Een van de belangrijkste emoties is Angst, het ontstaan ervan in dit leven, de werking ervan uit vorige levens en mijn handelen en maken van keuzes in allerlei situaties, waarvan ik ben gaan inzien dat de meeste keuzes gemaakt werden vanuit die angst. Buiten de angst werd ik ook geconfronteerd met het gevoel van onmacht, waaruit weer nieuwe angst ontstaat.

Na deze confrontatie ben ik in mezelf op zoek gegaan naar het stuk angst, en er volgde toen de volgende beelden.

Er was een meisje die speelde in een grote mooie tuin omringt met licht ze speelde met de dieren en sprak met ze, ze had contact met de bomen met alles om haar heen. ze werd omringt met liefde, er zat alleen 1 maar aan ze mocht van haar ouders niet de tuin verlaten waarom wist ze niet maar ze voelde bij haar ouders wel een angst. Op een dag zag ze een poort open staan en glipte de tuin uit.

Ze kwam in een omgeving terecht die er grauwig uitziet,ze komt bij de eerste huizen aan, en hoort langs alle kanten het gekreun van pijn en verdriet daarna begint ze mensen te zien die allerlei wonden hebben en zo goed als ze kan gaat ze die wonden verzorgen, tot op een dag ze ziet dat ze ook die wonden heeft. Ze probeert zichzelf te genezen maar er komen er steeds meer bij, waardoor ze besluit terug te keren naar de tuin uit haar jeugd. Echter ook de tuin is veranderd en ziet er hetzelfde uit als de omgeving waar ze vandaan komt daar blijft ze dan angstig en alleen achter

Twee dagen later wou ik het bos in, omdat mijn lichaam zo gespannen voelde na een gesprek wat ik had gehad met een arts van het GAK. Maar om het bos in te gaan alleen is ook een angst die ik had te overwinnen. En ja hoor, ik verdwaalde al voordat ik het stuk vond waar we altijd gingen wandelen. Op een gegeven moment heb ik de auto gewoon aan de kant gezet en ben gaan lopen.
Op een gegeven moment kwam ik bij een villa uit die te koop stond.

De ramen waren ingegooid, het hout was aan het wegrotten, en ineens zaa ik de beelden terug uit de visualisatie. Ik ben tegen een boom aan gaan zitten, en zag in gedachten hoe ik het huis ging opknappen. Ik hoorde er het gelach van kinderen en volwassenen. Ik zag hoe ik bezig was in een eigen groentetuintje en proefde zelfs de smaak van een verse tomaat. om me heen hoorde ik de vogels, zag de vlinders. Toen ik terug liep naar de auto hoorde ik een kraai die me iets toe riep, en diep van binnen vormde zich de woorden, Ja dat wil ik, vertel dat maar.

De kraai vloog in een cirkel over me heen en verdween. De spanningen waren totaal uit mijn lichaam verdwenen, en wat er overbleef was weer nieuwe kracht, om weer door te gaan. Er waren weer nieuwe lichtstraaltjes in mijn leven binnen gekomen.

Vorige week begon ik met een nieuwe baan via het uitzendbureau. Ik was net binnen toen me werd medegedeeld dat er nogal wat spanningen waren en conflicten tussen de mensen waar ik mee zou samen gaan werken. Mijn eerste gedachte erbij was ook, pffffffffff daar gaan we weer. Ik heb het 3 dagen geobserveerd en toen de baas van het bedrijf naar mijn beleving vroeg, heb ik aangegeven hoe ik de spanningen ervaarde, en wat de bron van de spanningen waren. Deze bron is dus de vriendin van de baas, die vertikt te werken, 5 keer in het uur gaat roken, middagpauzes houd van 1 ½ uur, en in de andere tijd die nog rest van de werktijd aan het bellen of smsen is, Verder het gestook en geklets van haar en een andere medewerker die dus net als ik alleen zijn ingehuurd voor dit project, maakt dat heel het personeel dat daar in vaste dienst is, op zijn tenen loopt

Ik kreeg een compliment dat ik zo eerlijk was en open, en dat ik in ieder geval mijn mond open deed ook tegen de juiste personen. Mijn verbazing was dan ook groot dat op het eind van de werkdag hij me mededeelde dat ik niet in het team paste en hij vertelde dat hij verwacht had dat ik eigenlijk meer mijn mond zou houden en het gewoon zou gedogen. Toen ik vertelde prima, dan kom ik maandag niet meer, zei hij ineens van ja maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Toen ik hem mededeelde dat hij dan een keus moest maken van wat hij wel wou, besloot hij me toch maar terug te laten komen, daar het team waar ik niet in thuis paste alleen bestond uit zijn vriendin en een andere medewerkster die voor een ander bedrijf werkt.

Dit voorval in die dagen heeft zoveel losgemaakt in mezelf, en ik probeerde maar steeds te ontdekken wat het voor mij te zeggen had. In eerste instantie kon ik niets ontdekken totdat ik het advies kreeg niet naar het gebeuren te kijken. Maar naar de emoties die het opriep. Toen was het net of de zon volledig doorbrak in mezelf, Ik herkende de angst, de onmacht maar zag nu ook dat ik op een totaal nieuwe manier hierop reageerde. Niet langer nam ik een keuze uit die angst, maar bleef totaal bij mezelf, en koos ook totaal voor mezelf.

Dit gevoel is niet totaal nieuw voor mij, in de afgelopen jaren heb ik het meerdere keren ervaren, maar nooit zo intens als in de laatste dagen, en al bijna een week aan een stuk. Het is een gevoel van het meisje wat ik ontdekte in de tuin van licht, wat naar een lange zoektocht weer terug gekeerd is in dat licht

Gerda