En zo is het weer half maart, de lente is net begonnen volgens onze menselijke kalender, en brrrrrr wat is het nog koud. 

De laatste weken wordt me steeds gevraagd Gerda, wat is er toch aan de hand?? En ach ik kon  alleen antwoorden, ik weet het niet, heb het zo druk met mijn werk dat ik niet eens de tijd neem, om me ergens anders op te concentreren, En tja, dat moest een keer fout lopen nietwaar :)

Eigenlijk vanaf het begin dit jaar, ben ik begonnen te rennen ( werk- verbouwing in huis) en had daardoor weinig tijd om me bewust bezig te houden met datgene wat er om me heen gebeurde.  De stem vanuit mezelf die me vroeg even te luisteren, werd genegeerd, de stem die me vroeg om te schilderen, werd genegeerd, de stem die me vroeg om te schrijven, werd genegeerd. Eindelijk was ik gewoon als ieder mens, lekker aan het werk, alleen met aardse dingen bezig, en de rest ..... werd lekker genegeerd.

En toen kwam de explosie, in de vorm van een flink conflict met een van mijn collega's,  en ja dan heb ik wel tijd om te luisteren, om te schilderen en om te schrijven, want begreep totaal niet wat er gebeurde. Toen hierna ook weer een oude situatie op bn opvlamde, voelde ik me oh zo alleen en verdrietig, want wat deed ik nu toch fout???

Vele gesprekken heb ik de laatste dagen gevoerd, met anderen en met mezelf, en steeds weer werd me gevraagd, wanneer toon je nu eindelijk eens jezelf??  En nog snapte ik er niks van.

Gisteren echter werd het me duidelijk, hoe ik mezelf nog steeds niet accepteer in een leidinggevende functie. Ik wil anderen geen opdrachten geven, en op bn wil ik mezelf geen medium noemen, maar gewoon ik.....

Ik blijf de ander zien als mezelf, maar daardoor ga ik ook met de ander mee in zijn emoties, zijn gedrag en handelingen. Ik zeg geen stop..

En nu vrijdag deed ik dat voor het eerst wel, en dat bracht het conflict met mijn collegaatje teweeg. En shit, toen kwam het schuldgevoel, wat had ik nu fout gedaan???  Naar een gesprek met haar, bleek er geen fouten te zijn, maar mijn angst om anderen aan te geven wat ze moeten doen, een angst voor hun reactie

Zo ook op bn, waar ons lieftallig medium, me steeds als een malloot afdoet om de visie die ik beschrijf, want ach ik kan het niet weten, ik ben geen medium. En hoe ze ook handelt, ik blijf gewoon bij mijn visie, reageer niet op haar handelingen, en bleef erom lachen. Echter nu begon er irritatie te ontstaan en naar een goed gesprek met anderen die me steeds vertelde dat ik eens moest schrijven wie en wat ik ben heb ik de stoute schoenen aangetrokken, en een stuk daar op het forum gezet over mijn "mediumschap".  Maar pffffffffff heb nog steeds iets van, waarom ik hoef me toch niet te bewijzen.... laat ze toch hun gang gaan, ze weten niet beter...

Maar ja, in ieder geval is het nu gebeurt en we zien wel wat voor reacties er op gaan komen. Werken heb ik even een stuk teruggebracht, tot alleen overdag, de avonden zijn nu voor mezelf, zodat ik beidde delen weer in balans kan brengen. Nu merk ik pas hoezeer ik de gesprekken en het uitwisselen van ervaringen met anderen heb gemist.

De laatste weken komen er weer ontzettend veel mailtjes binnen van mensen die stemmen horen. En ik wil nu eindelijk de balans eens vinden tussen mijn aardse baan, en de hulp voor die mensen.

Het leuke nieuwtje is ook dat mijn eerste artikel is geplaatst in het blad Lotus. Een artikel wat gebasserd is op delen van de stukken op de website van het werken met je innerlijk kind. En zo ploeter is dus verder.

Ik weet dat ik niet de enige ben geweest die de laatste maanden zoveel bezig ben geweest met puur de aardse zaken. Ook mijn lief Belgisch broertje heeft begin dit jaar zijn plannen omtrent Illium stopgezet, en eerlijk gezegd mis ik het wel de bijeenkomsten van de familie, en zeker het lekker knuffelen met elkaar.

Maar voor mijn gevoel gaat het niet lang meer duren, voordat we weer samenkomen. De energieën die begin dit jaar binnenkwamen, worden nu geaard, en za; een ieder van ons in een rustiger vaarwater brengen

tot de volgende maand

groetjes Gerda