De laatste weken lijkt het wel of ik steeds meer grenzen neer moet gaan zetten, iets waar ik een hekel aan heb, zeker omdat ik toch steeds weer naar het beste in mijn medemens blijf zoeken. Echter de laatste weken heeft me ook geleerd dat mensen vanuit hun pijn, steeds weer bij de ander een zwak punt zoeken, om zo hun eigen pijn niet te hoeven voelen. En zo ook rechtvaardigen om een ander te kwetsen De laatste weken of eerder gezegd maanden, liet ik dit steeds keer op keer toe, niet luisterend naar mijn eigen innerlijk kind, en zelfs in strijd met dat innerlijke kind, door haar steeds opnieuw te vertellen, dat haar pijn die ze had door die ander, niet zo belangrijk was als de pijn die die ander heeft. Logisch dan dat het op een moment dan ook finaal fout loopt, en het kind in me niet langer hiermee akkoord gaat.

Op een dag gaat dan alles in een snel verstroming en lijkt het ene conflict na het andere zich aan te dienen. In eerste instantie bracht het me in verwarring, en begreep ik niet hoe mensen waar je maandenlang openlijk mee om ben gegaan, ineens die openheid misbruiken, later begreep ik dat door vast te blijven houden aan het innerlijke beeld van de persoon, en niet de grens aan te geven aan het ego van die persoon deze conflicten tot stand brengen. Uit alles heb ik geleerd beter naar mijn innerlijk kind te luisteren, de strijdbijl tegen haar ver van me af te gooien, en  niet door te gaan met contacten als zij aangeeft dat het tijd wordt om verder te gaan, maar ook om duidelijk bij een ander aan te geven dat het tijd is om weer ieder zijn eigen pad te gaan.

In de tijd dat het speelde kreeg ik de volgende droom

Ik zat bij een doodskist van een oude man. Deze kist stond op een soort stellage, ver onderin. Steeds opnieuw, ging ik naar die stellage, en zat dan bij de kist te huilen. Totdat er een hand uit de kist kwam en me troosten, hierna voelde ik het verdriet afnemen, en kwam er een gevoel van acceptatie en rust in me. Het volgende moment ben ik kleren aan het uitzoeken voor de begrafenis. Ik zocht een bepaalde jurk, maar toen ik in de kast keek hingen er maar 2 kledingstukken, en niet de jurk die ik zocht. Ineens bedacht ik me dat de jurk beneden aan de kapstok hing en ging daarheen. Even later stond ik op een trap naar boven. Voor me stond een klein meisje. Toen ze niet verder liep keek ik langs haar heen en zag de oorzaak. Tussen de laatste tree en de bovenverdieping zat een gat, waar zij niet overheen kon. Achter me echter hoorde ik iemand roepen dat we eens op moesten schieten, er er werd steeds meer druk uitgeoefend. Voelde me boos worden en gaf aan, dat men eerst de trap aan moest duwen, omdat anders de kleine meid niet van de trap afkon. De trap werd aangeduwd, en samen met de kleine meid kwam ik in een zaal terecht voor de begrafenis.

Mijn moeder gaf aan dat ik laat was, en dat men het bloed al in pannen en emmers had gedaan. Hierdoor voelde ik weer verdriet opkomen, maar voelde ineens een hand op me arm. Toen ik me omdraaide stond er een vrouw die me zei: Je hoeft niet te huilen hoor, want met het bloed kunnen we een papje maken, en van dat papje nieuw leven. Deze droom heeft me weer teruggebracht naar het rustpunt in mezelf, waarvan uit ik nieuwe besluiten ben gaan nemen. Wat er speelde heb ik achter me gelaten, contacten verbroken, en ben een nieuwe weg ingeslagen, niet langer vasthoudend aan gebeurtenissen uit het verleden. Toch wordt ik nog regelmatig geconfronteerd met de persoon waar ik het conflict mee heb gehad, maar zet nu duidelijk mijn grenzen voor hem neer, en accepteer ook niet dat die grens wordt overschreden. Hierin ben ik best fel aan het worden, maar weet ook dat ik het doe om het kind in me te beschermen en niet meer toesta dat deze door mezelf of door anderen wordt beschadigd. Werken vind ik nog steeds heel leuk in de catering, alleen deze week moest ik verstek laten gaan, doordat de pijnklachten te erg op gingen spelen. De laatste maanden is er een vast patroon in ontstaan en zijn de klachten er met de eisprong en de beginperiode van de menstruatie. Die dagen lig ik nu gewoon lekker in mijn bed, slaap op die momenten heel veel, en geef zo mijn lichaam de kans zich weer te herstellen. Toch zal ik blij zijn dat eind deze maand eindelijk eens stappen worden ondernomen om de oorzaak aan te pakken, nu de rest van de onderzoeken zowel op psychisch als op lichamelijk gebied verder niets hebben uitgewezen,

Veel Liefs Gerda