Het gaat nog steeds hartstikke lekker. Sinds ik me zo bewust bezig houd met mijn emoties, en bewust wordt wat de gedachtes zijn waar ik deze mee in stand houd zie ik ook hoe vaak ik beslissingen heb gemaakt vanuit deze emoties. Ik merk hierdoor ook waardoor ik zo vaak in conflict kwam met mezelf, maar ook met anderen. Ja er wordt wat afgekletst tegenwoordig met mezelf. Toch ervaar ik het nu heel anders dan in de tijd van mijn mps/dis, daar het in die tijd eerder een strijd was wat er zich afspeelde, nu ben ik vaak verbaast over de antwoorden die ik van mezelf krijg op mijn vragen.
Via het uitzendbureau krijg ik nu regelmatig werk in de catering, en het bevalt me prima, eigenlijk stukken beter dan het administratieve werk wat ik altijd gedaan heb. Zeker omdat ik mezelf bij dit werk beter in de gaten kan houden wat betreft mijn gedachtegang, en ook eerder bewust bewust ben van wat ik van anderen oppik, en mijn reacties daarop. Het voordeel daarvan is dat ik aanzienlijk minder lichamelijke klachten heb dan dat ik de laatste jaren heb gehad. Steeds meer en meer kom ik er ook achter hoe hard ik voor mezelf kan zijn, en mezelf er onder uit kan halen. Een klein vb vorige week bleef ik hangen aan een kar en donderde er een dienblad met glazen uit mijn handen.
Op hetzelfde moment voelde ik de paniek al opkomen. Er werd door de collega's heel positief op gereageerd, maar mijn gedachtes gingen meteen al van stommeling, je kan ook niks, zie je wel dat je niks waard ben. Ook merkte ik dat mijn gedachtes gingen van ze zeggen wel dat het iedereen overkomt, maar volgens mij zeggen ze achter mijn rug wat anders. Ik merkte ook dat ik ineens heel alert werd op hoe de anderen op me reageerde. .
Door de gedachtes van mezelf dat ik stom en waardeloos was, werd ik ook zeer wantrouwig terwijl er totaal geen reden voor was, en ik merkte ook dat mijn emoties steeds sterker werden hierdoor, totdat ik mezelf een stop toeriep hierin, en mezelf aangaf naar werktijd er verder op door te gaan. In het gesprek met mijn peut hierover kwam ik er ook achter dat ik mezelf totaal niet toesta een fout te maken, terwijl ik juist na anderen toe als zij iets fout doen hun probeer gerust te stellen en hetzelfde reageer als mijn collega's deden. Ik zal dus eindelijk eens wat minder streng voor mezelf moeten worden. Van mijn peut kreeg ik een aantal vragen die ik mezelf kan stellen als ik weer in deze gedachtegang terecht kom, zodat ik het verder voor mezelf uit kan diepen. .
De vragen zijn: Wat is het bewijs dat je stom of waardeloos bent.
Wat zijn de voor en wat zijn de tegen gedachtes.
Wat zou je zelf zeggen als iemand anders het was overkomen, bv je kinderen.
Helpen deze gedachtes mij om me beter te voelen.
Verder ben ik ook weer begonnen met behandelingen te geven, en nu er de afwisseling is met gewoon werk valt me dat ook stukken lichter, daar ik toch vaak te maken heb met mensen die stemmen horen of andere psychische klachten hebben en vast zijn gelopen in de gewone psychiatrie of bij mediums die in hun entiteiten theorie zijn blijven hangen. Niet alleen merk ik dat het de eigen kracht van hun aantast, maar men ook nog een angst opgelegd krijgt daar men het gevoel heeft er zelf niets meer aan te kunnen doen, en zo worden er ook vele afhankelijk van de mediums of medicijnen zonder dat er daadwerkelijk een oplossing komt. .
Via de huisarts ben ik eindelijk bij de gynaecoloog terecht gekomen, en is er duidelijk geworden dat mijn klachten te maken hebben met de eierstokken. De rechter kunnen ze nergens vinden en men denkt nu dat deze door verklevingen vast zit aan de vagina wand. Het stomme ervan vind ik zelf dat men eerst allerlei anderen onderzoeken van de organen willen doen, voordat men besluit tot een kijk operatie, en ik krijg eerst fysiotherapie. Wachttijd minstens 2 maanden. Eerst was ik hier flink pissig om, omdat ik iets had van, ja als je weet wat het is, doe je toch meteen een kijkoperatie, maar ik kon me deze keer gelukkig rustig houden en tijdens het gesprek met de huisarts werd me uitgelegd dat er juist door al die verklevingen ook meerdere risico's zaten aan de operatie. .
Dus dat wordt nog een paar maanden afwachten of men er nu iets aan gaat doen. Ben wel blij dat men na 4 jaar eindelijk eens de oorzaak heeft opgespoord ( en ik weer eens gelijk bleek te hebben) en het niet langer steeds afdoet als stress. Nu kan ik mezelf ook toestaan als de pijn te hevig is om er een pijn stiller voor in te nemen, waardoor ik lichamelijk dan toch redelijk kan functioneren. En de rest wachten we maar weer af. .
Gerda
