Druk, druk, druk, zo kan ik het alleen nog maar noemen. Maar het bevalt me uitstekend, en het is niet de drukte van het moeten, maar van de dingen die ik echt wil doen. Sinds de uitslag van de longarts gaat het gewoon hartstikke lekker. Heb nog wel regelmatig lichamelijke klachten, maar deze zijn veel gemakkelijker te accepteren nu, en ik doe niet eens de moeite om uit te zoeken wat en hoe. Heb eerder iets van oké, effen wat rustig aan met alles en dan is het zo over. Moeilijker vond ik het te accepteren dat ook bij de kinderen dezelfde defecten zijn geconstateerd in hun genen. De vraag die er bij me opkwam is, "zou het dan toch kloppen dat het DNA van de mens aan het veranderen is?" Deze vraag kwam bij me op omdat ik al een aantal maanden het gevoel heb dat er lichamelijk dingen aan het veranderen zijn.

Werken bevalt me prima, kom steeds op andere locaties met anderen mensen, en steeds meer besef ik nu hoe ik automatisch de dingen van anderen herken doordat ik er zelf door heen ben gegaan. Het is net of ik door naar die ander te kijken, de herkenning zie in mijn eigen zelven. Niet dat ik geen weerstand voel meer erbij, soms heb ik nog steeds iets van, pffffffff dom wijf, of andere negatieve gedachtes, maar weet nu wel dat dat de stukken zijn die ik nog steeds moeilijk vind te accepteren van mezelf.

Wat ik ook merk is dat ik me niet schuldig meer voel om die gedachtes, dat ik er niet meer tegen vecht, maar ze laat zijn voor wat ze zijn, Hierdoor komen er ook geen heftige emoties meer los, en daardoor kan ik steeds beter bij mezelf blijven, en reageer en handel ik niet meer vanuit die emoties en gedachtes. Sinds vorige maand kreeg ik ook ineens weer contact met mensen van de oude site, achter de sterren, en belanden daar in een conflict tussen 2 personen, waar ik zelf enkele maanden terug hetzelfde conflict mee had. Toen zat ik er middenin, en nu zag ik mezelf gewoon als toeschouwer. Ik herkende in alle die aan het conflict meededen zoveel dingen waar ik in hetzelfde soort conflict doorheen was gegaan, dat ik het totaal voor mezelf heb af kunnen sluiten, en de energieën die ik er nog van vast had gehouden, heb kunnen laten gaan.

Eerlijk gezegd heb ik het gewoon gehad met de spiri-wiri forums. Heb er in de laatste jaren veel van geleerd, maar voor mij lijkt het wel, of men maar blijft hangen in oude overtuigingen, dat men de strijd die in zichzelf afspeelt, op de forums hun uiting krijgen, met als doel, zelfbevestiging te vinden. Wat ik er mis is de openheid, het dieper gaan op eigen belevingen, het onbeantwoord laten van vragen van anderen, en steeds maar weer het ego spel van jij jij jij. Enkele weken terug heb ik de film gezien van "what de bleep do we know". 12 mei komt deze in de Nederlandse bioscoop uit, en ik vind het echt een aanrader voor iedereen, die bezig is met de zoektocht naar zichzelf, Ik heb er veel herkenning in gevonden van waar ik de laatste jaren mee bezig ben geweest, en waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Het leren kennen van mijn "ware zelf".

Ook in de laatste "shouds" van de crimson circle vind ik veel herkenningen , niet dat ik alles zonder strijd in mezelf zomaar accepteer, maar wel zorgen deze dingen ervoor dat ik alles eens via andere kanten ga bekijken, waardoor er nieuwe gedachtes en inzichten kunnen ontstaan. Heerlijk vind ik het dan ook om deze nieuwe dingen met vrienden te bespreken. Zo is het weer eind april geworden, dit weekend vieren we de verjaardag van mijn ouders. Weer is er het gevoel dat het wel eens de laatste verjaardag samen kan zijn, daar mijn vader steeds vaker lichte hersenbloedingen krijgt. Het gevoel erin is ook heel wisselend, het ene stemmetjes zegt, nee ik wil hem niet kwijt, het andere stemmetje zegt, ik hoop dat hij niet langer blijft strijden., en weer een ander stemmetje zegt dan, heb vertrouwen, alles loopt zoals we het zelf creëren.

Tot volgende maand

Gerda