Weer werd ik heel de maand geconfronteerd met situaties op mijn werk, waar ik aardig van over de rooien ging, vooral ook omdat ik maar niet begreep wat ze mij te vertellen hadden. Ik ben naar een spirituele avond geweest waar ik de volgende boodschap kreeg.

Ongeveer 5 tot 7 jaar terug zat je heel erg diep, langzaam heb je je daaruit omhoog geworsteld. Nu kun je terug kijken naar die periode om te zien hoe je gekomen ben waar je nu bent. Verder is het niet nodig om daar nog naar terug te keren. In het nu slikte ik in mijn relaties nog heel veel dingen door. Steeds maar weer probeerde ik via allerlei omwegen de situatie te veranderen, zonder duidelijk uit te spreken wat ik uit moet spreken. Hierdoor komt het dat ik op een gegeven moment als een vlammenwerper reageer, waardoor de ander zijn oren dichtklappen en hij niet kan verstaan wat ik zeg.

Ik herkende er veel dingen in. De laatste maanden was ik steeds op zoek geweest in mezelf naar de oorzaak van de problemen op mijn werk. Ook probeerde ik deze situaties op allerlei manieren op te lossen, wat me dus niet lukte en me erg boos maakte, waardoor ik dan mijn woede kenbaar maakte.

Vooral schrok ik toen ik merkte hoezeer ik me zelf haatte dat ik geen verandering in de situatie kon aanbrengen, maar ook de situatie niet los kon laten, het bleef maar in mijn hoofd en gevoel doorspelen, dag en nacht. Hierna besloot ik mijn baas te bellen, en vertelde hem dat ik zo niet kon werken, dat ik baalde van de mentaliteit van mijn collega's, en dat ik niet langer zin had om de verantwoording van hun op me te nemen, zowel van hun gedrag als van hun werkzaamheden. Het was een heel fijn gesprek wat ik toen met hem had, en ik kreeg eindelijk het gevoel dat er iemand achter me stond. Hij gaf me aan dat hij tijd nodig had om de veranderingen door te gaan voeren, maar beloofde me dat er zeker veranderingen gingen komen, en vroeg me om nog even proberen te slikken. Nou dat ging 2 weken goed, en deze week flipte ik dus weer even, maar hij was binnen 10 minuten in de zaak zodat ik stoom kon afblazen.

Terugkijkend op het gebeuren zie ik dat ik steeds maar weer dingen van een ander naar mij toetrek en daar de verantwoording over neem. Nu weet ik dat deze dingen niets over mij zeggen, maar juist alles over die anderen en ik niet hun verantwoording over moet nemen, want anders leert die ander er niets van. Ook dat ik duidelijk moet zijn in wat ik ergens van vind, ook al bevalt die ander dat niet. Mijn gevoelens zijn het nog niet helemaal eens met mijn weten, maar ook die onderdruk ik niet langer, en laat ze gewoon gaan, niet langer zoekend naar wat ze over mij vertellen