De eerste week van maart melde ik me ziek op het werk. De spanningen waren zo aan het oplopen dat ik steeds meer lichamelijke klachten kreeg. Ook werd ik ’s-nachts regelmatig wakker met een huilbui. Mijn ziekmelding werd niet getolereerd omdat niet ik ziek was, maar omdat ik niet kon werken in de situatie waar ik nu in zat dus had ik weer eens een gesprek met de stationmanagers van het station over de gang van zaken op mijn werk.Aan het einde van het gesprek werd mij gevraagd hoe ik de dingen er veranderd wou zien, en wat er zou moeten gebeuren om die veranderingen teweeg te brengen. Waarbij de afspraak gemaakt werd dat er een werkrooster zou komen. Zodat ieder personeelslid gewezen kon worden op zijn of haar verantwoordelijkheden en men deze niet langer af kon schuiven op dat men niet weet wat hun taken zijn. Verder heb ik aangegeven dat er een betere communicatie moest komen wat betreft de veranderingen die er kwamen door de overname, daar er nu steeds nieuwe geruchten waren, waardoor de spanningen onderling alleen maar toenamen.
Twee weken later was er van de gemaakte afspraken nog steeds niets terecht gekomen. We hadden wel een werkoverleg gehad in de tussentijd, waar men de punten besprak die ik had aangedragen (zonder aan te geven dat dit van mij af kwam) en wat men daarop ging ondernemen, maar daar er op het werkoverleg een vaste en verschillende parttime medewerkers niet aanwezig waren, en dus nergens van afwisten, ging alles op de oude manier door en namen de spanningen bij mij alleen maar toe. Toen ik de stationmanager er op wees dat het voor mij zo niet langer kon kreeg ik als antwoord "Je bent volwassen genoeg om het probleem zelf op te lossen". Dit was voor mij de bekende druppel en tijdens mijn werk voelde ik zoveel woede ophoog komen, dat ik besefte dat het zo niet langer kon. Op dat moment heb ik me weer ziek gemeld, en ik was nog maar net thuis toen ik een telefoontje kreeg dat mijn ziekmelding weer niet geaccepteerd werd. Heb hem toen medegedeeld dat het dan jammer voor hem was, maar dat alleen een arts dat kon bepalen, en niet hij. De huisarts en psycholoog besloten beidden dat ik in deze situatie niet mocht blijven werken, en dat er eerst oplossingen moesten komen voordat ik weer terug aan het werk zou gaan. Ook had ik de Arbo-dienst in geschakeld om zo tot een oplossing te komen.
Al snel kreeg ik een brief, waarin stond dat men een conflict op het werk niet tolereerde als een ziekmelding, en dat als ik geen contact op zou nemen met de regiomanager dit gelijk zou zijn met werkweigering. Weer kreeg ik een gesprek, waar ook de 2 stationmanagers bij aanwezig waren. Het enige wat die konden doen was bevestigen wat ik de regiomanager vertelden. Op het eind van het gesprek werd afgesproken dat men eerst het gesprek met de Arbo-dienst zouden afwachten voordat er verdere stappen werden ondernomen. Tot mijn verbazing kreeg ik bij de Arbo-dienst te horen dat men niets kon doen omdat ik de dag ervoor toch ziek was gemeld. Goed pissig belde ik de stationmanager op en vroeg hem wat nu de bedoeling van alles was.ls antwoord kreeg ik dat hun ook hun geld terug wilden krijgen en mij zodoende ziek gemeld hadden. En dat ik maar lekker rustig aan moest gaan doen.
Ik besefte toen dat ze me nu toch ziek hadden gemeld omdat ik via arbeidsintegratie werk en ze deze kosten terug konden vorderen bij het gak. En daarbij waren ze ook meteen van mijn gezeur af. Nou mooi pech voor hun want deze kosten worden alleen vergoed als de ziekmelding te maken heeft met klachten waarvoor ik toen in de WAO ben beland, en daar heeft dit niets mee te maken. Tijdens een bloemen seance kreeg ik deze maand de volgende boodschap mee. Ik had zonnebloemen meegebracht en ze pakte een van de bloemen en gaf aan dat de persoon van wie de bloem was hetzelfde was als de bloem die ze vasthield. Ze zag bij mij een vrouwspersoon die ik herkende als mijn oma. Deze hield een zakje pokon vast. Ze vertelde me verder dat als je zaadjes in de grond stopte en de omstandigheden goed waren de bloem snel zou groeien. De zonnebloem draait ’s-Morgens vanuit het oosten met de zon mee naar het westen om zo de zonnestralen op te kunnen vangen.
Bij mij stonden er meerdere zonnebloemen om me heen die de zon bij mij weghaalde waardoor ik niet krijg wat ik nodig heb, vandaar het zakje pokon. Deze mocht ik ook alleen voor mezelf gebruiken, en niet voor de anderen, en kon ik boven de andere zonnebloemen uitgroeien. Verder moest ik duidelijk aangeven wat ik wilde, omdat men anders geen rekening met me zou houden. Ook moest ik bij mezelf weer te raden gaan met wat ik wou, en daarna de stappen er voor ondernemen om het te bewerkstelligen, anders bleef ik maar op en neer fladderen. Ik heb vaak hele goede ideeën, maar meer dan die ideeën wordt het nooit omdat ik of er impulsief aan begin en het dan toch niet blijkt te zijn wat ik er van verwachtte, of er toch maar niet aan begin omdat…….Ook kreeg ik weer de boodschap om eindelijk eens een keus te maken. Ik herkende veel dingen in wat ze mij vertelde, maar snap nog steeds niet veel van de keuze die ik moet maken. Keuzes waarin? Waartussen? Misschien dat ik er volgende maand meer over weet te vertellen, want het heeft me toch geraakt deze uitspraak. En het enige antwoord op deze vraag zit nog verborgen in mezelf
Groetjes gerda
