Deze maand ben ik me steeds meer bezig gaan houden met het bewust worden van mijn eigen gedachten patronen. En jeetje dan pas zie je hoeveel van die gedachtes irrationeel zijn. Hoeveel van de gedachtes gericht zijn tegen mezelf, en hoeveel ik van mezelf eis en moet.

Leuk is om dan ook te ontdekken wat voor waarde je zelf geeft aan een bepaald woord, een bepaalde zin en wat voor een gewoonte dat is geworden. Ik ondervond weer eens hoe ik via het veranderen van de gedachtes ook de emoties die er mee gepaard gaan kan bespelen.

Maar tijdens het spelen hiermee werd ik ook weer geconfronteerd hoe gemakkelijk ik nog steeds ook vele emoties bedek, en niet uitkom voor de behoeftes die ik voel. Ook werd ik me bewust van hoe deze bedekte emoties zijn weg vinden in het lichaam, waardoor er steeds maar weer dezelfde lichamelijke klachten terug blijven komen. Ook al heb ik de laatste jaren zoveel opgeruimd uit het verleden, het als kind geleerde bedekken van de emoties gebeurd nog steeds. Bedekken omdat de ervaring als kind was dat gevoel pijn doet en verdriet brengt.

Het is een stuk waar ik de laatste jaren steeds tegen aan loop, en waarin ik besef ook niet zomaar uit te komen zonder hulp. Dus heb maar weer eens een aanvraag er voor ingediend, zodat ik weer eens door iemand anders geconfronteerd kan worden en nieuwe inzichten kan verwerven daardoor. In ieder geval heeft het zelf onderzoek me wel het antwoord gegeven waarom ik steeds lichamelijk ziek word zogauw ik werk buiten huis vind. Het enige antwoord hierop is angst.

Door mijn gevoeligheid pik ik heel snel de emoties en stemmingen op van mensen om me heen, vaak onbewust omdat ik met mijn bewustzijn ben afgestemd op het fysieke werk wat gedaan moet worden. Hierdoor komt het dat dan ook deze emoties door het lichaam verwerkt moeten gaan worden, en dat geeft allerlei klachten, Zeker de maag en darmproblemen staan hier sterk mee in verbinding. Het geeft me ook een gevoel van dat ik mezelf helemaal opblaas, volzit en daardoor niet kan eten. Onbewust speelt dan ook de angst op als ik me dagelijks bevind in een groep mensen, om steeds maar alles op te pikken. Door nu te gaan leren bewust te gaan worden van de manier hoe ik het oppik, en er niet langer bang voor te zijn, kan ik daar dan eindelijk eens een ommekeer in aan gaan brengen.

Tijdens de afwezigheid van Stefan deze maand omdat hij weer op oefening moest naar Duitsland voor zijn werk voelde ik me weer afglijden in de "diepte" Het weer urenlang zitten chatten, om maar niet naar bed te hoeven, geen energie hebben om de dagelijkse taken uit te voeren. Hoe gemakkelijk vallen we in bekende situaties terug in oude patronen. Het bewust worden ervan heeft er wel voor gezorgd dat ik mezelf deze keer eens een trap onder mijn kont heb gegeven, het gevecht ben aangegaan met de oude verwachting en denkpatronen en de emoties die met zijn afwezigheid te maken hadden eindelijk eens naar buiten heb laten komen En zo hobbelen we elke dag gewoon weer verder. Verbaast over wat er toch weer elke dag gebeurd en nieuw aanvoelt. Waren het vroeger dingen die ik zag en voelde als een strijd in mezelf, nu ervaar ik het als een uitdaging om steeds weer nieuwe aspecten van mezelf te leren kennen.