Juli en Augustus 2005

1 juli was het dan eindelijk zover. We vertrokken om 15.30 uur met de auto en caravan richting Toerella de Mongri, naar de camping El Delfin Verde, waar we 6 jaar eerder ook met een busreis waren geweest. Het eerste stuk tot na Luik heeft Stefan gereden, en hebben we daar eerst lekker gegeten. Hierna heeft Stefan nog een stuk gereden, en was ik aan de beurt. Het was voor mij de eerste keer dat ik met een caravan moest rijden, en het was daarbij ook al donker geworden, en langzaam voelde ik de spanningen in mijn lichaam toenemen. Ik voel me altijd heel onzeker om in het donker te rijden, zeker ook omdat ik nachtblind ben. Maar de knop ging om in mezelf, en ik “dacht” dat alles wel lekker ging.

Na zo’n 150 kilometer had ik het wel gehad en zette ik de auto aan de kant voor een pauze. Op het moment dat ik uitstapte begon ik over mijn hele lijf te trillen, en merkte ik pas hoeveel spanningen ik in de dagen ervoor al onbewust had opgeladen, en hoe bang ik eigenlijk was om met de caravan te rijden. Het was net of al de angsten die ik in de afgelopen jaren heb gehad met het auto rijden er op dat moment uitkwamen. Na een korte pauze, vertikte ik het dan ook om verder te rijden. Ik zag de teleurstelling op Stefan zijn gezicht, omdat hij eerder al een groot stuk had gereden en de verwachting had dat ik nog een stuk zou rijden, maar ik kon dat niet opbrengen op dat moment. 

Het 2^de deel dat ik ging rijden was een stuk relaxer. Ik begon meer vertrouwen in mezelf te krijgen, wist nu hoe ik in ieder geval de auto moest besturen als we een berg op gingen, en had het geluk om achter een vrachtwagen te zitten, en moeder maan liet zich volop zien, waardoor de weg die ik reed toch verlicht was. Tegen 2.30 uur waren we al net voor Lyon, en ik vond het allemaal wel meevallen. De stemming was zeer goed. Toch was ik blij toen de nieuwe dag weer begon, en ik weer gewoon met daglicht kon gaan rijden. Bij Avignon zijn we met zijn alle gaan ontbijten, rond een uur of 7.30 uur ’s-Morgens, en ik had het gevoel van we zijn er bijna.

De vermoeidheid begon toen wel al op te komen, want ik was al 24 uur wakker.  Het werd steeds warmer en ook drukker op de weg. Maar met het vooruitzicht dat we er nu in een paar uurtjes zouden zijn, gingen we verder. Maar hierin hadden we ons dus flink vergist, want het bleek nog een flink eind te zijn en om 14.30 uur kwamen we op de camping aan.  De mannen begonnen meteen met de tent aan de caravan te zetten, en Mariska en ik gingen naar de winkel, om de eerste liters water en eten in te slaan. Na het eten gingen de kids zwemmen, en gingen Stefan en ik verder met het in orde maken van de spullen. Ik zag op een gegeven moment, dat Stefan bijna omtolde van de slaap, en stelde hem voor of aan het zwembad te gaan liggen, of zijn bed in te duiken, waar hij gretig gebruik van maakte, Hij sliep binnen 1 tel. Ik ben doorgegaan met het verder in orde brengen van de spullen, samen met de kids die weer terugkwamen van het zwembad, heb lekker gekookt en snapte maar niet waar ik al die energie vandaan haalde, want ondertussen was ik al meer dan 36 uur wakker. 

De vakantie was in een woord GEWELDIG, 3 weken zon, strand en zee. We stonden met de caravan 10 meter van het strand af, en ’s-Nachts hoorde je het geluid van de golven als je in je bed lag.  Buiten de angst  voor het autorijden die ik heb overwonnen, heb ik ook de angst voor het water overwonnen. Durfde ik normaal niet verder de zee in dan mijn kniehoogte, de eerste keer merkte ik dat er NU geen paniek op kwam zetten als ik wat verder liep.  Wel schrok ik toen ik ineens 2 flinke golven over me heen kreeg, en het heerlijke zoute water achter in me keel proefde (bah).Maar het bezorgde me niet de paniek aanvallen die ik in het verleden had. Hierdoor besloot ik dan ook om met Stefan mee te gaan naar de Les Medes Eilanden om te gaan snorkelen.Toen ik eenmaal op de boot zat, en de spullen in mijn handen had gekregen, had ik iets van tjeeee wat ben ik nu aan het doen? Ik op een boot? Wat moet ik NU? En ik nam me al voor om me gewoon stevig vast te houden en zeker de boot niet te verlaten.

Echter toen we op de bestemming aankwamen liep ik dus mooi mee met de anderen. Stefan en 3 anderen lagen al in het water, en ik stond op de rand en werd toen ook nog eens geconfronteerd met mijn hoogtevrees. Hoe snel gaan dan de gedachtes door je hoofd. Wel springen, niet springen. Ik keek achter me, en zag een rij mensen staan die stonden te wachten, ik keek voor me en zag de diepte, en het water. En toen..... gewoon maar springen dan. Stefan kwam al meteen naar me toe toen ik in het water was, en ik voelde de paniek afnemen. Eenmaal keerde de paniek terug toen ik mijn snorkel in mijn mond deed, maar niet had uitgeblazen en dus weer een flinke slok binnen kreeg. Toen ik eindelijk begreep hoe het werkte, en ik de paniek onder controle had, ging ik langzaam aan ook onder water kijken.

Die ervaring die je daar bij krijgt is niet in woorden te beschrijven. Het is alsof je een totaal andere wereld betreed.  Een wereld van stilte, rust. Ik voelde me een worden met het water en het leven wat ik in het water zag, en was meteen verkocht. Het eerste wat we deden na deze tocht was snorkelspullen voor mij aanschaffen, en een zwemvest, omdat ik merkte dat ik met zo’n vest me veiliger voelde in het water dan zonder. ’s-Miidags zijn we bij de camping zo’n 50 meter de zee in gegaan. Maar het zicht was hierbij niet zo helder als bij de eilanden. Ik dacht dat juist door de golven we snel terug zouden zijn op het strand en was dan ook verbaast, dat het juist andersom was, dat de golven er juist voor zorgde dat je steeds meer van het strand afdreef. Verder hebben we nog gesnorkeld in de baai bij ‘l-escale, waar het water ook heel helder was, maar waar ik alleen de rotsen minder vond. Je kon er zonder schoenen niet het water in of je haalde je voeten open. 

Op de terugreis hebben we overnacht in Frankrijk. Zodat we niet over vermoeid weer terug aan zouden komen in Nederland. Het thuiskomen was echt wel weer wennen. En ik raakte ervan ook behoorlijk in een dip. Ik miste de bergen, de zee en de zon. Dit was voor mij de eerste keer dat ik op die manier een vakantie heb ervaren. Normaal weet ik niet hoe snel ik na een dag of 10 weer naar huis kan komen, NU zou ik het liefst mijn spullen pakken en vertrekken. Maar ook ben ik me bewust van waar dit verlangen vandaan komt. Al jaren zeg ik dat op het moment dat mijn kinderen zelfstandig voor zichzelf kunnen zorgen, ik vertrek uit Nederland. Waarheen ik zou het niet weten, Het enige wat ik er van weet is dat het vanzelf zijn invulling gaat krijgen als dat moment aanbreekt.  Deze vakantie was een voorproefje voor mij op wat komen gaat, en ik zal dus mijn geduld op moeten brengen tot dat moment.

Langzaam begin ik weer te wennen, ik ben weer 2 weken aan het werk, en na de eerste week heb ik ook weer afscheid moeten nemen van de collega’s waar ik de laatste maanden mee heb gewerkt, daar er teveel personeel was en te weinig werk. Afgelopen week ben ik op een andere locatie werkzaam geweest, en heb ik een aanbieding gehad van de Brabanthallen voor een contract voor het komende seizoen.  Ik vind het altijd heerlijk om tijdens de evenementen te werken, maar toch merk ik ook dat mijn hart ergens anders ligt. Ergens wat ik op dit moment nog niet kan benoemen.  Voor de vakantie heb ik contact gezocht met een groep die zich familie van licht noemt. Ik heb hier een sessie aangevraagd omdat ik in de laatste maanden het gevoel heb zoveel informatie te hebben binnengekregen die ik maar niet op papier krijg. Er is voor de vakantie wel een begin gemaakt met de stukjes die ik geschreven heb over de multi-dimensionele zelven en de nieuwe tijd, maar ik blijf het gevoel houden dat ik boordevol zit. Hopelijk dat ik door die sessie meer begrijp van wat er zich in mijn innerlijke wereld aan het afspelen is.

Enkele dagen geleden kreeg ik een mailtje terug van David over de aanvraag. Een een enkele zin van hem raakte me diep.   je bent wel degelijk een kanaal en de informatie in jou wacht op verspreiding. Volgend weekend ga ik naar een seminarie van hun, en heb ik mijn prive sessie. Deze zal ik met jullie delen zogauw ik het in mezelf heb laten bezinken, en er tijd voor vind om het op de site te zetten 

Veel liefs, en licht voor allen

Gerda