December 2006

Hallo allemaal                                         3 december

 
Oké ik merkte al wel dat vrijdag de onrust begon toe te nemen, en gevoelens naar tz naar boven kwamen borrelen maar had iets van bekijk het maar hoor, daar heb ik helemaal geen zin in. Vind het eigenlijk wel prima zoals het de laatste weken gaat, dus waarom zou ik er dan voor gaan kiezen me mezelf zo moeilijk te maken om mijn aandacht daar op te concentreren. Gisteren begon ook gewoon, merkte wel dat ik me moe voelde, en gaf daar 's-middags dus aan toe en ben gewoon lekker mijn bedje ingekropen. heb heerlijk geslapen, alleen tijdens etenstijd voelde ik me gewoon niet lekker worden. Maf eigenlijk want had lekkere beenhammetjes, maar kon gewoon geen vlees eten zonder misselijk te worden. Dus maar gewoon gestopt met eten, en lekker tv zitten kijken, want stargate is nog steeds een van mijn favorieten programma's. Daarna nog even achter de computer gekropen en gesprek met david gehad, maar op een gegeven moment merkte ik dat de emoties steeds sterker werden, en voelde me ook doodmoe dus ging lekker mijn bed in. Merkte ook dat de spanning in mijn lichaam toenam, dus probeerde me op mezelf te concentreren en zakte toen weg in de droom die ik op het forum heb beschreven.

 
Als ik er nu op terug kijk snap ik er gewoon de balen van, flink de pest in, dat steeds als het lekker gaat ik weer over hem droom. Net met martje erover gesproken want begin me toch af te vragen is het wel een droom, of is het een werkelijk contact op een ander niveau??
Voel hem vandaag ook nog wel, maar gelukkig meer op afstand.  Wat is het toch dat steeds als ik denk er eindelijk los van te zijn, het op zo'n heftige manier weer terug komt. Is het dat hij onbewust of bewust dan toch op die manier contact blijft zoeken??? Nou heb er in ieder geval voor NU flink genoeg van, en kan het overdag dan ook goed negeren, maar niet als ik dus in slaap val. Martje gaf al aan dat het bij mij vooral de onmacht was van tegen de muren bij hem aanlopen wat bij mij het "gemis:  oplevert
Als ik gewoon heel eerlijk ben NU zou ik ook niet weten of ik het nog wel werkelijk wil om contact met hem te hebben, want waarom zou ik kiezen voor het contact met iemand die zo met me omgaat, waarom zou ik kiezen voor de shit terwijl ik alles in mijn leven heb wat ik wil hebben en zou ik dat op het spel gaan zetten??  Nee laat mijn leven lekker zo als het is, heb ik Stefan om fysiek van en mee te genieten en van TZ geniet ik wel in mijn dromen als het tenminste niet zo gaat als vannacht

 
k zie het dan ook gewoon als een ilussie nu dat wat in de andere werkelijkheden zich afspeelt ooit hier werkelijkheid zal worden, en ergens heb ik dat vanaf het begin al geweten, want heb al eerder gesproken over het gevoel van  2 werelden die niet verenigbaar zijn in het begin toen ik contact met hem had, maar ja dat egotje he, die had iets van is toch ook gebeurd met al onze andere zelven, tja maar voordeel daarvan was dat ze niet in fysieke vorm in deze tijd aanwezig zijn. Ik had vannacht ook iets van okee SummerLight en karina hebben wel fijne herinneringen aan hem, maar ik vertik het nog langer met de shit te zitten Ach deze buien ken ik ook heel goed van mezelf, want weet gewoon uiteindelijk ook wat voor klootzak iemand is geweest, als degene zelf weer contact zoekt, ik hem gewoon weer toelaat bij mezelf, zo'n watje ben ik wel. Kan gewoon nooit lang boos zijn op iemand, heb ik nog nooit gekend en dat is wat mensen in mijn omgeving dus ook nooit van mij begrepen, zelfs mijn familie niet dat ik niet eens boos was om wat er als kind met me gebeurd was, maar waarom zou ik. Weet gewoon dat de boosheid er nu is omdat ik zijn gedrag niet begrijp, maar heb er gewoon vertrouwen in dat het ooit duidelijk zal worden voor me Vandaag ook even naar de familie van Stefan geweest ivm sinterklaas, maar merk ook dat ik gewoon moeite heb in al dat gehuichel daar.
Zijn broers maakte even de opmerking van goh nieuwe rok, nieuwe laarzen, nieuw kapsel, je bent lekker egoïstisch bezig en ik er meteen bovenop van yep, heb lang genoeg aan andere lopen denken, nu ben ik aan de beurt. Toen er nog de opmerking werd gemaakt nu nog een geheime minnaar, was mijn antwoord die heb ik al en Stefan weet ervan dus is niet geheim meer. Waren toen ook meteen uitgeluld.
Het bevalt me goed de dingen meteen gewoon uit te spreken ipv te gaan bedenken wat de ander er niet van zal zeggen of denken.

 
Zo heb ik donderdag ook jack gebeld en hem geconfronteerd met de afspraken die we hadden gemaakt over het werk en die niet na zijn gekomen. Ja en natuurlijk wist hij er niks meer van, alleen dat ik met astrid gesprekken zou hebben, nou gaf meteen aan dat dat ook niet gebeurd was. Heb 's-Avonds alles op mail gezet wat er in die week daarvoor heeft afgespeeld, en heb er meteen bij gezet dat ik gewoon openheid van zaken wil hebben. heb de mail naar beide gestuurd kunnen ze ook niet bleren dat er weer een gepasseerd is en heb iets van zoek het allemaal lekker uit
Nog 3 weken te gaan, en gelukkig dat dat in den Bosch is, want is gewoon heerlijk om eens mensen om je heen te hebben die normaal reageren, en die eens rekening houden met elkaar. Ben ik na dit jaar wel aan toe, en besef dan ook dan ik daar voor mezelf gewoon grenzen in moet gaan zetten, ipv alles en iedereen maar in mijn hart toe te laten
Hallo allemaal                      5 december
 
Ik zat net even door te lezen wat ik 2 dagen geleden heb geschreven en moet dan toch even glimlachen om mezelf hoor, want steeds beter ga ik "het spel" en de rollen zien die mijn ik steeds speelt, en hoe ik mezelf en anderen daarvoor in het verleden steeds heb veroordeeld.
Ook zie ik steeds beter hoe ik op bepaalde emoties reageer, en hoe die emoties beginnen met gedachtes waarop ik me begin te concentreren. Ook zie ik dus hoe mijn ik dus zelf ook acties onderneemt om een bepaald gevoel te krijgen, en hoe ik dus eigenlijk voldoe aan mijn eigen verslaving aan emoties. hihihi leuk is anders hoor om dit bij jezelf waar te nemen, maar het gekke van alles is dus wel dat het me rust geeft, een stilte in mijn hoofd die onkenbaar is voor me. Vandaag even met David zitten kletsen over mijn droom afgelopen weekend en heb eindelijk door wat er aan de hand is geweest. Doordat hij me dingen vertelde wat er bij hem afspeelde werd ik weer getriggert in mijn herinneringen, en kwamen dus allerlei emoties weer naar boven. Dit ging zich vertalen in de beelden die ik als droom omschreef. pf vraag me af of daar ooit een eind aan komt. David gaf me als advies een andere intense herinnering ervoor in de plaats te zetten, maar die is er blijkbaar niet. Simpelweg omdat het contact met TZ me zo intens diep heeft geraakt, en me zo met mezelf heeft geconfronteerd, wat nog nooit eerder is gebeurd
Nooit heeft iemand zoveel in me losgemaakt en heb ik de emoties zo bewust ervaren als de laatste maanden, nooit eerder heb ik zoveel oude overtuigingen van mezelf onder ogen moeten zien, nooit eerder ben ik zo met mijn eigen rollenspel geconfronteerd door iemand En aan een kant ben ik er blij mee, aan de andere kant heb ik er vaak ook de pest in, zeker omdat steeds als ik denk dat het voorbij is, er wel iets gebeurd wat me er weer mee confronteert. gelukkig merk ik wel dat ik anders  tegen aan ga kijken, en gewoon de dingen blijf doen die ik leuk vind ondanks de emoties die er zijn, ondanks de verlangens en gevoelens die er nog steeds zijn naar hem toe Wat ik gewoon nog steeds het moeilijkste vind hierin is dus totaal geen respons te krijgen van hem. Dus kan mezelf gewoon wijsmaken dat ik het prima vind en hem loslaat, kan zitten bedenken waarom het zo is, kan steeds weer proberen contact te zoeken, maar eerlijk gezegd besef ik ook dat ik pas werkelijk los kan laten als ik dat begrijp. Want steeds opnieuw zullen situaties me toch erin blijven triggeren en wordt ik gewoon steeds opnieuw ermee geconfronteerd met dat stuk onbegrip wat ik hier in heb En tja kan met iedereen er over kletsen, kan van alles hier erover opschrijven, maar punt is gewoon dat er maar een iemand echt openheid kan geven daarin. En baal daarvan want het geeft me een gevoel van afhankelijkheid, van onmacht en deze emoties brengen natuurlijk ook een hoop andere herinneringen naar boven. Zat net nog te dubben of ik hem dan toch geen mail ga sturen en ergens ben ik er nog niet uit simpelweg omdat ik al voor mezelf invul dat het toch allemaal geen zin meer heeft, en al aan het invullen ben uit de herinneringen die er zijn dat hij toch niet zal antwoorden, of dat ik een antwoord krijg van ik voldoe gewoon aan jou invulling
Dus laat het maar even gaan, al deze gedachtes, en zeg dan gewoon oké dit is zoals het NU is, en vraag me gewoon dan af wat mijn innerlijke zelf werkelijk wil. Pas als het dan stil in me wordt kijk ik wel verder .
 
Veel liefs Gerda
 

Lief dagboek                        9 december 2006

Nou dat verder kijken is weinig van gekomen in de laatste 3 dagen, net zomin dat het stil werd in mezelf. Dezelfde nacht nog heb ik Gunter een mail gestuurd, met wat er in me omging,  En vanaf dat punt heb ik hem dagelijks wel wat gestuurd. De ene keer over wat ik voelde en ervaarde, de andere keer door de gesprekken die ik had met David. Ik merkte wel dat ik niets begreep van dit alles, en legde het maar in het feit dat ik nog steeds niets van Gunter had gehoord, en dat het negeren er de schuld van was. Niet dat het wat oploste want hij bleef dagelijks in mijn gedachte, door allerlei triggers in de omgeving Gisteren was dan wel de climax van alles. Ik was eerst gaan werken, de laatste dag en ben toen met Handria naar CHI gegaan. In de auto was ik nog in gedachte over het werk, en dat dat nu eindelijk voorbij was, en voelde me er wel dubbel over. Toen op een gegeven moment zag ik een auto met een Belgisch kenteken en waren mijn gedachte meteen bij Gunter. Bij wat ik hem gestuurd had deze week, en weer bij de vraag waarom. En ook de gedachte om naar hem toe te rijden Eenmaal bij Handria vertelde ik over het verwijderen van de dagboeken en dat ik het gewoon niet meer begreep, niets daarvan, niets van Gunter, en ook niets meer van mezelf, maar dat ik wel merkte dat ik het gewoon begon te accepteren, wat  ik ook deed, en vaak achteraf er om kon lachen. Ook vertelde ik haar over de gedachte om naar Gunter te gaan.

 

Ik stuurde hem vanaf haar een mail daarover met de vraag of hij me wou bellen, als hij mij wou zien. En toen zijn we naar Chi gereden. We hebben er een lezing bijgewoond, en ik vond het wel interessant moest ook vaak glimlachen om de dingen die ik er hoorde, maar pikte er ook weer nieuwe dingen op. Ik heb lekker wat nieuwe oliën gekocht, en toen werd er gevraagd of we nog wat wilden eten. En ach waarom niet we hadden toch geen plannen verder. Tijdens het eten bespraken we nog wat na over de oliën, en over de workshop die we gaan geven, en kwam het gesprek op Gunter. Handria zei je straalt helemaal als je over hem praat, en ik vertelde haar dat ik er ook niets van begreep om zoveel liefde voor hem te voelen, en vertelde ook hoe ik er gewoon rationeel tegenaan keek., maar ook dat alles wat ik er over dacht niets afdeed aan de liefde die ik bleef voelen. Toen ze vroeg wat we verder gingen doen die avond was mijn antwoord dan ook, ik rijd naar belgie, waarom ik weet het niet, ik begrijp het niet maar ik zie wel. Toen we bij Chi vertrokken vertelde Handria me dat de directeur haar aan het uitvragen was over ons, wie we waren, waar we vandaan kwamen, wat we deden, en vertelde ze ook dat ze nu begreep wat die uitstraling van mij bij anderen deed.  haha ik begrijp dat dus zelf helemaal niet. Maar ik ben naar België gereden, en onderweg had ik iets van he even kijken of er iemand gebeld heeft, en toen merkte ik dat mijn telefoon leeg was, vond dat wel raar, want tijdens het werken s-morgens had ik gezien dat hij nog half vol was.  Tijdens het rijden merkte ik in mezelf een stilte op, en had iets van mmmmmm wat is dit toch. maar het bleef stil

 

Merkte op den duur wel gedachtes op, boosheid omdat ik niet begreep waarom ik weer naar hem toereed, en hoorde ik mezelf zeggen als ik fout rijd rijd ik meteen terug, Ook gedachtes aan Stefan van verdorie waarom doe ik dit toch allemaal terwijl ik thuis alles heb wat me lief is. Maar alles bleef stil. Ook probeerde ik te kijken of ik gunter voelde, maar ook dat was niet het geval. Toen ik aankwam om 19.45 uur zag ik zijn auto staan maar voelde verder niets. Het eerste half uur heb ik in de regen aan de deur staan klepperen, tegen de deur en raam staan bonken en steentjes naar zijn raam gegooid, want ik zag dat er boven licht branden en de tv aanstond. Toen was ik zo nat en koud dat ik in de auto ben gaan zitten, mezelf afvragend wat ben ik toch aan het doen, ik wil gewoon naar huis, maar iets in me hield me tegen. Ik ervaarde een diepe rust en warmte rond mijn hart. Hierna heb ik het ritueel nog verschillende malen herhaald, maar er werd niet gereageerd. Soms zag ik dat er beneden ook licht aanwas, en dan weer niet. Rond 21.30 ging ook het licht boven uit. Toch bleef ik doorgaan met mijn ritueel tot 22.30. Het enige wat me steeds rust gaf als ik begon te twijfelen was een licht wat spontaan aanging, een vlam in de verte, en een stem diep in mezelf die me vertelde dat wat er gebeurde goed was voor zowel mij als Gunter. Wat er ook steeds opkwam was een naam Patrick, deze naam is er de laatste dagen als ik aan Gunter dacht wel meer geweest maar snap daar niks van. Om half elf dacht ik dat het eindelijk voorbij was, en reed ik weer richting Antwerpen, maar net voor de afslag merkte ik van je moet nog terug het is nog niet klaar, dus ging ik weer terug. En begon opnieuw met het ritueel. er totaal niets meer van begrijpend, Eindelijk om 11.30 voelde ik dat ik eindelijk naar huis kon gaan.

 

Toen ik thuiskwam vertelde ik Stefan eerst mijn dag, en toen dat ik naar Gunter was gereden en wat ik had gedaan. En zei hem vraag me maar niet meer waarom, want ik begrijp mezelf niet meer. Ik wil alleen nog maar even alles opschrijven naar Gunter toe en dan slapen. Dat heb ik gedaan en als eerste toen ik in bed lag merkte ik oma op, en voelde zoveel liefde, zoveel dankbaarheid het was heerlijk om weer even met haar samen te zijn, maar daar bleef het niet bij, alle andere die ik ooit heb gekend verschenen en ik voelde hoe ik helemaal werd opgenomen in hun liefde voor mij. Toen ik vanmorgen wakker werd lag ik de dingen nog even te overdenken. Als eerste kwam er weer de gedachte op van het verwijderen van mijn dagboeken, en ineens ging er door me heen er valt niets meer te delen, en besefte ik de ware betekenis van deze woorden.  Al die jaren heb ik steeds maar nieuwe ikjes gecreëerd om mezelf te leren kennen, nu kan ik mijn ware zelf niet meer delen, het kan er alleen nog maar zijn. Ik weet nu ook dat het accepteren van het niet begrijpen nodig was om bewust te worden hoe ik steeds opnieuw vasthield aan mijn ikjes uit angst om werkelijk mezelf te zijn, Vanmorgen kwam Gunter online en vroeg me hem met rust te laten. Ik antwoorden hem met dat dat alles was wat ik wou horen, en dat ik dat ook allang zou hebben gedaan als hij me dat eerder had gevraagd. Hij gaf me aan dat hij me ruimte wou geven om te ontdekken dat ik niet aan hem gehecht was en dat hij zag dat het me was gelukt. Ook vertelde hij me dat hij vond dat ik geen respect voor hem en zijn moeder had, en ook dat de beeldvorming die hij van me heeft moeilijk zal verdwijnen.

 

Ik ben er ook niet tegenin gegaan, maar vertelde hem dat ik dat begreep, maar merkte wel dat ik iets had van juist die ruimte die je me gaf zorgde ervoor dat ik me aan je kon hechten, maar nu eindelijk ook kan laten gaan. Ik vertelde hem ook dat ik hem niet kon helpen de beeldvorming te veranderen, maar het deed me pijn dat juist hij niet ziet wie ik werkelijk ben Ik heb hem aangegeven dat hij altijd een speciaal plekje in mijn hart zal blijven houden, en dat dat altijd voor hem open zal blijven staan. Aan een kant voel ik me verdrietig en dan komt de gedachte bij me op dat ik iets ben kwijtgeraakt, maar tegelijkertijd is er de vreugde en het weten dat ik niets ben kwijtgeraakt omdat er niets was om kwijt te raken. Ik laat beide kanten er gewoon ZIJN en voel in het verdriet de ontzettende Liefde van het feit dat ik werkelijk nooit alleen ben.

Veel liefs Gerda