Oktober 2005

Lieve allemaal

Na de bijeenkomst van vorige maand in Stein gebeurden er ontzettend veel dingen met me.

Eind vorige maand kwam ik terecht in mijn waarom spel.  Een spel wat ik al wel vaker met mezelf speelde zal een voorbeeldje geven zoals ik het ook op de forum van de familie heb geplaatst

Ik kijk naar een boom, en hoor de vraag, waarom noem je dat een boom,
en hoor het andere ikje zeggen, omdat we dat zo hebben benoemd
waarom hebben jullie dat zo benoemd
omdat we op die manier de dingen konden onderscheiden
waarom wilden jullie de dingen onderscheiden
omdat we op die manier de dingen konden ervaren
waarom willen jullie de dingen ervaren
omdat we onszelf wilde leren kennen
waarom ......
 
en zo gaat dat maar door totdat het daarom ikje er genoeg van krijgt en gewoon stopt met antwoorden geven, omdat ze beseft dat wat ze ook zegt, er steeds weer een nieuw waarom ontstaat.
En ik, ik sta erbij en kijk erna, glimlachend Het was voor mij ook voor het eerst dat ik dit spel van mezelf naar buiten bracht, en kwam eigenlijk voort uit de vraag aan mezelf, waarom  " iedere dag" hetzelfde bleek te zijn, als ik met mijn fysieke ogen rondkeek, terwijl ik in mezelf een totaal andere wereld zie en ervaar. Door het spel werd ik me weer bewust van een zin uit de sessie met David: maar het is jou bewustzijn dat jou in deze dimensie houd, want je kan slechts in een plek in het universum, op dat moment bewust zijn
Wat ik ervaar heb ik altijd uitgelegd als leven in verschillende werelden, zolang ik me kan herinneren is dat wat ik fysiek waarnam, altijd totaal anders was, dan wat ik innerlijk waarnam, wat vaak voor verwarring zorgde, en waardoor ik zoveel mogelijk probeerde vast te gaan houden aan de fysieke werkelijkheid, en dat als "echt " ging benoemen, en wat ik innerlijk ervaarde als "een leuke droom of dagdroom" en soms benoemde ik het als een nachtmerrie
 
Het steeds opnieuw benoemen van dingen, me vasthouden aan overtuigingen die ik mezelf heb opgelegd, en heb overgenomen van anderen waren voor mij een stuk bescherming om te kunnen functioneren in deze wereld, zo voelde ik dat, en zo werd voor mij de boom een boom, een mens een mens, een dier een dier. En waren de andere werelden wat ze waren, werelden die zich ergens anders bevonden, werelden waar ik heen kon vluchten als het me hier allemaal teveel werd, werelden waarna ik steeds meer ging verlangen
 
In de loop der jaren merkte ik echter dat die werelden zich steeds meer gingen vermengen met deze wereld waarin ik was. En kwamen de innerlijke beelden steeds weer meer op de voorgrond. Als ik dan naar een boom keek, zag ik geen boom, maar ik was de boom, als ik naar een vis keek, voelde ik me als de vis door het water gaan, stond ik met iemand te praten, die mij zijn problemen vertelde, dan zag ik niet die persoon, maar zag een klein kind, een puber, een oude persoon die me iets totaal anders vertelde.
 
En steeds bleef ik me maar afvragen wat is er nu echt? De wereld die ik fysiek om me heen zie, of de beelden die ik steeds waarnam. De dag in Stein was voor mij niet alleen een dag waarin ik me thuis voelde komen, maar waar datgene waar ik me aan vasthield dat het zich alleen afspeelde in mijn hoofd, werd verplaatst naar wat er zich in mijn hart bevond.  3 dagen voor die bijeenkomst zag ik mezelf in een kring, met wat ik mijn anderen zelven noem.
Dit beeld had ik wel vaker, en meestal stond ik dan alleen of buiten de kring, maar deze keer maakte ik deel uit van de kring, terwijl ik mezelf ook midden in de kring zag staan. Een voor een zag ik hoe de anderen naar het midden gingen van de kring, en oploste in degene die in het midden stond, totdat alleen ik nog over was.
toen ging ik voor haar staan, en keek in haar ogen, en zag daarin al de anderen terug.  Ik hoorde hoe ze me vroeg of ik nog bang was, op te lossen in het niets, als ik me bij ze voegde, en hoorde mezelf zeggen, nee het is tijd nu.
 
Toen de seminarie begon in Stein, en we begonnen met een binnen en buiten kring, zag ik eerst alleen de persoon die tegenover me stond, even later verdween echter voor mij de fysieke persoon, en herkende ik in degene een van mijn zelven, waarmee ik in de andere werelden al samen was geweest. Het was voor mij een rare bewustwording, wat mijn definitie over wat nu werkelijkheid is totaal opnieuw ondersteboven heeft gegooid. Wat ik vooral nu merk is dat zolang ik een boom blijf benoemen als boom, ik de werkelijke essentie van de boom niet kan aanschouwen, maar zogauw ik er het labeltje afhaal, de boom veranderd voor mij in een kleurenpracht
 
Deze maand begon in mijn "nieuwe baan"bij de brabant hallen. Echt helemaal nieuw was het niet, daar ik vorig seizoen ook al diversen evenementen had meegedraaid via het uitzendbureau maar daar ik nu eenmaal iemand ben die er niet van hou om afhankelijk te zijn van anderen om dingen te doen die ik leuk vind is het me gelukt om voor 9 maanden een contract bij het bedrijf zelf te krijgen.
 
Het begon met  de Taptoe, een muziekfestival waar door mensen over heel de wereld aan mee wordt gedaan. Oh wat heb ik genoten van de kleurenpracht van de kleding. Maar ook van het terugzien van enkele bekende waar ik het vorige seizoen mee heb gewerkt.
 
Het leuke in dit werk vind ik zelf dat er iedere week andere evenementen zijn, waar ook steeds " andere mensen" op af komen, met andere interesses, en het anders reageren op situaties. ik zie het voor mezelf ook als een leuke plaats waar ikzelf kan gaan ervaren  in de chaos steeds beter bij mezelf te blijven. Toch ontdekte ik nog een aantal mooie spiegels voor me, die me bewust maakte van een aantal oude overtuigingen die me nog steeds overschaduwen. Heerlijk is het dan ook om deze "los" te kunnen laten
 
Dit  weekend was er weer een  dag samen met de familie. Het begon voor mij met s-morgens het van het station halen van Matje en Balde. Toen ik weg reed thuis had ik iets van "zal ik ze wel herkennen". Maar toen ik bij het station aankwam voelde ik al meteen een herkenning, heerlijk vind ik dat steeds weer.
 
Aangekomen in erp, genoot ik weer van de vele knuffels, en het gevoel van "thuis komen". De dag zelf was voor mij zeer intens. Steeds voelde ik hoe ik tijdens de channelings mee gevoerd werd in de energie van de familie, waardoor er voor mij een soort "trance" toestand ontstaat, en vandaar uit weer terug te komen op de plaats en ruimte waar het lichaam zich bevind, vind ik nog steeds moeilijk. Gelukkig was Stefan mijn man ook aanwezig, en met zijn hulp lukte het me weer om mezelf te aarden.
In de channeling en de reis door de 12 dimensies vond ik veel herkenning van waar ik de laatste jaren doorheen ben gegaan, eindelijk begreep ik nu ook het stukje van wat ik vorig jaar ooit schreef, "de pop en de poppenkast". Nu begrijp ik dat dat voor mij het moment is geweest van het een worden met wat de familie het eenheids zelf noemt.
Mooi vond ik het te horen dat Balda bij mij een indiaanse zag, daar de dag ervoor ikzelf weer het contact ervaarde met SummerLight samen met een witte wolf, en ik haar aanwezigheid ook die dag sterk voelde, net als de witte wolf.
Toen we ook thuis aankwamen en ik de maan zag, was ook het eerste wat ik zei, ik voel gewoon een behoefte om naar de maan te huilen.
Ik vond het ook fijn dat Balda en Stefan zo hebben genoten van de dag samen met de familie
 
Gisteren was er een gevoel van "leegte" een gevoel van een dieper verdriet, wat ik herken in de momenten van mijn proces als ik afscheid nam van een ander deel van mezelf, echter brengt het ook een stuk verwarring, daar het lijkt dat mijn hoofdje totaal niet meer weet hoe of wat. Het herinnerd me aan de dag 14 jaar geleden. Toen ik wakker werd in dit lichaam en niets wist over mezelf en mijn leven hier. Er is ook een grote druk op mijn ogen, en voel hoe ik het liefst mijn ogen sluit, en niet meer open. Zelfs nu onder het tikken voel ik hoe de tranen mijn ogen vullen, en langzaam laat ik me meegaan in het gevoel.
 
Op de achtergrond is er ook een weten : het is goed zo en een reactie op datgene wat je gisteren in het "tramstation" heb achtergelaten, maar het hoofdje begrijpt het niet..........

Vandaag  echter is de ommekeer van gisteren.  Vanaf het moment dat ik mijn ogen opende had ik een gevoel van alles is anders. In eerste instantie "leek"alles gewoon, ik werd wakker, ging douchen, maakte koffie en ging lekker kletsen op msn met alda. Ik vertelde haar over de chat die ik gisterenavond nog had met een vriend, en vertelde haar dat ik verbaast was dat ik daarin omschreef dat we door iedere vorm heen, de ware essentie kunnen zien, en hoe deze vorm heeft gekregen. Marc waar ik mee aan het chatten was, vroeg aan mij of ik nog steeds rookte, en ik zei Ja, en ik vertelde hem dus dat als ik rookte en dan dacht aan het eten van een biefstuk, ik niet de rook, maar de smaak van de biefstuk ervaarde.

Naar het chatten vanmorgen met balda vanmorgen daarover, draaide ik me van de computer af, en wist niet meer wat ik zag. Alles bleek omgeven te zijn van een "gloed" en ik kon alleen maar verbaast blijven staan kijken  Waar ik ook keek of het nu naar een plant was, de kat, de hond, de tv, het koffieapparaat, de stoel, de tafel overal zag ik eenzelfde gloed omheen.  Het enige wat ik kon doen was verbaast staan kijken, vol verwondering, vol verbazing.

Tijdens het wandelen buiten, was ook daar de gloed om alles heen, en het enige wat ik hoorde was eerst het geritsel van de bladeren, wat overging in welkom dochter, welkom thuis, en niet alleen van de bomen kwamen deze woorden, van alles wat ik zag.

Toen ik me begon af te vragen wat deze gloed nu eigenlijk was, die ik om de boom zag, nam deze  mij mee, en liet me zien hoe ze terugging als zaadje de aarde in, daarna zag ik hoe het zaadje verschillende "bolletjes" werden met de prachtigste kleuren, en hoorde ik zeggen, dit is wat jullie energie noemen, echter de bolletjes veranderde weer wat ik het best kan omschrijven als bubbels bij het bellenblazen, en hoorde ik zeggen, van hieruit creëren jullie de energieën, en dit is de ware essentie van al wat is

Het enige wat ik kan doen is vol verbazing aanschouwen en glimlachen, en wensen dat ooit ieder mens dit cadeau wat ik vandaag heb mogen ontvangen zal ontvangen. Wat voor invloed het verder zal hebben op mijn leven, ik zou het niet weten, maar alles zal nooit meer hetzelfde zijn als gisteren of zoals ik het ooit gekend heb

Veel liefs Gerda