Het nieuwe jaar is al weer 3 maanden oud. Heb weinig geschreven de laatste maanden. De reden, er gebeuren zoveel dingen die voor mij niet eens te beschrijven zijn in woorden, dat ik het ook niet meer probeer. Wat me zeker in die tijd heeft beziggehouden zijn de beelden die ik vanaf december heb ervaren. Beelden die ik ook ervaarde als het vergaan van de aarde.

Ik begreep ook niet waarom ik deze beelden maar bleef zien. Wat hadden ze voor betekenis voor mij. In januari echter kreeg ik een mooi verhaaltje van plink, en met het verhaaltje wat zij vertelde vielen er voor mij de puzzels in elkaar. Zal in het kort een schets geven van het verhaal.

Zie je ziel als een groot schip, als je geboren wordt vaart er vanuit dat schip een sloepje, dat met wat gereedschap op ontdekking gaat. Tussen dat grote schip en dat sloepje is er een verbindingsdienst, deze brengt je de dingen die je op je tocht nodig heeft, en neemt de nieuwe ontdekkingen mee terug naar het schip. Er zijn vele van die sloepjes onderweg, sommige gaan een tijdje alleen verder, anderen onderzoeken in groepen bepaalde gebieden. Naar een lange reis, echter voegen deze sloepjes zich weer bij hun eigen schip. .

Al deze schepen varen onder een bepaalde rederij, en er zijn verschillende van deze rederijen. Deze rederijen varen ook weer voor verschillende landen. Zo doet ieder schip een bepaalde kennis op. .

Door het verhaaltje begreep ik eindelijk waardoor ik het mezelf zo moeilijk maakte, niet alleen probeerde ik het grote schip voort te trekken, maar ik probeerde ook steeds het grote schip in mijn kleine sloepje te duwen, en tja logisch dat niet lukte. Eindelijk besloot ik om mijn sloep eens verder op te ruimen, anderen sloepjes die zich aan me vastklampte los te maken, en alles wat ik voor mijn verdere tocht nodig had overboord te zetten, zodat er ruimte ontstond om nieuwe dingen te gaan ontdekken. .

En nieuwe dingen gebeurde er, ik werd me bewust van de nieuwe stemmen om me heen, en leerde deze nieuwe stemmen kennen. Kyra, die me leert om mijn behoeftes uit te spreken, Robbie die me helpt met mijn zelfvertrouwen, Michael die me zijn kennis doorgeeft vanuit de geest, sonar die me helpt in de balans tussen het aardse en het geestelijke, en Karina die ik nog steeds zie als mijn toekomstige ik. Ik besef heel goed dat ik deze persoontjes zelf creëer, om zo de eigenschappen bewust te maken voor mezelf, en dat al deze persoontjes niets anders zijn dan ikzelf al ben. Het is mijn manier om uit de strijd te komen tussen het stoffelijke denken en het innerlijke voelen, om door de illusie heen te kijken die ik voor mezelf creëer. Om zo tot dat punt te komen, dat ik kan zijn wie ik in werkelijkheid ben. .

Door het buiten mezelf te plaatsen, kan ik er ook op een hele andere manier naar kijken en mee omgaan, wat niet wil zeggen dat ik het altijd even gemakkelijk vind hoor, want door jezelf open te stellen, stel je je ook kwetsbaar op naar je omgeving, en confronteer je anderen met de maskers die zij nog dragen, wat niet bepaald altijd in dank wordt afgenomen. .

De uitzending van Stefan zit er ook weer bijna op. Eind deze maand komt hij een week met verlof, en dan hebben we nog maar 4 weken te gaan. Eerlijk gezegd is het me zwaar tegen gevallen, het gemis is gelukkig niet meer zo pijnlijk als in het begin, maar het blijft wel als een gevoel doorzeuren. Mis gewoon mijn maatje, waar ik lekker iedere dag de dingen die ik ervaar mee kan bespreken. Ben verder nog steeds bezig met behandelen, en eerlijk gezegd bevalt dat prima, vooral vind ik het leuk om te zien hoe de denkwijze van mensen in zo’n korte tijd kan veranderen. .

Groetjes Gerda