ raak ik ooit ook nog wel aan gewend hoop ik zonder zelf in mijn ego
te schieten en mezelf te gaan verdedigen of voor het verdriet te kiezen]
schoot het gesprek dus verder weer niet op. En toen hij aangaf dat hij
wegging, had ik iets van prima hoor Dus ging ik ook lekker verder met het
gesprek wat ik had met D. Echter toen D me vertelde dat hij in een gesprek
werd uitgenodigd met TZ en nog iemand had ik iets van pffffffff, lekker
eerlijk ja, bij mij dus gewoon weglopen en zorgen dat ik je niet meer online
zie staan. Dus daar ging mijn egotje weer, voelde me teleurgesteld en
verdrietig worden
Dus had iets van kruip maar lekker even mijn bed in, maar toen ik daar
eenmaal in lag werd ik dus steeds pissiger, want waarom zou ik meegaan in de
teleurstelling van mijn ego, waarom zou ik weer kiezen om in het verdriet te
gaan zitten, waardoor er weer de sterke verlangens opkomen, waarvan ik besef
dat deze niets anders zijn dan het verlangen naar mezelf, naar mijn hogere
zelf, naar mijn zielverbinding of welk naampje het ook wil geven.
Dus zei heel simpel tegen mezelf, oké het is zo, jij voelt je zo en is niks
mis mee, maar daar niemand anders de situatie kan veranderen, daar niemand
anders de beeldvorming van tz kan veranderen alleen hijzelf is dat zijn
keuze, en de mijne is het in ieder geval niet om hier heel de middag in een
gedachtepatroon te gaan zitten waar ik toch niks mee opschiet of om me
anders voor te gaan doen zodat hij dat beeld misschien ooit gaat veranderen
Dus ben lekker gaan douchen, en toen ik beneden kwam en net zat te bedenken
belde Thea me op om te vragen of ik langskwam vanmiddag.
En ach als je moet kiezen tussen een fijne middag met een vriendin, het
huishouden of in het ego mee gaan, is de keus makkelijk he
Ik kwam er gelijk aan met Cynthia en Mitchell, en vond dat heerlijk, had er
al wel aan zitten denken dat ik leuk zou vinden als ik hem ook zou zien, en
was ook fijn dat hij meteen op me af kwam, en in mijn ogen begon te kijken.
Dat ging eigenlijk heel de middag zo door, en vond het heerlijk zijn armen
om me heen te voelen. Toen ik wegging vroeg ik dan ook om een knuffel en
lachend gaf hij me die, toen ik hem een kushandje toe blies, keek hij me
vragend aan, en toen zei ik dus gewoon wil Mitchell een kus
Lachend kwam hij op me toelopen en kreeg ik mijn kusjes, heerlijk hoe
spontaan dat gaat, zonder al die bla bla vragen. Cynthia zij nog moet
je daar nu kijken,naar die 2, en ik ja, mag je in mijn dagboek zetten
wat voor beeld je nu van mij hebt en hoe ik jou zoon heb verleid
Vanmiddag ook nog een heerlijk gesprek met Jan gehad. Deze herkende
natuurlijk ook meteen de situatie van mij en TZ, en herkende in wat ik
schreef over mijn ervaring de dingen van zichzelf. Vond het lief van hem dat
hij mij wou helpen ermee, maar heb gezegd dat dat niet hoefde, Ook hij hoeft
het beeld wat tz van mij heeft niet te veranderen. Jan vroeg ook of ik nog
contact zou hebben met tz, en heb hem aangegeven dat ik even op hetzelfde
punt zit met tz als vorige week met hem, en dat ikzelf nu het contact niet
zoek, maar wel altijd open sta als de ander er over wilt praten, maar als
men dan net doet of er nooit iets is gebeurt en het spel van vooraf begint
doeiiiiiiiii
Wat ik zo heerlijk aan Jan vind is dat hij dus zelf de beeldvorming over mij
heeft veranderd, en gewoon de emoties erover heeft gedeeld, maar ook deelt
waardoor dit is ontstaan en wat er verder nog invloed op heeft, en ziet wat
hij daarvan op mij projecteert. Mij laat het vooral zien dat hoe het ook
botst met een ander als je er beidde voor openstaat het tot nieuwe inzichten
kan leiden voor beiden, en je gewoon weer samen van elkaar kan genieten. Was
ook wel lief van Jan dat hij zei dat hij het fijn vond dat ik altijd opensta
voor een gesprek hoe erg het ook gebotst heeft en wat voor opmerkingen de
ander ook heeft geplaatst over mij en ik over hem
Maar moest stoppen met het gesprek omdat ik voor het eten wou gaan zorgen,
jan vroeg me nog wat ik at, en ik vertelde het hem, whahahha maar lieve jan
als je dit leest, we hebben dat dus niet gegeten. Stefan vroeg me even mee
te rijden naar de benzinepomp om olie te halen, En ik zei wil eigenlijk aan
het eten beginnen, maar ik liet me overhalen en ging mee. Ja ben
makkelijk over te halen he
Heb trouwens wel dubbel gelegen hoor daar. Stefan wou de olie afrekenen en
ik vroeg een paar pakjes sigaretten erbij en pakte mijn pinpas, dus Stefan
zegt ohhhh dan wil ik ook wel een pakje dus ik maak de opmerking mannen je
kan niet met en niet zonder ze. Zegt het vrouwtje aan de kassa, nou je kan
wel zonder ze hoor, want waar heb je ze nu voor nodig, dus ik antwoord nou
voor seks. Ja zegt ze maar daar zijn ook allemaal speeltjes voor tegenwoordig
dus daar heb je hem ook niet voor nodig, zeg ik ja weet ik maar houd nu
eenmaal liever van vlees dan van plastic, whahahhahah ja en toen was het
stil aan de andere kant
Toen we thuiskwamen zei ik tegen Stefan mmmmm nu heb ik geen zin meer in te
koken, en hij zei had je dat toen straks dan ook al niet. mmmm ja eigenlijk
wel he, anders was ik niet meegegaan met hem, maar had wel zin in eten, dus
hebben we met z'n alleen besloten om gewoon zelfs te maken waar men zin in
had, ook weer opgelost.
vanavond nog een heerlijk gesprek gehad met d, pfffffffffff wordt een beetje
gestoord van om letters te gebruiken ipv namen, maar weet sinds vanmorgen
dat tz het nogal confronterend is zijn eigen naam terug te lezen, en denkt
dat ik dan een beeld van hem neerzet, dus ach dan maar lettertjes, want
uiteindelijk wil ik in mijn dagboek gewoon omschrijven wat mijn gevoelens en
ervaringen zijn en is het niet mijn bedoeling om een beeld van een ander
hier neer te zetten, en om te voorkomen dat ik steeds in dat patroon terug
keer als iemand zijn naam ziet staan gebruik ik maar gewoon letters of ga
misschien ooit wel smileys gebruiken ervoor, kan men daar weer overvallen
omdat men zich niet herkend in het plaatje
Maar met d dus een heel gesprek gehad. Hij zat vanmiddag even in een dip, en
ik heb aangegeven hoe ik daar mee omga, vanavond gaf hij aan wat hij ermee
heeft gedaan en dat hij zich nu beter voelde. Vanmorgen gaf hij als beeld
van mij dat ik een duistere heks was die mannen versierde, en ben daar even
op ingegaan en aan hem gevraagd of ik die beeldvorming bij hem mocht
bevestigen whahahha en yesssssss heb zijn toestemming whahahha dat gaat leuk
worden zaterdag, ga ik toch maar weer naar belgenland whahahhaha
Okee heb vandaag dus ook nog a, b, en a gesproken en begin nu mijn gesprek
met s. Toch voel ik diep in me nog steeds verdriet en teleurstelling dat
juist met degene waar ik zo'n diepe verbondenheid mee voel dit nog steeds
niet kan
Maar vanmiddag belde M me en ze vertelde dat ze morgen op school
proefpersonen nodig haddden voor een reading en ik meteen jaaaaaaaaaaaaa en
toen vroeg ze of ik daar zin in had whhahahaha
dus ben heel benieuwd wat men daar morgen aan gaat geven over deze situatie,
maar eerst morgen weer werken
Veel liefs Gerda
Hallo allemaal
11.20 Vannacht heerlijk gedroomd, maar vanaf het moment dat ik wakker werd
verdwenen ook de droom en de gevoelens uit de droom, wat overbleef is een
werkelijkheid, een waarin ik mijn droom niet kan leven.
Ben net terug van mijn werk, daar bleef ik heerlijk in mijn droom tot het
moment dat het tijd was om te gaan en peter me zei, wat ben jij boos zeg, en
ik keek hem verbaast aan, want in de 1 1/2 uur dat ik gewerkt heb, hebben we
nog geen 3 zinnen met elkaar gewisseld. Hij vroeg me of ik het wel leuk vond vandaag, en ik zei nee, toen hij me
vroeg wat ik werkelijk wou, was het antwoord wat ik wou geven gewoon mijn
droom leven. Maar hoorde mezelf zeggen, in ieder geval geen 1 1/2 uur per
week broodjes inpakken, ipv het conflict op te lossen wat er al 6 maanden
speelt. Toen ik naar de auto liep begon ik te huilen, omdat ik gewoon besef
dat mijn droom nooit grond zal hebben in deze werkelijkheid.
Toen ik thuiskwam zag ik een berichtje van tz, even voelde ik wat hoop, maar
dat was maar voor even. Het enige wat ik nu nog vraag, laat mij maar in mijn
droom, en haal me niet meer naar deze werkelijkheid
13.20 heb even lekker in mijn bed gelegen, Toen ik eruit kwam heb ik gesprek
gehad met lieve vriendin die in eenzelfde soort situatie verkeerd
hoe gemakkelijk is het dan om te delen, gewoon te luisteren. Zoveel vragen
die er dan ontstaan, zoveel vragen die we dan hetzelfde hebben. Een aantal
heb ik nu opgeschreven in een ander stukje, of er ooit een werkelijk
antwoord op zal komen?
Geen antwoorden van je doet het zelf, geen antwoorden in de vorm van
verwijten, maar eindelijk een antwoord vanuit het hart.
Dat is de enige wens in dit NU moment
14.15 Er zijn van die momenten dat je alleen nog kan lachen om de situatie
die er is. Mariska had om 2 uur een afspraak in het ziekenhuis, dus ik met
haar mee. Zitten we op de snelweg en vraag ik haar of ze de papieren
bijheeft, niet dus, en krijg meteen een lading over me heen.
Nou jammer dan vandaag geen zin in, dus heb gewoon het ziekenhuis gebeld,
andere afspraak gemaakt en naar huis gereden.
Gisteren had ik mijn tz iets aangegeven in mail, zag toen ik thuiskwam van
mijn werk zijn reactie erop, ik heb hem ervoor bedankt, maar verder kwam er
geen reactie. Voordat ik naar het ziekenhuis ging, heb ik dat gedaan waar ik
een hekel aan heb, het stukje uit de log gekopieerd waarover de vraagstelling
ging, deze aan hem gestuurd en gezegd dat dat de reden was van mijn vraag.
Net kwam hij even online, vertelde me allerlei dingen, en ik vind dat leuk,
maar mis wel de werkelijke antwoorden. Met mijn lieve vriendin nog heerlijk
gesprek gehad over mannen in het algemeen, en waarom wij zo stom zijn het
steeds zo aan te trekken wat ze zeggen, wat ze doen, en de schuld steeds bij
onszelf te zoeken. Toen ze zei, ik kan beter overstappen op vrouwen, moest
ik lachen, en stelde voor om samen te gaan wonen, en toen ze aangaf we nemen
dan gewoon een man tussendoor, had ik iets van ja waarom eigenlijk niet, is
dat ook niet wat die ander juist met ons doet? Is dat de reden van de pijn
die ik voel.
Maar beide weten we van elkaar dat we dat nooit zouden kunnen, dat als we
werkelijk liefhebben zelfs dat accepteren van die ander, ondanks de pijn die
we onszelf er mee aandoen. Ondanks de muren waar we tegen aan lopen, maar ja
weer genoeg voor even, mijn hoofd barst uit elkaar van de pijn, dus ga nog
even liggen
Hallo allemaal
Het zijn van die kleine cadeautje die je ontvangt van een ander, waardoor je
zelfs in de diepe pijn gelijktijdig de vreugde kan beleven, en in de vreugde
zijn de tranen hetzelfde, is zelfs de pijn hetzelfde.
Toen ik vandaag het stukje van do zag op het forum, liepen me de tranen over
me wangen, zo blij dat ik was dat ze eindelijk haar mooie licht hier laat
schijnen, mmm wat hou ik van jou meis
Het tweede cadeautje was de uitnodiging van Balda om dit weekend lekker te
gaan stappen in Amsterdam. Daar Balda binnenkort weer voor enkele maanden
vertrekt, vind ik het heerlijk om nog een weekend samen door te brengen, en
ik had toch al mijn twijfels of ik wel werkelijk dit weekend naar illium wou
gaan.
Het voelt gewoon goed om daar nu even afstand van te nemen, en gewoon weer
lekker te genieten.
Het derde cadeautje vandaag kwam in de vorm van de reading. Martje had me
gevraagd of ik mee naar een les van haar wou, waar iemand vn haar groep dan
en reading zou geven. Ikzelf mocht een situatie kiezen
Tja was niet zo moeilijk Als
eerste kregen ze de opdracht te kijken naar de hartsverbinding van mij en de
ander. Ze gaf aan dat ze zag hoe deze binding elkaar in het hart raakte,
maar even later weer langs elkaar heen liepen, met daarbij de kleur blauw
Het gaf mij de bevestiging dat gewoon de communicatie de reden was dat de
binding met tz, de oorzaak was dat onze verbondenheid niet in het hart kon
blijven, maar er naast begon te lopen, en daar lag ook de oorzaak van mijn
pijn. Hierna nam zij de situatie in haar hart om hem te transformeren, en in
mijn hartchakra voelde ik de diepe pijn van de laatste maanden, deze werd
steeds lichter en lichter.
Toen kreeg ze als opdracht om te kijken in mijn hart hoe ik in de
buitenwereld sta, en die reactie opende mijn hart zo ver, dat ik dacht het
niet te kunnen dragen. Ze gaf aan dat ze een groot netwerk zag met vele
lichtpunten, ze gaf aan dat ik wel sterk moest zijn om dat te kunnen dragen.
Met dit symbool van haar voelde ik de vreugde terug in mijn hart stromen.
Vanaf dat moment leek het wel of ineens alles duidelijk is geworden, de
reizen naar de andere werelden met tz, de oorzaak van de problemen van
communicatie, eindelijk begrijp ik het doel van deze reizen, eindelijk weet
ik nu hoe de botsingen in de toekomst op te lossen
Ik begrijp nu ook het sterke gevoel in me om niet te willen praten, de
irritatie die ik voel als er steeds de vragen komen wat ik zie. Want juist
de woorden die ik uitspreek in wat ik zie zorgen voor de discommunicatie met
de ander, omdat ze door het verstand niet begrepen worden, alleen door het
hart.
Dat is ook het moment dat de hartverbinding met tz dus naast elkaar begint
te lopen, de pijn ontstaat en het verlangen terug naar die hartverbinding.
Met Stefan net een heel gesprek gehad erover, en die had deze dingen al
eerder aangegeven, maar hij weet gewoon dat ik pas werkelijk inzicht krijg
als ik het bewust ervaar, mmmmmmm voel nu ook zoveel dankbaarheid he naar
mijn tz, die me deze ervaring heeft geschonken, en waardoor mijn doel
werkelijk zichtbaar is geworden.
mmmmmmm vanaf nu maar eens even een rustpauze in lassen, even lekker
helemaal uit mijn dak gaan dit weekend in het bruisende Amsterdam. Niet
langer meer de droom dromen, maar deze gewoon "Leven".
Veel liefs Gerda
Hallo Allemaal
Gisterenavond voelde ik me heerlijk toen ik in slaap viel, zeker toen ik
daarbij ook nog het beeld kreeg van de dolfijnen, mmmmmm
Alleen nog geen uur later was ik klaarwakker, vol energie en met het gevoel
van een dansend hart. Eerst wou ik nog gewoon lekker in bed blijven liggen,
maar dat maakte me onrustig dus ging maar lekker aan de computer zitten.
Ik had ook ineens zin om te tekenen, en tijdens het tekenen dwaalde mijn
gedachte af naar mijn tz, naar de dagen dat we samen zijn geweest, het
contact wat we tot nu hebben en
waar ik dus ook in terug zag wat voor bitch ik er zelf in ben. De tekening
heb ik naar hem gestuurd, blijkbaar is het daarin makkelijker aan te geven
wat mij hart voor hem voelt
Ook was ik vannacht weer bezig met de vele klanken, die ik de laatste weken
maak, en kwam er vannacht achter dat het te maken heeft met de Lakota taal,
leuk om nu ook te begrijpen wat die klanken me willen zeggen.
Dus het was weer een nachtje wel kan je zeggen. Vanmorgen werd ik wakker met
nog steeds het gevoel van een dansend hart. Ik heb even met M gesproken over
een situatie van haar deze week, en vertelde haar naar haar mail te kijken.
Maar hierdoor kwamen weer de woorden in me terug die ik maandag uitsprak
tegenover tz. De woorden dat ik genoeg van hem had, de woorden dat ik hem
het eerste jaar niet meer wou zien, dat ik genoeg had van Belgen en
Belgenland, woorden die ik uitsprak door de pijn in dat moment. het liet me
terug zien hoe hij daarop reageerde, hoe hij liefdevol mijn hand pakte, en
me aangaf mijn wens daarin te respecteren, en dat hij er altijd voor mij zou
zijn Hierna
ben ik vanmorgen nog even terug mijn bed ingegaan
Nu ik dit zit te tikken, danst mijn hart even niet meer. Vanmorgen heb ik
dan ook aan tz in een msn berichtje gevraagd me deze woorden te vergeven.
Vanmiddag heb ik een afspraak in het ziekenhuis in utrecht. Ga lekker met de
trein, dan kan ik lekker wegdromen
Tot vanavond
Hallo allemaal
Sinds vanmiddag is het met me in snel tempo weer bergafwaarts gegaan. Mijn
hoofd lijkt dan wel een draaimolen, die niet meer te stoppen is, en kom dan
van de ene gedachte in de andere , het ene beeld in het andere en eindigt
het in steeds de pijn die wel dieper en dieper schijnt te worden en de enige
gedachte is dan nog dat ik weg wil, en zelfs daar zijn nog verschillende
gedachtes in, van zelfmoord, naar tz toe rijden , gewoon rond gaan rijden en
maar zien wat er gebeurt
Het is net als bij de eerste keer dat ik met tz een dag alleen was, alleen
waren er toen bij de beelden niet de hevige emoties die er nu steeds zijn.
Vanavond was het zo heftig dat we david hebben proberen te bellen, en omdat
dat niet lukte heb ik Mirjam even erop aangesproken om te kijken wat we
kunnen doen. Ze vroeg ook aan me of er iets aan was voorafgegaan, en dat is
waar ik de laatste weken steeds zelf ook op let en het enige wat ik vandaag
kan bedenken zijn de kentekens uit belgie die me dus triggeren, want verder
is er niets gebeurd
Wel heeft dit dus een hoop vragen opgeroepen, want natuurlijk ga ik ook
terug kijken hierdoor op mijn eigen gedrag en handelingen de laatste 2
maanden, en zeker tegenover tz, wat ook weer een angst teweegbrengt om nog
met hem te spreken. Pffffffff lijkt wel of alles door elkaar aan het lopen
is, en soms is er dan even een doorbraak, lijk ik het te begrijpen en dan ga
ik weer
Alle technieken die ik in het verleden heb toegepast, lijken gewoon niet of
maar even te werken, de technieken die andere toepassen die ik om hulp vraag
hebben hetzelfde resultaat. toen Stefan echter aan me vroeg is het niet zo
dat je bij de laatste 2 bijeenkomsten het angst is geweest dat je er steeds
wegliep??? en dat deed me ook herinneren aan maandag met tz, toen hij steeds
SummerLight riep, en ik me daarin weg voelde zakken en dan zo boos wordt,
dus ja dat kan best de reden zijn
Om te kijken of het daadwerkelijk de angst is die me erin tegenhoud of juist
ervoor zorgt dat ik zo op en neer blijf switchen ga ik dit weekend toch maar
naar de bijeenkomst, want kan wel naar a'dam gaan en weet ook dat ik me dan
goed zal vermaken, maar dat lost de situatie niet op, omdat ik dan gewoon
weer van het ene in het andere aan het switchen ben zonder er erg in te
hebben. Net zoals ik er dus gewoon geen erg in heb als ik met tz ben en er
switchingen plaatsvinden
Met J vanavond ook gesprek gehad erover en deze vroeg waar ik zo bang voor
was, en als ik dan gewoon kijk is het de angst om tz kwijt te raken, maar
ook dat er dingen gebeuren waardoor ik Stefan en de kids kwijtraak, Bang dat
ik hun steeds kwets, als ik terug zie hoe ik zelf heb gehandeld in de
contacten met hun. Ook naar tz toe voel ik nu een flinke angst
En in die angst ontstaan dan ook de gedachte om er maar helemaal uit te
stappen, zodat ik dat in ieder geval niet meer doe. Steeds weer ben ik dan
bezig om gewoon de gedachtes te laten gaan, het rustpunt weer in mezelf te
vinden, maar wordt gewoon steeds moeilijker.
Fijn is het dan te weten dat je alles zelf creëert, dat je alles zelf doet
met je gedachtes. Nou van alles wat ik dacht te weten is er nu in ieder
geval niets meer over
Veel liefs Gerda
Hallo allemaal 6 oktober 2006
Vanaf vandaag dus het dagboek achter de schermen, en niet langer op het forum. Wel een beetje raar hoor, wetend dat niemand het nu zal lezen, maar toch het gevoel hebben de woorden te tikken voor degene die deze als spiegel gebruiken voor zichzelf. Vannacht heerlijk geslapen. heb wel nog eerst een brief geschreven aan TZ r die ik niet wou versturen omdat ik gewoon afstand van hem wil nemen zodat ik hem in ieder geval niet verder belast, maar wou wel gewoon mijn gevoelens en gedachten beschrijven, zodat het niet langer in mijn gevoel bleef rondspoken, maar zag vanmorgen dat hij dus wel verstuurd is. Tot op heden verder geen reactie meer gehad van TZr. kan nu gewoon lekker wel de namen tikken zonder dat iemand er aanstoot aan neemt, ook wel een lekker gevoel eigenlijk. Vanmorgen heel gesprek gehad met martje, en deze gaf aan dat ze gisteren heel sterk aan mij moest denken, en ik gaf aan bij haar dat het gisteren heel zwaar was voor me. Toen vertelde ze me dat ze gisteren te horen had gekregen dat de kanker bij haar moeder nu achter de longen zat, en dat ze daardoor zich nu best somber voelde, toen ze me dat vertelde ging er ergens in mijn achterhoofd een belletje rinkelen, en ik vroeg haar of ze nog wist waar ze precies aan dacht, toen ze zo sterk aan mij moest denken, dat wist ze echter niet meer. Toen heb ik haar gevraagd rond welke tijd de dingen zijn gebeurd, en zodoende kwamen we erachter dat het op hetzelfde moment zich af begon te spelen dat ik allerlei dingen begon te ervaren die alles zo heftig maakte voor mij Martje vertelde wat ze voelde en zag, en ik vertelde hoe ik het gisteren had ervaren, en vertaalde de beelden van gisteren naar de situatie van nu van haar en haar moeder. Begon het steeds beter te begrijpen, en leek wel of er en last van me afviel, zeker ook omdat martje me alles bevestigde. Tijdens het gesprek merkte ik ook een kind op van een jaar of 5, en ik gaf bij haar aan hoe ik dat kind ervaarde, maar was er ook zeer bewust van dat ik op dat moment gestapt was in de persoonlijkheid die dat kind vertegenwoordigde, en voelde al de emoties van het kind, de gedachtes van dat kind, voelde me er in wegzakken, maar merkte toen ineens een fel licht op. Hierop stelde ik de vraag of dit kind aan martje gegeven moest worden, en kreeg toen een koord te zien wat er zat tussen martje en het kind en zag dar een goud licht door heen stromen, verder zag ik hoe het kind op begon te lossen in het licht, kan gewoon niet beschrijven wat de gevoelens daar bij waren. Na het gesprek voelde we ons allebei een stuk beter
Vanmorgen ook nog gesprek gehad met Mirjam, en ben echt blij met ook haar ondersteuning, toen ze echter aangaf dat ze vandaag aan mij zou denken, zei ik nou liever niet hoor. Vanmiddag is het nog wel regelmatig gebeurd dat mijn gedachte ineens afdwaalde naar TZ, maar de bijbehorende emoties waren nu niet zo sterk, wel merk ik dan ook de klanken ofwel het indiaans op. Als het gevoel sterker werd ging ik even op bed liggen, vroeg de hulp van mijn hogere zelf en de hulp van zijn hogere zelf en de hulp van de engelen en mijn meester, waardoor de beelden en emoties die verschijnen af nemen, en ik als enige nog ervaar de liefdesverbintenis tussen de ziel van EZ en mezelf in mijn gevoel, terwijl toch ook allerlei beelden door me heen gaan. Het kleine jochie wat ik op de foto zag, beelden van hem en zijn broer, beelden van zijn stiefvader en moeder, beelden van zijn vader en stiefmoeder, alleen een beeld was voor mij niet echt duidelijk en dat is het beeld van mishandeling, en of dit nu fysiek of geestelijk heeft plaatsgevonden. Wat er ook overheerst is het beeld van de persoonlijkheid uit het leven van SummerLight, en weet nu dat daarmee een soort gevecht aan het afspelen is, daar deze nog niet bereid is de "tijdlijnen" los te laten.
8 oktober 2006
Voelt voor mij nog steeds raar hoor, om te schrijven "achter de schermen . Bij het uittikken van de dag hiervoor stopte mijn computer er ineens mee toen ik wou beschrijven wat ik maandag van karina had doorgekregen. ( dus zal het maar niet weer proberen nu) De herkenning ervan heb ik deze week al een paar keer mogen ervaren, en ook al snap ik er nog niets van, ik voel dat het goed is. Gisteren dus naar Affligem geweest. Zag er best tegenop en was vooral bang om opnieuw in de emoties terecht te komen als ik getriggert werd naar al de dingen die me aan TZ doet herinneren, en wat me steeds brengt in allerlei klanken, beelden, emoties En ja emoties kwamen er, al waren ze gelukkig niet zo sterk als de laatste weken. De enigste vraag die ik had uitgesproken voordat ik vertrok was dat wat 2 maanden terug daar was begonnen, er nu ook een einde mocht krijgen. Eenmaal daaraan gekomen, en ik eerst weer naar de wc ging was er meteen het beeld van de eerste ontmoeting, en kwamen de tranen al opzetten. Ik was ook blij dat David binnenkwam met Sammy, zodat ik de beelden achter me kon laten, en even met iets uit dat moment bezig kon zijn.
Voordat we begonnen met de sourcing vertelde David dat hij de kousen van lieven aanhad, zodat deze ook bij ons was, en dat hij er aan dacht dat het was zodat hij zo de aarding kon houden. hhihihi nou dat begon al goed, want was dus ook het gevoel wat ik een paar weken geleden had, toen we bij David waren en hij sprak over de relatie van hem en lieven en ik ook de herkenning vond in de relatie die ik heb met Stefan. We begonnen met de sourcing, maar merkte al snel dat wat verteld werd niet iets nieuws was voor mij, vond het wel mooi dat er werd gesproken over de dimensies en dat hij bij mij aangaf dat ik het herkende. Dat de dimensies niet een soort poort was, waar je doorheen moest stappen, maar niets anders was dan een verschuiving in het bewustzijn van het NU moment, en dat je dan gewoon nog op dezelfde plaats "aanwezig " bent en blijft. Zoals ik het nu zie is het een verschuiving van ZIJN naar ervaring, van ervaring weer terug naar ZIJN Wat de source verteld over de Jezus en Maria Magdalena energie was voor mij al bekend, daar ik de laatste 2 jaar daar op mijn manier mee bezig ben geweest, en deze ook in mezelf heb geïntegreerd. De dag stond verder in het teken van een leven wat we als groep 8888 hebben geleefd, en de overgang van de 7 naar de 8 De 7 is altijd voor mij een speciaal nummer geweest in mijn leven, net als de 3 en is best dan mooi te horen, dat er een verschuiving plaats zou vinden. Naar de sourcing zijn we even buiten geweest. waardoor er wel weer allerlei beelden verschenen. Toen ellen en David vertelde dat ze ene keer naar het casino wilden, verkleed in de periode van toen, zag ik haar ineens voor me uit die tijd, en schoot ontzettend in de lach, was gewoon heerlijk om die beelden te zien, toen ze naar me keek, zei ik dan ook, ja je weet dat het beelden bij me oproept, maar deze vind ik wel leuk.
De 2de maal dat we echter buiten waren, zag ik overal om me heen weer indianen, en voelde ik het verdriet omhoog komen toen de gedachtes daarbij naar EZ gingen. Voelde op een gegeven moment een hand op mijn schouder, het was ellen die me vroeg hoe het ging, en de tranen begon weer te stromen.I n het 2de gedeelte gingen we het lemiscaat tekenen, beginnend met de kleur ( kan het woord nog steeds amper uitspreken, laat staan schrijven. Eerst vormde we een kring om zo te kijken wie er samen de tekening zouden gaan maken. Daar de eerste persoon niet de kring in durfde, vroeg David aan mij om er in te stappen. Vond het wel eng, maar concentreerde me op het gevoel wat ik bij een ieder kreeg, en stapte toen op Anna af. Samen met Anna begon ik het lemiscaat de tekenen, en voelde me gewoon heel rustig en stil, zag alleen eigenlijk dat de anderen het lemiscaat horizontaal begonnen te tekenen en ik verticaal???Mijn stilte en rust werd verbroken toen David bij ons kwam zitten en een taal begon te spreken die ik herkende als de klanken die er in de afgelopen weken ook in mijn hoofdje zijn geweest. Ik keek naar David, toen naar ellen, toen weer naar David, en toen David me aankeek, en iets zei in die taal, begon ik te huilen, want het was gewoon het mooiste cadeau wat ik die dag gehad heb, de erkenning dat ik niet gek werd de laatste weken. Wat ik vooral in ana herkende is de manier die ze aangeeft van het werken met klanken, kleuren en schrijven, daar ik deze in de laatste jaren ook steeds heb toegepast bij mezelf en bij anderen
Ik gaf ook aan dat ik niet begreep wat deze klanken me wilden zeggen, en ik kreeg als antwoord dat ik in dat leven de bewaarster ben geweest van de waarheid van bewustzijn, hij noemde mijn naam uit die tijd, en wat hij er verder over vertelde weet ik niet meer. Tijdens de healing daarna kwamen er zoveel flitsen van hoe ik dat in vele levens heb meegedragen, zonder het in die levens neer te hebben kunnen zetten. Wat overbleef was het gevoel dat dat NU in dit leven wel kan en mag, maar vraag me niet naar het hoe en waarom Bij de 2de sourcing heb ik een vraag gesteld over de gebeurtenissen van de laatste weken, en eerlijk gezegd weet ik al niet meer precies hoe of wat, het enige wat ik me ervan herinner is dat hij aangaf dat in de laatste jaren mijn ego begreep wat er gebeurde, en nu dus niet. mmmmm ja dat wist ik ook al, maar begreep wel ook dat mijn ego dus steeds bij wat er nu gebeurt probeert te kijken in de "herinneringen"die het heeft, deze echter niet kan vinden, overstuur raakt, er kortsluiting plaats vind, en dan in de stilte komt en nieuwe antwoorden vind.
Tijdens de laatste sourcing werd er ook een meditatie gehouden waarbij je kon denken aan een situatie die er nu speelt. Toen ik in het water keek zag ik het beeld van TZ maar niet als persoon, maar de ware essentie van wie en wat hij is. Zakte er ook helemaal in weg, en vond het ook best moeilijk om er uit te komen. Omdat ik wel in dat gevoel bleef zitten. Op het einde werd er door iemand nog gevraagd hoe de groep was gestorven, en David gaf eerst aan dat hij het niet wist, en zei toen wacht even, en eigenlijk gelijk met hem zei ik zelfmoord, toen men vroeg waarom kon hij daar geen antwoord op geven, voor mezelf hoorde ik echter het antwoord, omdat het niet de tijd was om wat we energetisch hebben gecreëerd, vorm te geven in de die tijd.Toen ik dan ook wegreed in affligem, was ik gewoon van plan om naar huis te rijden, had ook iets van mmmmmmmmm wel lekker dat het zo vroeg is afgelopen, en het nog licht is om terug te rijden. Echter bij het kruispunt wat ik moet oversteken, kwam er ineens bij me op, wat als ik nu gewoon richting aalst rij?? Maar verder gingen mijn gedachtes al niet meer, reed gewoon die kant uit. Ik genoot van de dingen om me heen, totdat ik ineens in de gaten kreeg dat ik dus gewoon richting Ertvelde reed. Ik moest er eigenlijk wel om lachen en had iets van okee hoor, we zien wel weer. echter toen ik bij de benzinepomp aankwam waar ik met TZ maandag ook hebben gestopt, kwamen er allerlei gedachtes opzetten. Wat als hij niet thuis was, wat als hij me niet wou zien, wat dit, wat dat, pffffffff. Op dat moment besloot ik gewoon Stefan even te bellen, vertelde hem waar ik zat, wat er vandaag gebeurd was, en gaf aan dat deze keuze nu niet voortkwam uit emoties, dat ik er niets van snapte, maar het wel gewoon even wou laten gebeuren, zonder dat hij zich ongerust ging maken. Stefan merkte wel aan me dat ik me er heel goed bij voelde ook al begreep ik het niet.
Daarna belde ik de vriendin van TZ, want er waren al zoveel scenario's in mijn hoofd omgegaan, en daar mijn egotje nu eenmaal graag weet hoe of wat, vroeg ik aan haar of ze TZ kon bereiken. Ze vertelde me dat hij een nieuw nummer had, en zou dat aan mij door smsen, en als dat niet lukte, moest ik even bellen. Dus even later maar gebeld en kreeg ik het nieuwe nummer. Ik probeerde TZ te bellen maar er werd niet opgenomen. Toen had ik iets van ach laat maar, zie wel gewoon verder, en begon verder te rijden. Heb ongeveer tot 20.30 uur rondgereden in de omgeving van gent, Antwerpen en had er ook nog lol in ook, en kon dus echt Ertvelde niet vinden. Op een gegeven moment kreeg ik een berichtje van TZ of ik hem even wou bellen. Ik deed dat en vond het heerlijk om zijn stem te horen, ook hoe verbaast hij eigenlijk was toen hij hoorde dat ik ergens in de buurt zat, al hoewel ik niet wist waar. Maar op zijn vraag van waarom kon ook ik geen antwoord geven. Ik ben toen richting zelzate gereden, en daar TZ opnieuw gebeld, die toen die kant is opgekomen. Daar zijn we even het park ingegaan. Was gewoon heerlijk om nu gewoon mezelf te kunnen zijn, zonder al de verwarrende emoties en op te gaan in beelden als TZ iets noemde. Ik genoot van de maan en de sterren, reageerde eigenlijk op TZ met een vraag, ipv een antwoord. Zag op een gegeven moment wel weer de "krijger" in hem, maar ipv er in te stappen, bleef ik in mijn gevoel, en handelde uit dat gevoel, door gewoon in een cirkel om hem heen te lopen. In het gras waren betonnen cirkels en TZ stond er op een, en ik sprong er gewoon in, waarop hij reageerde met, he dat is mijn plekje, je voelt zeker ook de energie. op die plaats, maar ik ervaarde niets.
Later echter stond ik zelf op zo’n cirkel en kreeg sterk het gevoel om gewoon te blijven staan, wat er ook gebeurde. Ik bleef van daaruit naar de maan kijken, en merkte wel dat ik met mijn handen verschillende bewegingen maakte, maar voelde daarbij alleen maar een diepe rust. Op een gegeven moment zag ik dat TZ voor me stond, maar weer sterker nu voelde ik dat ik niet uit de cirkel mocht, ook niets mocht zeggen, en mijn concentratie ging naar mijn hart, en het enige wat ik tegen mezelf zei was, laat me zo de verbinding maken die op dit moment mogelijk is. Steeds zag ik in TZ het beeld van de strijder, ik zag ook hoe de schaduw van TZ voor hem, die door de maan werd weerspiegeld, toen ik achterom keek, zag ik mijn eigen schaduw achter me liggen, en ergens begreep ik toen waarom ik niet voorwaarts die cirkel uit mocht stappen. Maar kreeg het wel verdomd koud. Ik begon een pas achteruit te doen in de cirkel, en het enige wat er door me heen ging was, het is nu jou keus of je in de cirkel stapt of niet, als ik er uit stap kan ik verder niets meer voor je doen, en weer zetten ik een stap achteruit, en keek naar TZ. Het beeld wat ik toen zag was zo raar, net of er 2 personen zich aan elkaar vasthielden. Hoorde mijn eigen gedachtes waarin ik vroeg, laat mijn hogere zelf contact maken met zijn hogere zelf, zodat datgene plaats mag vinden wat er mag gebeuren. Op dat moment begon TZ foto’s te maken, en kwam hij mijn richting uit, en ik bleef gewoon staan. Spelend met zijn fototoestel kwam hij de cirkel binnen en maakte een foto van ons samen. Wat of hoe, ik zou het niet weten, maar voelde op dat moment zo’n blijdschap door me heengaan, dat hij op die manier in de cirkel is gestapt.
Ik heb er verder aan hem ook geen uitleg aangegeven, we zijn nog wat gaan eten, maar merkte wel aan TZ dat hij verging van de kiespijn en dat hij liever zijn bed in wou. Ook merkte ik dat heel het gebeuren bij hem ook verwarring teweeg brengt, dus namen we afscheid en ben ik naar huis gereden, nog steeds met het rustige en stille gevoel in me. Met het gevoel dat er iets is afgerond, maar wel wetend ook dat het stuk met TZ nog lang niet voorbij is maar wel een andere vorm aan zal gaan nemen Vanmorgen nog even met Mirjam gesproken over gisteren, en ze gaf aan dat er niet veel duidelijkheid was gekomen gisteren. En ik heb ook aangegeven dat dat klopt omdat er gewoon te weinig tijd is op zo´n dag om met David erover te praten. Ik had hem nog verteld dat ik de klanken had opgeschreven, en hij wou die ook nog zien, maar is er ook niet meer van gekomen, net zoals het ons maar dus blijkbaar niet lukt om een afspraak te maken voor een dag samen. Maar zo snel geef ik het niet op. Voelde al bij het begin toen ik ging schrijven om deze ervaring van gisteren naar David te sturen, en dan zie ik wel gewoon hoe het verder gaat lopen, Dat het dagje samen ooit nog komt, weet ik wel, wanneer ach somewhere in time........................
Veel liefs Gerda
9 oktober 2006
Vandaag aardige rustige dag geweest. heb lekker beneden eens op kunnen ruimen en merkte wel wat emoties op, maar liet ze voor wat ze waren. Toen belde Cynthia me op en kon ik ook de emoties en de gedachtes plaatsen. Ik droom wel veel over TZ, en dat geeft nu ook een stuk rust. Vannacht droomde ik dat ik in mijn huisje binnenkwam, en dat het best druk was, met allemaal feestvierende vrienden. Maar ik had niet veel zin in een feestje dus besloot lekker een douche te gaan nemen van gouden waterstralen. Voelde me daarna een stuk rustiger en liep de tuin in naar een beekje. Echter toen ik in het water keek zag ik het beeld van mijn innerlijke zelf en het innerlijke zelf van TZ verstrengelt met elkaar. Huilend liep ik weg van dat beeld, en ging in een ander stuk van de tuin zitten snikken.
Eerst kwam het zelf van TZ bij me zitten en begon me te troosten, toen nam het zelf van mij naast me plaats, en voelde ook haar warmte en liefde door me heen. op de vraag waarom ik zo huilde vertelde ik, dat het beeld wat hun me lieten zien, dat dat een verlangen was om dit hier op aarde te ervaren, maar dat ik begreep dat dat nooit werkelijkheid zou worden in het fysieke. Het zelf van TZ keek me aan en vroeg waarom niet???en ik gaf aan dat er teveel obstakels waren. Toen vroeg mijn zelf, waarom neem jij je lichtje mee de wereld in, ipv zelf in het lichtje te stappen. Verwonderd keek ik haar aan, hoe zou ik dat moeten doen. Beidde begonnen te lachen en vroegen zou je het willen. Ik riep jaaaaaa, en op dat moment veranderde de zelven in een goud licht en vlogen zo mijn hart binnen. verwonderend stond ik op en liep glimlachend terug het huis in. Ik zag dat al de feestvierende vriendjes het huis al hadden verlaten, en zag dat de buitendeur nog op een kier openstond. langzaam liep ik er heen om het te sluiten, totdat ik een geluid opmerkte aan de andere kant van de deur, ik deed de deur verder open, en daar stond hij. Lachend liep ik op hem af en gooide me in zijn armen. Samen liepen de terug het huis in.
Heel de avond bleven we samen praten over alles wat we hadden meegemaakt. Daarna werd het stil en ik keek hem verwachtingsvol aan en vroeg, blijf je of ga je nu weer verder. Hij keek me aan en zei, nee in deze wereld zal ik nu voor altijd bij je blijven, en ooit komt er een dag dat we ook in die andere wereld samen zijn, Tot die dag vraag ik je om geduld te hebben en hierheen te keren als het verlangen naar mij te groot wordt om te dragen. Hierop kon ik alleen nog mar met JA antwoorden, en viel heerlijk in zijn armen in slaap Vanmorgen was er dan voor het eerst ook niet de pijn en het verlangen om terug te keren naar de droom wereld. Toch was het ook een beetje een rare dag. Toen ik buiten was om de ramen te zemen had ik steeds het gevoel dat er iemand in aantocht was. Zelfs de hond en kat voelde het volgens mij want die stonden ook steeds verwachtingsvol naast me te kijken. Op een gegeven moment keek ik naar boven en zag een kolkende gouden energie, en had iets van wat is dat nou???Vanavond heerlijk aan het tekenen geweest en heb daarbij het sprookje geschreven van de heksenzusjes . Voelde gewoon zo heerlijk aan om op die manier even bezig te zijn. Ik zag TZ nog wel even online komen, maar heb vandaag niet gereageerd erop. Zeker ook omdat hij gisteren me totaal negeerde. Snap er niks van, maar zal ooit nog wel komen denk ik
Vandaag ook mailtje gestuurd naar Astrid en Jack dat ik geen nut zie in de werktherapie op moller, daar het probleem niet in de werkzaamheden liggen maar in het contact met enkele mensen van fhj en in het contact met Astrid, en dat ik een gesprek daarover dus niet aandurf met haar maar een gesprek met een vertrouwenspersoon van avenance wil hebben Ben benieuwd. Van David kreeg ik nog een lief mailtje, over de ervaring van zaterdag, en hij gaf aan dat hij me morgen (vandaag) dus even contact op zou nemen Daar ik zoals gewoonlijk niets gehoord heb, heb ik hem maar even gevraagd in welke tijdlijn die morgen thuishoort. Zo genoeg voor vandaag, ga eens lekker vroeg slapen, en dat zal wel lukken want heb wel paar keer vandaag al wat valeriaan en st janskruid geslikt, zodat de emoties naar TZ toe weer niet te heftig worden, en de gedachtes erom heen met me op de loop gaan. Voor mij is het voldoende dat ik weet dat hij altijd in mijn huisje zal zijn, en ik daar altijd bij hem kan terugkeren
14 oktober 2006
Het is een paar dagen redelijk rustig geweest, de emoties zijn gelukkig een heel stuk minder, heb nog wel dat regelmatig mijn gedachtes de kant van TZ opgingen, maar stemde me dan af op mijn hogere zelf. Gisteren echter voelde ik een onrust in me, en besloot om hem een sms je te sturen, met de vraag of hij nog last had van zijn kies of me gewoon negeerde. Hij kwam toen wel even online, maar ik liep dat net mis omdat ik naar boven liep, en toen ik hier mijn computer aanzetten was hij weer verdwenen. Even later belde hij me wel., en gaf aan dat hij me niet negeerde maar niets meer had met de computer. Wel vroeg hij wanneer we nog eens afspraken, en ik nam van die gelegenheid meteen gebruik om te zeggen, vanavond???Ik ben naar etenstijd erheen gereden, maar voelde van begin af aan weer die afstand tussen ons. Eerst zijn we naar het bos gereden, en hebben daar gewandeld. Frappant was wel zijn reactie toen ik vertelde dat ik van de week iets had van, ik denk dat ik gewoon eens een week geen woord meer zeg, want ook hij had daaraan zitten denken. mmmmm pik ik nu nog steeds zijn stemmingen en gedachtes op???We hebben weer op afstand naar elkaar staan kijken, en ik zag hoe TZ ineens "verdween"., voelde er eerst een onrust bij, en besloot zijn kant op te lopen. Hoe dichter bij ik kwam, hoemeer de onrust omsloeg in angst en verdriet, en het gevoel te zijn " ingesloten" langs allerlei kanten.
Hierna keek ik naar hem en zag opnieuw het beeld van mijn "zelf" weerspiegeld, wat me opnieuw rustig maakte, wetend dat er over hem gewaakt wordt. Hierna zijn we nog wat gaan rijden, en in eerste instantie reden we richting Brugge en zoals TZ aangaf richting zee, echter op een gegeven moment, draaide hij ineens om, en reed terug, aangevend dat hij last had van zijn kies en hoofdpijn had. Onderweg maakte hij wel af en toe een opmerking over de dingen wat hem bezig hield, maar hij ging er niet verder op in. Rond 21.30 uur was mijn bezoek al afgelopen en eindigde met de opmerking, misschien is dit wel de laatste keer dat we elkaar gezien hebben. Alles bij elkaar voelde het voor mij niet fijn aan, en maakt het me verdrietig dat hij zich zo heeft afgesloten van me. Bij de laatste 2 keer merk ik ook dat hij niet meer echt in mijn ogen kijkt. Ook hoe hij bezig is met eigenlijk alles te verbreken, de computer, de auto die hij weg wil doen, andere spullen die hij weg wilt doen, geeft mij een onbehaaglijk gevoel, een gevoel dat hij afscheid aan het nemen is van het aardse, en wil eigenlijk ook niet denken aan de laatste opmerking van hem Toch blijft die opmerking en de blik in zijn ogen van intens verdriet regelmatig bij me opkomen, en ik voel me daar machteloos in, maar weet ook dat ik hier verder NU niets in kan doen, en zal dus geduldig moeten wachten tot hij zelf weer contact opneemt, en het verder loslaten, Wel voel ik de bescherming om ons samen heen, wat me ook wel gelukkig wat rust geeft.
Vanuit TZ ben ik dan naar Danny gereden, om even uit mijn gedachtepatroon te komen. Nou dat lukt mee aardig hoor lig daar constant in een deuk, hoe hij en zijn vrienden met elkaar omgaan. De concurrentie strijd, het aan en afstoten van elkaar is zo duidelijk in de gay scene, en gaat op zo’n speelse manier. We zijn nog even uit geweest, maar de "mannen"waren moe. Pfffffff wat is dat toch tegenwoordig met die jeugd. Heb van Danny wel een nieuwe naam gehad. The mother of the gay scene. Toen ik terug naar huis reed en de snelweg op wou bij Tilburg west reed ik ineens over een hoop glas, en schrok er flink van. In de bocht zag ik ineens dat er een auto uit de bocht was gevlogen, en volgens mij met zo’n vaart dat hij het bord met de plaatsaanduiding mee heeft genomen. Ik kon op dat punt ook niet stoppen, en zag ook een man bij de auto lopen, dus ben doorgereden. Maar achteraf zat ik me wel af te vragen van had ik moeten stoppen, en waar dan, want kan niet in die bocht gaan staan, en reed zelf ook aardig snel. pf wat er dan niet allemaal door mijn hoofd gaat Vandaag in ieder geval een rustige dag, ben lekker met van alles even bezig geweest, heb getekend, en ga vanavond maar eens lekker op tijd mijn bedje in. Nu ik weet dat tz toch niet meer online komt, is de drang om achter de computer te gaan zitten ook ver verdwenen. Wel merk ik steeds meer dat er innerlijk echter het contact wordt versterkt, echter gelukkig niet op de basis dat het mijn eigen functioneren in de weg zit.
16 Oktober
Sinds gisteren werd ik weer flink geconfronteerd met de gebeurtenissen van de laatste maanden. Enkele dagen geleden had ik iemand van illium toegevoegd op mijn msn, en gisteren kwamen we voor het eerst samen in gesprek. Daar ze op de hoogte was van de eerste ontmoeting met TZ kwam ons gesprek al snel daarop en omdat het contact met haar dus ook vanaf het begin vertrouwd aanvoelde, durfde ik bij haar ook al de dingen aan te geven die er gebeurd waren en mijn gevoelens daarin. Zeker toen ze aangaf dat wat ik vertelde voor haar ook als "waarheid" aanvoelde, en toen ik haar vertelde over de laatste ontmoeting besloot zij TZ eens te bellen erover. Na het gesprek met hem waren ook haar gevoelens erin alleen maar versterkt. We hebben tot 2 uur 's-nachts doorgekletst en was net of we elkaar al jaren kende. Omdat de 17 oktober een speciale dag is wat de energie betreft besloten we eens om te gaan kijken of we met een speciaal iemand van haar, mij en TZ konden afspreken om zo onze intenties voor die energie neer te zetten.
Ik heb dan TZ een smsje gestuurd erover maar vanmorgen had ik iets van stuur hem ook nog berichtje over mijn gesprek met haar, en dat de reden daarvan was dat omdat hij zich zo afsluit voor mij ik iemand nodig heb waarmee ik wel mijn ervaringen en gevoel erin kan delen. Maar merkte dus wel dat alles bij me weer een hoop naar boven haalde, gewoon omdat ik dus zijn kwetsende opmerkingen van hem naar mij niet begrijp, en hij dus ook gewoon niet openlijk en eerlijk is naar me toe. Heb net alle stukken eens door zitten lezen van de laatste weken en zie gewoon weer dat ik juist door het onbegrip het dan bij mezelf ga zoeken ipv het te laten liggen bij degene van waar het van afkomt. Vanacht ook veel gedroomd, maar het enige beeld van wat me is bijgebleven was dat ik met iemand die ik ken aan de waterkant was, en dat haar zoontje ineens in het water verdween. Zonder na te denken sprong ik in het water en haalde het kind eruit, en vroeg haar zag je niet dat hij bijna verdronk. Vandaag dus ook gesprek gehad met Jack, en ook al had ik mijn twijfels of ik daadwerkelijk openlijk zou kunnen zijn, zonder in het ego spel terecht te komen, na de gebeurtenissen van afgelopen nacht, want voelde me niet echt helemaal helder vanmorgen. Zeker niet toen ik dus naar een afspraak van uwv ging en daar zag dat die pas volgende week was. Maar gesprek liep heel fijn met hem, en hij legde ook precies zijn vinger op de plaatsen waar ik al de maanden tegenop ben gelopen. We zijn nu overeengekomen dat ik vanaf volgende week mijn werkzaamheden volledig oppak op een andere locatie, niet meer als leidinggevende maar eerst gewoon als medewerkster B. Iedere maand houden we dan even gesprek met hoe het gaat. , en tussen mij en Astrid zal er iedere 2 weken een gesprek plaats moeten vinden. Alleen moet hij dus nu wel kijken hoe zij tegenover alles staat, en er voor openstaat. Hij gaf ook aan het enige probleem tussen jullie is dat je precies hetzelfde karakter hebt, en hetzelfde reageert, en dat kan klikken, maar als de klik te groot is, is de kans op verwijdering even groot. Verder vond ik het wel fijn dat hij zei dat het me sierde dat ik de confrontatie niet zomaar uit de weg ging, en liet merken open te staan voor oplossingen, terwijl ik ook net zo makkelijk gewoon in de ziektewet had kunnen blijven tot eind dit jaar. Maar heb gewoon daar geen zin in, want lost voor mij ook niks op, dus volgende week weer met nieuwe moed beginnen. Verder heb ik mailtje gekregen dat ik seva mag gaan draaien op de bijeenkomsten van amma volgende week in den bosch, en dat lijkt me ook een hele nieuwe ervaringDus volop nieuwe dingen in het verschiet, nieuwe mensen op mijn pad waar ik werkelijk mee kan delen. Op mijn sms vanmorgen heb ik geen bericht terug ontvangen van TZ, en vanmiddag wees men op een gedicht van hem op het forum van illium. Dit heeft me ontzettend pijn gedaan dat hij op die manier laat zien hoe hij het contact met mij ervaarde, maar ook om op die manier te moeten vernemen dat hij dus geen contact meer wenst ipv me er gewoon openlijk over aan te spreken. Heb dan ook volgende mailtje naar hem gestuurd om het hoofdstuk af te sluiten
Het vertrouwen in hem is dan door deze laatste handeling ook gezakt naar onder het min-punt, want men kan wel mooie verhaaltjes vertellen over hoe dingen gebeuren op zielsniveau, maar als je dat niet uit draagt in je eigen handelingen, zijn het niets meer dan mooie verhaaltjes. Boven alles zijn we ook nog steeds op aarde, en drukken we onze liefde uit via handelingen, emoties en gevoelens, anders had de ziel er wel voor gekozen om niet langer op aarde te zijn. Niet de ziel maakt het onderscheid, niet de ziel ervaart, maar creëert voor mij de situaties zodat we de onvoorwaarlijke liefde voor elkaar uit kunnen drukken. En men kan wel weten dat men een eenheid in zichzelf is, maar als men de eenheid niet herkent in de ander, en de dingen veroordeelt van de persoonlijkheid van de ander omdat deze in tegenstelling is met die van zijn eigen persoonlijkheid, is het niet langer de ziel die reageert, maar het ego Voor mij dus het moment nu om het totaal los te gaan laten, ondanks het verdriet wat ik er bij voel. Het waarom van de gebeurtenissen van de laatste weken is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de "tijd" zal me ook daarin het inzicht verschaffen. Niet alleen stop ik ermee nog langer mijn energie daarin te steken, ook met illium heb ik het voor NU even helemaal gehad. Voor mezelf is in ieder geval wel duidelijk geworden hoeveel mensen zich eigenlijk gewoon verstoppen achter het spirituele masker, en al de verhalen die ze ooit hebben gehoord en gelezen, ipv ze zelf te leven en de verantwoording te nemen van hun eigen creaties ervan Ook de betekenis van het verhaal van de heksenzusjes is me een heel stuk duidelijk geworden, en zie er nu ook duidelijk de boodschap in die mijn eigen innerlijk me erin heeft gegeven hihi ja heb altijd al gehad he dat ik via sprookjes en verhaaltjes beter de dingen begreep dan via allerlei moeilijke woorden. Maar heel de gebeurtenis van vandaag heeft me er ook toe laten besluiten dus gewoon mijn eigen ervaringen ermee hier op de site te delen, en zal zolang het aanvoelt dus ook gewoon weer het dagboek op het forum hervatten zowel in sprookjesvorm als in mijn eigen woorden
veel liefs Gerda
