Vrijdag 3 september  werd ik voor een kijkoperatie opgenomen in het ziekenhuis. Heel spannend voor mij, omdat ik eigenlijk ook hoopte dat het eindelijk zichtbaar werd waardoor ik altijd buikklachten heb.
Om 10.30 was het melden op de afdeling, en werd meteen bloeddruk gemeten en paracetamol gegeven. Zodat er een bepaalde piek in het bloed kon komen zodat er naar de operatie niet zoveel pijn zou zijn.
Om 12.15 werd ik naar beneden gebracht naar de voorbereidingskamer, maar was door de paracetamol al genoeg verdooft, dat ik wel dingen waarnam, wat er met het lichaam gebeurde en om me heen, maar fysiek er niet veel van merkte, er werd door het personeel gevraagd of ik misschien andere medicijnen had gebruikt. Wat niet zo was, maar is voor mij een gewone reactie op paracetamol.
Om 12.30 werd ik de operatiekamer ingereden, en ik vond het er verdomd koud, Lag er flink te rillen, wat ik dacht dat het gewoon van de spanning was, en vond het best interessant om alles om me heen te bekijken. De apparatuur, waar aan ik werd aangesloten, de grote lampen
totdat de narcotiseur kwam, die eerst iets in de infuuszak spoot, en toen zei, slaap lekker, en weg was ik.
Om 14.15 was ik terug op de afdeling en knapte al snel op. Naast mijn bed lagen medicijnen klaar, die ik in mocht nemen zogauw ik ook wat ging eten. Rond 16.30 uur kwam mijn man en zoontje en ik had iets van okee, ik wil naar huis, daar kan ik ook langer uitslapen. Dus vroeg eerst wat te eten, en nam de voorgeschreven medicijnen er bij in. En rond 17.15 was ik zover om naar huis te gaan. Lopen lukte toch nog niet zo, dus er moest een stoel gehaald worden.

18.00 uur. Lag lekker thuis weer in mijn eigen bedje, en er begon wel wat keelpijn op te komen. Mijn man kwam geregeld even kijken en rond 20.30 was de keelpijn zo erg, dat ik steeds moeilijker kon slikken. Ook begon de keel , tong en lippen dikker te worden. Waardoor mijn man besloot het ziekenhuis te bellen. Maar voor hun had het niks te maken met de operatie en moest de huisarts maar gebeld worden.
De assistenten gooide het op een keelontsteking maar doordat men daar telefonisch geen medicijnen voor mocht uitschrijven, moesten we maar langskomen. Mijn man legde uit dat dat niet mogelijk was, door de operatie die ik had ondergaan, en men vertelde dat de huisarts wel terug zou bellen.
Daar gebeurde rond 21.00 uur en er werd besloten dat hij langs zou komen. Ik vertelde mijn man dat ik nog wat zou proberen te slapen tot die tijd. Om 22.30 kwam de huisarts mijn slaapkamer binnen, deed het licht aan en zei, dit gaat helemaal fout. Ik was er eigenlijk heel verbaast over want voor mij gevoel was dus de keelpijn en het slijm helemaal opgelost, en kon ik juist normaal ademhalen. Ook voelde ik me heel rustig, en was eigenlijk meer verbaast om de paniek die om me heen ontstond. Het beste kan ik het omschrijven als, ik stond erbij en ik keek ernaar.

Men probeerde infuus aan te leggen, maar dat lukte niet, de eerste keer zat men tegen een klepje in de ader aan, dus besloot men zo maar rechtstreeks een injectie te geven, eerst een om de zwellingen te laten afnemen die waren ontstaan door een overgevoeligheid reactie op het medicijn, en daarna kreeg ik adreline zodat het snel werd opgenomen in het bloed. Na de adreline spuit, was het pas dat ik mijn lichaam weer voelde, en volgde er een flinke huilbui.
Hierna voelde ik me weer heel rustig worden, en vroeg verbaast wat er nu allemaal aan de hand was, zeker omdat ook de ambulance personeel arriveerde en er weer opnieuw langs alle kanten geprobeerd werd infuus aan te leggen. De huisarts legde uit dat door de reactie alles zo was opgezwollen, en mijn longen al zo vol slijm zaten dat ik aan het stikken was toen hij binnenkwam. Ik vertelde mijn ervaring en werd verbaast aangekeken, maar moest toch mee terug naar het ziekenhuis zodat ze me elk half uur in de gaten konden houden. En dat was er dus ook wat er gebeurde, ieder half uur een lampje van de verpleegster in mijn gezicht om te kijken of ik nog ademhaalde. 's- morgens kreeg ik opnieuw medicijnen tegen de allergie, nu in tablet vorm, en binnen een uur was ik dus weer vertrokken. De internist kwam om 10.30 langs en gaf aan dat het verstandiger was totaal geen medicijnen meer te gebruiken voordat men uitgetest had waardoor ik er zo fel op reageerde. Maar gelukkig mocht ik wel mee terug naar huis. Zolang men mij thuis ook maar elk uur bleef controleren.

Terugkijkend op dit alles, is als ik het verstandelijk wil beredeneren is er alleen verbazing, maar merk ik ook dat een diepe angst voor verdrinking en de dood er niet meer is. Het gevoel wat ik had is net zoals ik beschreven heb in het verhaal het speelgoed en de poppenkast, op het moment dat het speelgoed het kind werd van de Vader. De gebeurtenis heeft wel het gezin wat op zijn kop gezet, zeker ook voor mijn man die op deze manier geconfronteerd werd dat wat onschuldig leek te beginnen, ook wel eens het einde kon betekenen. We zijn nu een dag of 10 verder, en heel het gebeuren blijkt toch een grotere inpact te gaan krijgen dan ik verwacht had. Men heeft me nu doorgestuurd naar het allergische centrum in Utrecht, Tandarts vind het verstandiger om behandelingen uit te stellen, en zelfs gak doet ineens niet moeilijk meer, en wilt dat er eerst onderzoeken worden gedaan. Aan de ene kant ben ik wel blij dat men eindelijk eens luistert en mijn klachten van al de jaren serieus gaat nemen, aan de andere kant voel ik ook een ontzettende woede, vooral tegen over mijn huisarts, en de huisarts die ik hiervoor heb gehad, die alle klachten afhandelde als stress en overspannenheid. Na het lezen de laatste dagen van artikelen over voeding en medicijnen allergieën, vallen zoveel puzzelstukken voor me in elkaar, de buikklachten, de huidklachten, de ontstekingen aan slokdarm, tong en lippen, het "weg vallen" na het gebruik van paracetamol en andere medicijnen.

Maar ook andere dingen die er in de loop der jaren zijn gebeurd. Opnames omdat ik "zelfmoord" heb willen plegen, waarvan ik me niet bewust was, en wat nu dus niets anders was dan een reactie op het medicijn wat ik had geslikt. Goh hoe boos kon ik op mezelf worden omdat het me maar niet lukte te stoppen met roken, terwijl ik nu lees dat mensen met voedselallergie in de vorm van voedsel iedere dag "vergif" innemen. Emoties wisselen elkaar dan ook sterk af in deze periode, van boosheid naar berusting en opluchting, van blijdschap naar verdriet. Maar zoals het heel mijn leven is geweest, merk ik ook de vechters energie weer op in mezelf, en weet ik dat dit stuk wat nu komt, ook ooit weer voorbij gaat.
 

Gerda