November 2006 deel 3

Hallo allemaal                           20 november

 

Gisteren was weer een heerlijke dag op de Autotron, en ohhhhh wat heb ik die sfeer van de beurzen gemist, en wat heb ik het contact met mart gemist, wat is dat toch een heerlijke vent, en vind het ook heerlijk omdat ik totaal mezelf kan zijn bij hem  :)

 

Okee maar het kan wel weer even na zo'n dag als vandaag, en maffe ervan is dus dat ik er zoveel plezier in heb dat ik me nu echt begin af te vragen of er nog wel iets "normaals" is aan mezelf, en of er werkelijk geen kortsluiting heeft plaatsgevonden in dat arme hoofdje van me :)

De dag begon al anders. Normaal spring ik altijd heerlijk onder de douche maar zoonlief stond eronder, en ik had ook geen zin om in mijn bed te liggen wachten, dus ben lekker een kop koffie gaan maken, zat te bedenken wat ik die dag zou doen en waar ik heen zou gaan, en ben toen achter de computer gaan zitten.  Het eerste wat me opviel was een link voor e-cards en vind dat de laatste tijd nogal leuk, dus ging er eens rondsnuffelen.

 

Ik zag een hele leuke kaart met een konijn erop die HI zegt, en daarna kwam de tekst en nu is het jou beurt. En had meteen ook iets van yes die stuur ik naar TZ. En ja wat ik voel doe ik, raak ik ooit nog wel eens aan gewend hopelijk aan die spontane buien van mezelf :) Grappig was eigenlijk dat ik dus 3 minuten later dat ik de kaart had verstuurd, een berichtje in mijn email ontving met dat hij de kaart had ontvangen, en ineens had ik iets van mmm dit begrijp ik dus werkelijk niet waarom hij niets laat horen, als hij wel zijn mail ophaalt, dus ik pakte een nieuwe kop koffie. en had toen iets van oké dan de dag maar anders ik rijd naar België. Stuurde tz nog wel een mailtje met de vraag of hij me 300 kilometer voor niets zou laten rijden, en toen ik daar ook niets op hoorde had ik iets van och kom ik vanzelf wel achter.

 

Voordat ik ging kreeg ik nog berichtje op msn van Mirjam met de vraag of er in mijn omgeving ook zoveel engeltjes vielen, en ik heb haar verwezen naar mijn verhaaltje van Sterre Ogen wat ik gisteren heb geschreven , wat voor mij als betekenis heeft wat er op dit ogenblik aan energie speelt NU, en ja voor mijn gevoel gaan er heel veel engeltjes vallen en beseffen dat ze vergeten zijn dat ze ook mens zijn :)

 

Maar ja ben dus rond een uur of 10 in de auto gestapt richting mijn geliefde België, en het voelde verdomd lekker aan.  En ik zou Gerda niet zijn als ik bij Antwerpen niet de verkeerde afslag had genomen, en zo dus via Brussel naar Gent ben gereden. Grappig was ook dat steeds als ik bedenkingen kreeg over mijn trip, er het geestelijke beeld verscheen van mij en mijn tz. Hoe we tegenover elkaar stonden en naar elkaar keken.  Dus genoot gewoon van wat ik onderweg zag. heb lekker mee lopen zingen. Echter rond een uur of 12, was ergens in de buurt van gent, kreeg ik ineens een heel raar gevoel, en het beeld veranderde, ik zag hoe mijn tz om zich heen begon te kijken, en bij me vandaan liep, op dat moment wist ik ook dat hij niet thuis zou zijn.

 

Maar eigenwijs als ik ben toch gewoon doorgereden, en op het moment dat ik er aan kwam zag ik al dat zijn auto weg was. heb toch nog even aangeklopt, en had echt iets van dit kan gewoon niet waar zijn, whahah is een moment van volledige kortsluiting geweest in dat arme hoofdje van me. Dus heb even een briefje aan hem geschreven en mijn tz bedankt voor de bevestiging van mijn gevoel. Ben toen in de auto gestapt en verwachtte eigenlijk dat mijn hoofd als een gek zou gaan tollen met allerlei gedachtes, maar het bleef gewoon stil, zelfs het sterke draaien wat ik steeds voelde in mijn zonnevlecht was totaal verdwenen, en daarvoor in de plaats voelde ik een stilte, een liefde, zo sterk, zo warm, en de enige gedachte die ik kreeg was, yessssssss ik heb haar terug, en sindsdien heb ik het gevoel dat de verbinding van de hart Chakra en thymusklier eindelijk is volbracht

 

Om dat gevoel uit te leggen, vanaf het moment met mijn ontmoeting met mijn Tz heb ik steeds het gevoel gehad een deel van mezelf te zijn kwijtgeraakt en een deel van hem in me te hebben opgenomen. Vanaf dat moment dat die gedachte door me heen ging dat ik eindelijk mezelf terug had, leek het wel of ik in alle tijdlijnen gelijkertijd was, en ervaarde zo'n vreugde wat gewoon niet is uit te drukken in woorden.

Ik was bijna thuis toen stefan me belde, en vertelde hem dat ik er zo zou zijn, en op de vraag waarom ik naar belgie was gegaan zei ik alleen dat verhaal is veel te lang. Toen ik binnen kwam keek hij me ook vragend aan en ik beantwoorde de vraag met, okee of je belt het busje dat ze me kunnen komen halen, of je accepteert gewoon dat je met mij  nooit weet waar je aan toe ben, en een ding kan ik je verzekeren, met mij verveel je je nooit.

 

Heb hem heel het verhaal verteld, en ik merkte hoe hij zich ontspande toen hij in mijn ogen keek. Ik loop dan ook nog harder te stralen volgens mij dan een kachel, en voor het eerst is dit voelbaar voor mezelf als Gerda, en is het niet een ander die me er op wijst :)

Verder kreeg ik nog een mooi cadeau van Mechteld van Tempo Team vandaag. Ik reed ergens bij Antwerpen toen ze me belde en me vroeg voor het concert van James Last aanstaande woensdag, en yesssss dat was wat ik gisteren al jammer vond dat ik daar niet bij zou zijn, dus dat is mijn eerste cadeautje, Heb met haar ook besproken wat ik met Mart al had besproken en volgende week ben ik dus ook op de concerten van Iron maiden en Muse. Ik vertelde haar dat ik zo blij was met haar telefoontje en als antwoord kreeg ik "wij zijn blij dat je weer bij ons bent" Welkom terug, en ze moest eens weten wat die woorden voor bevestiging voor me waren :)

 

Tijdens etenstijd kreeg ik nog een telefoontje van iemand die mijn site had gelezen. Deze persoon woont in een verzorgingsboerderij waar mensen met een autistische stoornis worden opgevangen, en hoorde van hem ook dat er mensen waren die stemmen hoorde, maar dan negatief. Heb een heerlijk gesprek met hem gehad, voelde zoveel openheid en liefde van hem uitgaan, maar ook zoveel wijsheid, en was gewoon heerlijk om naar hem te luisteren. Op zijn vraag of hij me meer mocht bellen heb ik dan ook spontaan ja geantwoord. Ergens is er bij mij een herkenning, het is net of ik op die boerderij al veel eerder ben geweest, terwijl er dus totaal geen fysieke herinnering aan hangt

 

Maar ja tot zover dus mijn "reis"van vandaag. Is het voor mij normaal dat ik deze reizen alleen geestelijk onderneem, eindelijk begin ik nu ook van de fysieke reizen te genieten :) En misschien vind ik het wel het grappigste van alles dat geen mens dit ooit met zijn verstand zal kunnen begrijpen, en ook niet hoe dankbaar ik mijn TZ ben, voor deze ervaring

 

Veel Liefs Gerda