Lieve allemaal

We zijn weer een maand verder, en sinds de seminarie in Stein merk ik dat ik nu steeds vaker werkelijk vanuit mijn hart durf te leven. Het was voor mij een hele bijzondere dag, om te mogen ervaren hoe het is om mensen te ontmoeten waarbij je zoveel liefde voelde voor elkaar, om mensen te ontmoeten die werkelijk vanuit hun eigen hart durven te Zijn. het heeft voor mij een gevoel van "thuiskomen"gegeven, eindelijk mijn familie te hebben gevonden. Wat ik echter raar vond in het begin was dat de vreugde en blijdschap werd overschaduwd door een gevoel van verdriet, maar ik kom er steeds meer achter dat dat verdriet iets totaal anders is dan ik gewend ben. Het is een gevoel wat ik niet eerder "herkende". totdat stefan het me uitlegde als volgt, het is een gevoel dat je kan hebben als je vreugde ervaart, en dan vanuit je ooghoeken ineens 2 vogeltjes ziet badderen in een plas water, waardoor je je emotioneel zo geraakt wordt dat de tranen je in de ogen schieten, het is een gevoel wat vreugde overstijgt, en eerlijk gezegd wordt ik er de laatste tijd door overweldigd.

Soms merk ik wel ineens een schaduw op die zich over mijn hart schuift, en uit gewoonte ging ik meteen op onderzoek uit wat dit mij te zeggen had. Eerst dacht ik dat het te maken had met het feit dat ik weer op het forum van bn actief ben geworden, en me weer mee liet slepen in het welles nietes spel, totdat een van mijn zielszusjes me eens vroeg of het een idee was om er anders naar te kijken, en de schaduw te bezien als een bescherming voor het feit dat ik teveel aan het schijnen ben geweest, en langzaam aan het leeglopen was, en dat de schaduw er juist was om me er op te wijzen, even terug aan mezelf te denken, en het licht weer voor mezelf te laten schijnen.  Onbewust had ik dat in die dagen daarvoor al gedaan en gemerkt dat de schaduw dan weer verdween. ik merk nu dan ook steeds vaker dat als mensen nog erg vast zitten in de dualiteit, ze het heerlijk vinden om tegen me aan te trappen, maar ook merk ik hoe ik daarbij steeds beter bij mezelf kan blijven en er met een glimlach mee om kan gaan. Ik herken hierin het sprookje wat ik ooit onbewust schreef, over de angst die de mens heeft voor het licht wat de ander laat schijnen Toen ik naar Stein reed, had ik echt nog een gevoel van , waar ga ik nu weer aan beginnen maar vanaf het moment dat ik er aan kwam, was er een herkenning. Ik voelde me wel flink onzeker, maar die onzekerheid verdween al snel, door de liefdevolle ontvangst die ik kreeg. Alhoewel ik nogal wat bedenkingen had over de privé sessie, ( iedereen weet onderhand wel dat ik nogal gemengde gevoelens heb bij "mediums") was er vanaf dat de sessie begon zoveel rust en liefde voelbaar, en kon ik alleen maar in opperste verbazing luisteren naar wat er werd verteld. Het raakte me diep, omdat zoveel vragen die ik had, zoveel dingen die ik nog niet begreep, in een klap duidelijk werden.

Nooit eerder had ik begrepen waarom ik ineens niets meer wist, van alles wat er in mijn leven gebeurt was , nooit eerder had ik begrepen waardoor ik zelfs was vergeten dat ik kinderen had, dat ik niets meer wist van de zwangerschappen, dat ik niets meer wist van de geboortes. Nooit eerder begreep ik de stem in mijn hoofd die me al verschillende malen aangaf opnieuw te incarneren in dit lichaam, Ik tikte een stuk over tijdlijnen en multi-dimensionele zelven, ik hoorde in mezelf dingen over zielsidentiteit, maar zelf begreep ik er totaal niets van. De sessie heeft me in al deze dingen zoveel herkenning gegeven, dat ik nu langzaamaan, alles wat er maanden in mezelf heeft afgespeeld hierover begin te begrijpen. Het heeft me ook een heel stuk zelfvertrouwen gegeven om NU deze dingen naar buiten te brengen, om NU mijn ervaringen hierin te gaan delen met anderen. Niet langer zoekende of de kinderen die ik bij anderen zie,  de pubers, de oudere mensen die ik bij anderen ervaar alleen maar hersenspinsels van mezelf zijn, maar helpen de ander bewust te maken van deze ziels-persoonlijkheden door het vertellen van mijn eigen ervaringen. Verder ben ik deze maand bezig geweest om een huis te zoeken. Hierin werd ik weer helemaal gek van mezelf, want als ik iets in mijn hoofdje heb.........  Gelukkig kan ik het nu gewoon laten ZIJN, en is er eindelijk het vertrouwen er in dat het juiste huis op het juiste moment zal verschijnen. Maar eigenlijk ook best grappig, ik die altijd heb geroepen nooit een huis te willen kopen, heb ook hierin dus een ommezwaai gemaakt, eerst totaal naar de andere kant, dat het onderhand wel een obsessie leek hoe ik er mee bezig was, en nu weer terug in de balans. In gedachte is de wens gecrealiseerd, en nu het geduld dat het zich gaat manifesteren en is er het vertrouwen dat datgene wat we nodig hebben vanzelf op ons pad komt.

Zoals men in de sessie ook kan lezen ben ik door de familie uitgenodigd om mee te gaan werken aan de school of Illium, als life teacher. En daarbij begin ik 1 oktober in mijn nieuwe baan bij de brabanthallen. Eigenlijk ook wel grappig nu ik juist een contract heb gekregen bij de brabanthallen, iets waar ik altijd met zoveel plezier werk, komt er een aanbieding van de familie om dat te gaan doen wat mijn hart al jaren verlangd, en ook al weet ik totaal niet wat het in gaat houden, hoe alles gaat lopen, weet ik nu al dat mijn werk bij de brabanthallen niet van lange duur zal zijn, en dat ik eindelijk in de passie van mijn hart kan gaan stappen. Alles bij elkaar kijk ik nu al uit naar de volgende bijeenkomst die door de familie in erp wordt gehouden, en kan ik er NU al van genieten als ik denk aan allen die ik dan weer zal weerzien.

veel liefs en knuffels van Gerda