Augustus  2006 deel 2

Waren de gebeurtenissen na de laatste bijeenkomst met Illium al verwarend, gisteren spande dan ook wel echt de troon. In eerste instantie had ik met Gunter afgesproken om elkaar te ontmoeten in Antwerpen, Stefan zou ook meegaan. "s-morgens echter besloot deze toch thuis te blijven, daar hij nog steeds last ondervond van zijn rug, en bang was dat dat erger zou worden, en ik zo niet kon doen wat ik wou. Dus ik alleen op weg naar België. Het begon meteen goed, de A2 was afgesloten omdat er wegwerkzaamheden waren. Dus ik werd via allerlei omwegen naar Eindhoven geleid. Hierdoor was Gunter eerder dan ik in Antwerpen, en belde hij me om te zeggen dat ook in Antwerpen alles opengebroken lag, dus of we ergens anders af konden spreken.

Ik was net vlakbij een afslag, dus we besloten dat ik die zou nemen. Wat we echter niet afspraken was, welke kant we opgingen na de afslag L Dus stond ik daar, en had iets van oké wat nu, en besloot gewoon mijn gevoel erin te volgen, en kwam zodoende bij Zandhoven uit. Hier heb ik mijn auto aan de kant gezet, en op Gunter gewacht. De weergoden waren ook echt met ons die dag, de regen veel met bakken uit de hemel. Toen Gunter aankwam, zijn we het bospad opgereden, en toen het wat ophield met regenen, de omgeving gaan verkennen. Het eerste wat ik zag, waren kleine wezentjes tussen de bomen, was zo lief en grappig, en ohh wat was dat lang geleden dat ik ze zo weer kon zien.

Toen we doorliepen zag ik op een gegeven moment stenen liggen, en zag ineens een huis in vlammen opgaan. Ik probeerde het beeld te laten verdwijnen, maar toen we verder liepen werd het steeds sterker, hoorde ik het gegil van kinderen, voelde de angsten. Toen verscheen er een gebouw, en het eerste wat me opviel was dat er brand geweest was. Het begon steeds harder te regenen, en samen gingen we het gebouw binnen. Voor me zag ik 2 kleine meisjes die op het bed vastlagen. Ik zag een klein jochie iets ouder dan de meisjes die probeerde de meisjes los te maken, en ik zag een man die het jochie probeerde mee te nemen uit de kamer. Ik voelde de angst, de pijn, de hitte van de vlammen.

Op een ander gedeelte van het huis, hoorde ik van buitenaf geschreeuw, en zag en voelde een woedende menigte met brandende toortsen, steeds dichter bij het huis komen. Deze beelden maakte me angstig. Toen ik echter vanuit een andere ruimte naar buiten keek, was alles vredig, zag de 2 meisjes samen spelen en lachen en ik genoot volop van die beelden. Toen zag ik een spin op en neer lopen, en zie tegen Gunter, net is net als bij de mens, wij zien ook niet waar we op lopen. Ik ging zo op in alle beelden die ik zag, dat ik niet eens in de gaten had dat het huis eigenlijk levensgevaarlijk was, totdat Gunter me wees op de muren boven ons. Die zagen eruit of ze ieder moment in konden storten. We zijn daarna dan maar weer naar de auto gegaan en besloten ergens anders heen te rijden.

Ik liet de keuze over aan Gunter, maar deze kon maar niet besluiten waarheen. Toen zag ik een tanksation en moest denken aan de woorden van Stefan de dag daarvoor op msn. Hier stopte we even, en daarna maakte Gunter de keuze welke kant we op gingen. Binnen enkele minuten waren we bij een nieuw bospad. De omgeving voelde veel vrediger aan, en het was er ontzettend mooi. En opnieuw zag ik een gebouw verschijnen tussen de bomen, en had iets van nee he, niet weer. Waarom kom ik toch altijd bij gebouwen uit als ik gewoon in een bos ga wandelen. We ontdekte een bruggetje, en even genoot ik van het uitzicht. En toen kwamen we aan de voorkant van het gebouw. Het was alsof ik in een flits het leven van Carola terug zag. Het gebouw, de gracht er om heen, de bijgebouwen. Alles emoties van dat leven voelde ik door me heen gaan.

We wandelde iets verder en kwamen op een stuk uit, wat in woorden niet valt te beschrijven. De bomen zo mooi, zo apart, en daar zijn we gaan zitten. Lekker elkaar wat aan het pesten en genieten van de omgeving en de bomen. Tot het moment dat we elkaar in de ogen gingen kijken.. Op de achtergrond hoorde ik een soort kanonslagen, en vliegtuigen, wat er voor zorgde dat ik werd teruggeslingerd in het leven van Claudia. Ook dit ervaarde ik opnieuw heel intens met iedere cel van mijn lichaam Gelukkig verscheen er een ruiter, waardoor ik uit het gevoel kon komen, terug naar Hier. We bleven nog even naar hem staan kijken en wandelde toen verder. Maar ja de weergoden besloten dat het genoeg was geweest, en het begon weer harder te regenen. Eerst bleven we nog wel schuilen, maar ik voelde hoe de ene naar de andere persoonlijkheid die ik in het begin zo goed heb leren kennen tijdens mijn mps periode naar boven kwam. En dat maakte me ook verward.

De ruiter deed me ook terug denken aan het leven van SummerLight, maar dat kwam pas naar boven op het moment dat we bij het weiland stonden waarin de verte paarden zichtbaar waren. Ik zag hoe Gunter bezig was er een naar zich toe te roepen, en op een gegeven moment kwam er ook een op ons af. Gunter zag toen een vrouwpersoon en vroeg aan mij of ik haar ook zag. En ja ik zag haar, zoals ik haar jaren geleden al heb leren kennen. Ik voelde opnieuw haar liefde, ik voelde opnieuw de vrijheid in me, die ze me zo vaak heeft laten voelen op de momenten dat we samen over de vlaktes reden. En ik voelde opnieuw het diepe verlangen in me, om niet langer in de wereld te zijn van de mensen.

Echter dit verdween toen we eenmaal in de auto opnieuw elkaar in de ogen keken. De beelden van de 2 kinderen die uit elkaar getrokken werden verschenen. Net zoals ik vroeger had in mijn mps periode, merkte ik ook dat ik steeds dieper wegzakte hierin, en bij deze had ik ook meer moeite om in de realiteit te blijven, daar de gevoelens van wanhoop, pijn en verdriet me totaal overvielen. Ik merkte dat Gunter mijn hand vasthield, en juist op die momenten werd de gevoelens steeds sterker en sterker, terwijl als hij mijn hand losliet, ik terugkeerde in de realiteit. Grappig vond k eigenlijk ook dat ik wist dat Stefan me rond 8 uur zou bellen. En dat gebeurde ook, en zorgde er ook voor dat ik totaal terug kon komen in het hier en nu.

Voor mij was het op dat moment ook wel even helemaal genoeg geweest, en ja hoor toen ik de auto wou starten, was de accu leeg Eenmaal thuis, voelde ik me heerlijk rustig, maar wel ontzettend moe, en ben dan ook vroeg gaan slapen. Nadat ik eerst met Stefan in grote lijnen de dag had doorgenomen. Ik ben als een blok in slaap gevallen, maar werd wel enkele malen wakker van een ontzettende pijn in mijn nek en schouders. Vanmorgen echter toen ik opstond, verscheen opnieuw het beeld van de kinderen, en het gevoel erbij. De gevoelens zijn wel wat minder, en halen me nu niet helemaal uit deze realiteit weg, maar vind het ook niet echt gemakkelijk om er mee om te gaan. Gunter stuurde me vandaag het onderstaande stukje. Ik voel hier wel herkenning in, maar deze herkenning heb ik ook bij Stefan. Dus dan zit ik weer op de vraag hoe dat mogelijk is bij 2 personen in hetzelfde leven. Ik heb de vraag voor duidelijkheid dan nu ook maar bij David neergelegd, en hopelijk kan hij ons verder helpen

Veel liefs Gerda