September 2006 deel 2

4 september

Vanaf het moment dat ik gisteren wakker werd, was er niets anders dan het gevoel van een heel diep verdriet. Het overspoelde me zo dat het steeds moeilijker werd om me te concentreren op het NU. Enkele keren lukte het me om mezelf van los te maken, tijdens het chatten met tz, maar ik voelde hoe ik steeds verder er in wegzakte. Ik raakte er ook zo uitgeput van, dat ik maar even ben gaan liggen. Eenmaal op bed had ik echt iets van ik kan niet meer, wie helpt me hiermee. In de verte hoorde ik nog de deurbel, en hoorde de stem van mijn zwager en van mijn kleine engel lola, hierna zakte ik totaal weg.

Daar we afgesproken hadden om uit eten te gaan, kwam Stefan me rond 5 uur wakker maken, heel in de verte hoorde ik hem roepen, maar ik kreeg het niet voor elkaar om terug te keren in het lichaam. Wel voelde ik door het lichaam de emoties gaan van het diepe verdriet, en de wens er niet langer meer te willen zijn. Dit maakte me boos, en ik vertelde dat ik wel terug wou, en het lichaam helemaal niet wou verlaten. Steeds meer begon ik toen mijn lichaam weer te voelen. Tot het moment dat Stefan mijn knuffel die ik Tommy noem in aan me gaf, ik deze wegsmeet en zei, die wil ik helemaal niet
Wat me uiteindelijk niet lukte was mijn ogen open te krijgen, maar had zoiets van oké dat hebben we ook al eerder meegemaakt, dan maar met dichte ogen onder de douche.

 
Hier begon ik een gesprek met mezelf, net zoals ik deed in de periode van mijn mps. Ik gaf aan dat ik de pijn begreep die er nu ervaart werd, maar ook dat ik nooit zal accepteren, dat ik niet het lichaam terug in kan. Ik gaf aan, dat waar het ook mee te maken had, ik mijn leven wou leven zoals ik wou, en niet constant van het ene naar het andere bewustzijn geslingerd wou worden Toen ik beneden kwam, zei Stefan tegen me, wat als datgene wat je ervaart van Johnny is, en niet van jezelf?? En het was net of er op dat moment een knop omging, en ik had iets van shit
Hierna ging het beter, en gingen we lekker eten. En alles was "normaal" totdat ik om me heen begon te kijken. Het eerste wat me opviel waren de ogen van de man aan de tafel naast mij, en de lieve glimlach, het bracht me meteen terug in het gevoel met TZ toen we elkaar voor het eerst ontmoeten, hierna ontmoeten ik de ogen van een vrouw die verder wegzat, en deze knikte me bemoedigend toe. Weer voelde ik me wegzakken, maar Stefan had het in de gaten en zei, he hier blijven jij. en ik moet zeggen dat lukte me aardig

 
Tot op het moment dat er een vrouw binnenkwam en ze me aankeek, mijn eerste gedachte was, wauw wat is ze mooi, maar had toen ook iets van wegwezen hier, want anders ben ik weer vertrokken. Dus vroeg aan Stefan om af te rekenen, en rende zelf al naar buiten. ’s-avonds gingen we verder op de gebeurtenissen van de laatste weken, en vertelde Stefan ook dat ik het zo raar vond, daar ik nu dus niet de emoties van mijn eigen zelven ervaarde, maar het leek of ik die levens ervaarde vanuit de personen die betrokken waren in die levens.
Zeker als ik kijk naar het leven en de dood van SummerLight, het is al een aantal jaren geleden dat ik dit bewust heb herbeleeft, en hoe anders ervaarde ik dat NU.
Nu zag ik ook de connecties met de andere levens, en waarom ik die nu ook opnieuw ervaarde. Vanmorgen werd ik al een stuk rustiger wakker. Wel merk ik dat nog regelmatig alle ruimte en tijd voor mij verdwijnt, maar ook merk ik dat ik er niet meer totaal in verdwaal en het al beter gaat mezelf terug naar hier te halen.
Vandaag heb ik best veel geslapen, want voel me gewoon uitgeput door alles wat er gebeurt.
Ik probeer via de gesprekken met mezelf en met anderen om tot inzicht te komen.
Ik begrijp nu ook dat het niet nodig is om alles weer opnieuw mee te maken, maar dat ik het juist meemaak, zodat ik werkelijk leer om mezelf te blijven, ondanks wat er om me heen gebeurt.
Vanmiddag was ik lekker gaan wandelen met de hond, en was zo mooi, overal om me heen waren vlinders, in alles wat ik zag, ervaarde ik ook opnieuw het gevoel van diepe verbondenheid, op dezelfde manier als met tz. Grappig is dan wel om hem door al die dingen te ervaren, wat er ook voor zorgt dat ik niet opnieuw wegglijd in al de levens die we ooit samen hebben gehad, en ook niet langer vast blijf zitten in de emoties van gemis, verdriet en pijn

 
5 september

Gisteren ben ik dan met het dieet begonnen wat ik in utrecht heb ontvangen, en sinds weken had ik dus ook weer voor het eerst lichamelijke  reacties erop. Met Stefan er nog over gesproken wat ik nu echt graag zou gaan willen gaan doen. En om eerlijk te zijn is dat nu verdomd moeilijk om aan te voelen.
Want wat is nu mijn eigen gevoel hierin, en welke gevoelens pik ik op van anderen? Als ik het gevoel zou volgen dat ik gisterenavond had, zou ik het eerste de beste vliegtuig pakken waar ook naar toe, zodat ik helemaal alleen kon zijn, zonder andere mensen om me heen. Het zou voor mij een plek zijn, waar ik alleen ben met de natuur. Het stomme is dan ook dat ik meteen bij die keuze dus gewoon de gevolgen zie der uit voort vloeien. De emoties waar de mensen om me heen door heen gaan, en zelfs dat het het einde zou zijn voor dit stoffelijke lichaam. Dus probeerde we maar een kleinere keuze uit te zoeken, en te kijken wat voor gevolgen ik daar bij zag. Dat werd voor mij al een stuk moeilijk om na te kijken totdat Stefan Illium noemde. Dat bracht me terug bij de herinnering van zaterdag in de sessie van David, toen hij vertelde dat er 3 boeken aan informatie waren uitgewisseld in de periode dat wij samen even in de ogen keken, en ik hem lachend vroeg wie die boeken ging schrijven. Stefan vroeg me nog wat de gevolgen zouden zijn als ik dat nu dus gewoon ging doen. En ik zei ik zal steeds meer van huis weg zijn. Hij vroeg me hoe vaak. En ik zei, ik kan dat nu niet zeggen. In het begin misschien 1 a 2 x per maand, ja en verder vroeg hij. En ik vertelde hem dat ik dat niet wist. Het zal ook te maken hebben met bepaalde keuzes die zich dan voordoen. Dus ga ik nu gewoon eerst naar de dagen van illium, gewoon om te kijken wat daar uit voortvloeit. en ja, dat voelt goed aan voor mij. Heb nog wel iets van dat ik David een mailtje wil sturen hierover, maar dat komt nog wel.


Vanmorgen toen ik opstond voelde ik me heerlijk en zat er zelfs aan te denken om Astrid te bellen om te kijken of ik vanaf volgende week een aantal uurtje kon gaan werken. Nou dat gevoel verdween al snel, en veranderde in het gevoel van gemis Dit gevoel kon ik gelukkig wel delen met Jan op msn, en vind het dan ook gewoon heerlijk dat hij gewoon persoonlijke vragen durft te stellen over het gevoel wat ik heb.
Vandaag vroeg hij me gewoon of ik verliefd was op de persoonlijkheid tz, en ik reageerde daar spontaan met nee op. Toen hij me vroeg of het op het wezen was van wat tzi s en vertegenwoordigt, was mijn antwoord ook meteen ja. Ergens is het niet eens een verliefdheid, maar zo´n diep gevoel van liefde, van herkenning dat gewoon uitstijgt boven de vormen die we als mens hier op aarde beleven. Samen met Jan keken we nog naar het gevoel wat Stefan me vanaf het begin gaf, en ik vertelde hem dat daar toen ook die klik was. Jan gaf ook aan en beide werelden ( als ik dat even zo mag noemen) lijken onverenigbaar. En ja dat klopt helemaal, dat is waardoor ik deze sterke emoties steeds op voel komen dus, niet wetend hoe ik deze laat het me maar even 2 werelden noemen, kan verenigen in het NU op aarde.
Na het gesprek ben ik dan ook maar weer mijn bed ingedoken, want kon amper nog op mijn benen staat. Voordat ik mijn ogen dicht deed was ik al aan zee, waar tz al op me wachten en viel zo in slaap. Hierna was het gevoel van gemis weer totaal verdwenen. Ik was daarna dan ook lekker met de dingen in huis bezig totdat Mariska vroeg of ik met haar mee reed naar het ziekenhuis om bloed te prikken. In de auto voelde ik weer dat mijn concentratie steeds slechter werd, dus probeerde me zoveel mogelijk op haar te concentreren.
Maar het lijkt wel of ik dan overal geconfronteerd wordt met dingen die me triggeren naar de afgelopen weken. Voor het ziekenhuis zat een vrouw met rasta´s in het haar, het geritsel van de bomen, alles brengt me steeds terug naar dat gevoel van Liefde en de band met tz

Maar het leukste kwam eigenlijk wel toen we boodschappen gingen doen, ik kreeg ineens zo´n afkeer van vlees, dat ik iets had van ja doeiiiiiiii, jij vind het niet lekker maar ik wel. hierdoor begreep ik wel dat de energieën van mij en tz nog steeds samen sterk verbonden zijn, en ik dus echt wel moet kijken wat er nu van mij is, en wat van hem.... Dat is ook hetgene wat ik steeds jammer heb gevonden en gemist heb in de contacten die we hadden, dat hij niet aangaf wat zijn ervaringen waren, wat de emoties zijn die hij ervaart bij het samenzijn. Dat zou het voor mij in ieder geval al een stuk makkelijk maken. Dat is ook juist wat ik zo fijn vind in de relatie met Stefan, dat deze dat wel steeds meer gaat doen, zodat de relatie helder blijft, en er door de emoties die we van elkaar oppikken geen misverstanden ontstaan.

De rest van de dag is het eigenlijk heel goed gegaan. Heb nog wel moeite met Tijd en Ruimte, maar de nieuwe inzichten brengen ook een stuk rust met zich mee, en een gevoel van nieuwsgierigheid. Ik weet dat het gevoel dat de 2 werelden niet verenigbaar zouden zijn, ook gaan verdwijnen. In al de jaren heb ik al zoveel werelden tot een gebracht in het NU, en weet dat dit ook zal gaan lukken. Hoe... laat ik zeggen dat dat de magie is van het leven, gewoon je hart volgen in de dingen die jij graag wilt

Vele liefs Gerda');