Mei  2006

Ik kom er maar steeds niet aan toe om daadwerkelijk dingen voor de site te schrijven. Het werk is op het ogenblijk een stuk rustiger geworden, nu het school jaar bijna afloopt, en eindelijk begin ik weer wat meer tijd te krijgen om me met andere dingen bezig te houden.

De laatste 2 maanden waren niet echt fijn. Er bleef een conflict bestaan met mijn collega, wat ik niet opgelost kreeg.  Het irriteerde me flink, want waar ik nog steeds moeite mee heb is aan situaties waar ik zelf geen invloed op heb.

Daarbij gebeurde er in april dat ik 2 x een flinke anaflytische reactie kreeg op het eten van soep. Bij de 2de maal was het zelfs zo erg dat ik weer 2 dagen in het ziekenhuis ben opgenomen. Hierdoor ben ik mezelf wel gaan afvragen hoe het toch kon, dat ik zo ziek werd van het eten van een kop soep, en steeds krijg ik van mezelf daarbij het volgende antwoord:

Het is niet wat we in ons mond stoppen wat ons ziek maakt, maar wat we niet uitspreken.

Eenmaal thuigekomen uit het ziekenhuis ben ik alles wat me dwarszat over mijn werk op gaan schrijven en de mail had ik naar beide leidinggevende gestuurd. Nog geen paar dagen later volgde weer een conflict met mijn collega, en toen nam ik voor mezelf het besluit dit niet langer te pikken. Toen ik ook nog een briefje vond op het werk van de leidinggevende dat ik met een plan van aanpak moest komen om het probleem op te lossen, was het voor mij de bekende druppel.

Ik heb aangegeven dat ik geen plan van aanpak meer had, Als mijn collega mij niet als leidinggevende kan accepteren, en niet gewoon de werkzaamheden doet en daar haar eigen verantwoording voor draagt, houd het voor mij op.

Ook heb ik aangegeven dat ik op deze manier mijn contract niet wil verlengen, en nog liever stopte met werken dan op deze manier verder te gaan. Tijdens het gesprek wat we als team hadden kwam er gewoon uit dat men mij dus niet zag als leidinggevende. Ik ben nu een logboek begonnen waarin ik dus alles kan vermelden, ipv dat ik het mondeling doorgeef, zodat ze nu eindelijk gewoon hun eigen verantwoording moeten gaan nemen, en het niet meer op mij kunnen gooien. Toch voelt dat voor mij niet lekker aan, en vind het eigenlijk ontzettend kinderachtig om op deze manier te moeten werken

Eenmaal het besluit genomen merkte ik wel dat er een angst zat om deze baan kwijt te raken, zeker omdat ik het hartstikke leuk vind om met de studenten te werken, maar ondanks deze angst, zal ik altijd eerst voor mijzelf kiezen, en als het me slapenloze nachten kost, nee dat heb ik voor niet een baan over.

Op spiritueel gebied is alles een beetje weer op gang aan het komen, en ben ik nu begonnen op het forum van bovennatuurlijk.com met stukken van de innerlijke kinderen en het werken ermee. Diep in mijn hart weet ik dat daar mijn levensdoel ligt, om uiteindelijk daar iets mee te gaan doen, alleen weet ik nog steeds niet hoe of wat. Dus wacht dat rustig af en volg gewoon mijn gevoel daarin.

Wat ik wel merk, nu ik me weer meer bezig houd met de innerlijke kinderen van anderen, is dat ik vaak weer herinneringen krijg van mijn eigen proces wat ik er in doorlopen heb. Ik voel dan hoe de warmte en liefde mijn hart vult, maar ook voel ik de eenzaamheid en verdriet bij de anderen. Ooit was mijn wens al was het maar een mens het Goddelijke Kind in zichzelf te laten ontdekken.

Pas geleden kreeg ik de vraag van Rob, weet jij wel hoeveel je betekent voor anderen en hoeveel genezing je brengt? En ik Nee ik doe toch niets speciaals. Ja zei hij dat dacht ik al dat je niet eens bewust bent van wat je voor een ander doet. Toen zei hij, je mag dat ook wel voor jezelf erkennen. Tja toen moest ik wel even slikken, want ik merk nog wel dat ik heel hard en streng voor mezelf kan zijn, en vaak niet eens weet hoe een ander me werkelijk ziet

Ik heb de laatste maanden ook weer ontzettend lieve mensen leren kennen via de andere forums, mensen die open en eerlijk hun ervaringen durven te delen, en die werkelijk vanuit hun hart op andere reageren.

Met de familie van licht ben ik even gestopt, daar enkele op het forum mijn zo onnatuurlijk gevoel geven, en ik geen zin heb om daar op in te gaan. Ieder zijn eigen weg denk ik dan maar. Ik vind het zo jammer dat sommige mensen het spirituele alleen gebruiken om hun pijn opnieuw te bedekken, en nog steeds in het dualistische blijven hangen, van wij zijn beter dan de ander. tja daar kan ik nog steeds niet tegen., zeker niet als men dan ook nog spreekt over eenheid

Tot de volgende keer

Veel Liefs Gerda