Op het moment echter dat de gevoelens me teveel worden, sluit ik me er meer en meer van af en probeer met allerlei anderen activiteiten het te kunnen "vergeten" waardoor echter het lichaam steeds meer en meer begint te protesteren, of ik probeer het op de oude manier om de schuld van de dingen buiten mezelf te leggen. Maar tja dat werkt dus allemaal totaal niet meer, niet op het punt waar ik NU sta, en de keuze die ik hierin NU zal moeten nemen.

Na een gesprek met mark dit weekend, ben ik wel na gaan denken over wat hij me vroeg en vertelde. Al de jaren heb ik steeds het gevoel gehad dat de "anderen" me omhoog trokken, zonder me ooit af te vragen waarom zij dan een werden met het Gerda gedeelte, terwijl juist steeds Gerda , weer verder ging. Voor al mijn andere delen had ik waardering, voor waar ze voor stonden, wat ze bereikten, echter zonder stil te staan dat het het Gerda deel was die dat bewerkstelligde, en steeds weer ging ik op zoek naar een bezigheid om zo voor mezelf te kunnen bewijzen dat ook Gerda waardevol was.

Maar wat valt er te bewijzen??? Niets niets voor mezelf maar ook zeker niets naar de buitenwereld toe. Er is alleen het ZIJN, en dat is iets wat ik nog steeds niet doe, laten zien wie en wat Gerda werkelijk is. Ik laat niets zien van haar kennis, haar liefde en haar warmte, maar ontken het steeds keer op keer, voor mezelf, en naar de buitenwereld, waardoor niet de andere, maar ikzelf steeds keer op keer dubbele signalen uitzend, en dit dus ook steeds weer aantrek. Want waarom zou een ander respect tonen voor mij als ik het niet eens voor mezelf heb, waarom zou een ander me waarderen, als ik dat niet zelf doe.

Pffffffff weer een lekker stuk om door heen te gaan, want het bewust worden met je verstand is nog steeds heel anders dan het ook te voelen, je kunt wel aan waardering voor jezelf denken, maar dat geeft een enorme strijd in je gevoelsleven, waardoor er nog meer verwarring ontstaat. Maar begin nu wel weer in te zien waar ik sta, en wat ik er voor mezelf aan kan gaan veranderen.

Veel steun vind ik dan ook in de stukken van de crimson circle, waar de laatste maanden steeds meer aandacht wordt geschonken aan de betekenis van mps en de verschuiven van de bewustzijnsniveaus waardoor men steeds meer bewust wordt van wat we vaak andere dimensies noemen. Ik vind hierin een bevestiging in waar ik al die jaren al door heen ben gegaan, maar wat ik voor mezelf nog steeds vaak afdoe als "ja het zal wel", nu echter ik het ook lees van anderen, wordt het voor mij steeds meer werkelijkheid, terwijl ik het eigenlijk wel gemakkelijker vond om het te blijven ontkennen voor mezelf..

Want zeg eens eerlijk, wie van jullie zal graag tegenover een ander aangeven dat je je eigen "God" bent en zelf verantwoordelijk bent voor alle situaties waar je in terecht komt. Voor mezelf kan ik dat heel goed accepteren, maar vind het nog steeds een uitdaging om buiten de "drama’s " van anderen te blijven staan, en niet mee te gaan in hun emoties, wat eigenlijk er op neer komt dat ik mezelf steeds keer op keer blijf ontkennen, zodat de ander maar niet gekwetst wordt, en ik mezelf steeds keer op keer ontken en kwets. Tja dan is er de keuze waar je voor komt te staan, kies je nu eindelijk voor 100% voor jezelf, voor wat en wie ik ben, of blijf ik kiezen voor wat de ander wenst dat ik ben.

Gerda