September 2001
Een maand die zeer rustig begon, maar door de ramp in Amerika al snel een wending kreeg. Net als iedereen was ook ik compleet verrast over heel het gebeuren, en had ik tijd nodig om te kunnen bevatten wat daar werkelijk was gebeurt. De panorama kwam die week uit met een extra editie, waarin je alle gruwelijke details met beelden kon bekijken. Ik heb hem weggelegd want vond het afschuwelijk dat men hierin nog een close-up liet zien van iemand die naar beneden springt. Die dagen ben ik me zeer bewust af gaan vragen in wat voor maatschappij we nu eigenlijk wel leven. Om me heen voelde ik alleen maar haat en angst, uitspraken van maak al die buitenlanders maar af, laat Amerika maar bommen gaan gooien, op mijn vraag hoeveel beter wij dan zijn dan deze terroristen, werd verwonderd gekeken, met de gebaren daarbij dat er bij mij volgens hun een steekje loszat. Toch begon ik naar enkele dagen een ommekeer te bemerken bij mensen, want waar zijn wij als mensheid nu eigenlijk mee bezig, welke spiegel werd ons voorgehouden. Iedereen is het er wel over eens dat het terrorisme moet worden aangepakt. Maar als je vraagt Wie of Wat zijn terroristen weten ze het vaak niet anders te omschrijven als een stelletje buitenlanders die volgens hun geloof te werk gaan.
Maar vergeten we daarbij niet te kijken in onze eigen omgeving. Hoeveel mensen worden in gezinsverband geterroriseerd. Hoeveel mannen, vrouwen en kinderen staan dagelijks bloot aan seksueel misbruik, lichamelijk misbruik of geestelijk misbruik. Is dat geen vorm van terrorisme. Mijn mening hierin is ook dan als men het terrorisme totaal wilt uitroeien dat we daarmee zullen moeten beginnen in onze eigen omgeving, en niet de schuld zoeken hiervan in buitenlandse groeperingen en daar dan nog maar een paar bommen op gaan gooien, want de enige mensen die je daar mee treft zijn weer alleen onschuldige mensen.19 september kreeg ik weer een telefoontje van teve holland met de vraag of ik mensen wist die mee wouden werken aan een programma over seksueel misbruik en de gevolgen die je daar van ondervind.
Naar overleg met Stefan besloot ik dat ik hier zelf aan mee wou werken zolang het een informatief programma was. Daar alles heel snel besloten moest worden, allerlei dingen geregeld moest worden en ik de andere dag al aanwezig moest zijn voor de opnames, had ik weinig tijd om hier dieper over na te denken. Maar toen ik ’s-Avonds mijn bed instapte kwam de angst opzetten, Waar had ik me nu weer ingestort De andere dag ging ik met de trein naar Hilversum, en met iedere minuut dichterbij nam ook mijn hoofdpijn toe. Mijn gedachten waren niet stop te krijgen, maar ook werd ik weer geconfronteerd met gevoelens en gedachten omtrent de gebeurtenissen uit mijn jeugd.
Aangekomen bij TeVe holland werd ik heel fijn ontvangen door marlies en andere medewerksters en maakte ik kennis met de andere kandidaten. De zenuwen namen met de minuut toe, maar de begeleiding was gewoon uitstekend. We werden bij de make-up lekker verwend, goed voorbereid op de vragen die Thomas ons zou stellen, en daarbij werd mij verteld dat ik niets hoefde te doen wat ik niet wou. Toen ik te horen kreeg dat er een psychologe bij mij op het podium zou komen te zitten, gingen mijn nekharen in eerste instantie omhoog staan, vooral omdat ik gezien heb hoe dat in de shows van Catherine Keyl ging. Maar ik merkte al gauw dat Anita heel anders was.
Het eerste gedeelte van de opnames kon ik zelf bekijken, en het viel me als eerste op hoe jong het publiek was. Maar ook hoe serieus men met dit toch gevoelige onderwerp omging. Tijdens de opnames kon je een speld horen vallen, en uitdrukkingen bij mensen in het publiek vertelde al genoeg. En toen was ik aan de beurt. Tijdens de vragen met Thomas zelf, was ik me totaal niet meer bewust van het publiek om me heen. Ik vond hem dan ook iemand die zelf een ontzettende rust uitstaalde en voor ik het in de gaten had was het eigenlijk alweer voorbij, vooral ook natuurlijk omdat de tweede deel volgende week opgenomen wordt. Toen ik ’s-Avonds thuis kwam Was ik zowel lichamelijk als geestelijk doodop. Maar zal volgende week beschrijven wat mijn verdere ervaringen hiermee zijn geweest. Ben natuurlijk zeer nieuwsgierig naar de reacties die dit teweeg gaat brengen. Ik heb meteen de andere dag mijn ouders op de hoogte gesteld, en was blij met de reactie van hun kant.
De week tussen de opnames kwam ik er al snel achter dat ik tijdens de
opnames een black-out had gehad. Ik was daar erg van geschrokken want dat
was al in 3 jaar niet meer gebeurd. Ik kon me totaal niets terughalen van de
vragen die Thomas aan me gesteld had
De tweede opnames waren dus niet zoals er was afgesproken. Marlies had twee
dagen ervoor nog telefonische contact gehad met Stefan, om zijn kant aan te
horen, en op de opname dag werd hij eerst door haar apart genomen om de
vragen door te nemen die Thomas zou stellen. Groot was mijn verbazing dan
ook dat er alleen de slotscène werd opgenomen, en er niets werd opgenomen
van wat er tussen ons en marlies was afgesproken. Toen we Anna hierover
aanspraken, vertelde deze dat er in het team ook geen sprake van was
geweest, en dat ze nergens vanaf wist.
Nou goed kwaad heb ik die dag nog een mailtje gestuurd naar marlies,
Kerstin en de redactie. Omdat de afspraken die gemaakt waren, dus helemaal
niet nagekomen waren, en ik me gewoon gebruikt voelde. Marlies stuurde me
een mailtje dat zij niet op de hoogte was geweest van de veranderingen en
dat de opnames niet door zouden gaan. Twee dagen later kreeg ik een
telefoontje van de eindredacteur. Hij vertelde mij dat marlies deze truc dus
gebruikt had omdat ze wist dat als ik niet mee had gewerkt heel het
programma niet door had kunnen gaan. Men had er verder niets van geweten
totdat ik mijn mailtje stuurde met daaraan vast het mailtje van marlies. Ook had men haar de opdracht gegeven om persoonlijk contact met mij op te
nemen, wat ze dus niet aangedurfd heeft zodat ze het maar in een mailtje
afgedaan heeft. Door het gesprek was mijn boosheid in ieder geval wel gezakt
en besloot ik dat ik het programma maar gewoon door zou laten gaan, zonder
er nog iets te tegen ondernemen, want uiteindelijk was ik niet de enige in
het programma, en vond ik dat de andere deelnemers een hele grote stap
hadden gezet, door openlijk op tv over hun verleden te praten.
Terugkijkend had ik als ik goed naar mezelf had geluisterd kunnen zien dat
er dingen niet klopte die dag. Zo hoefde Stefan geen formulier te
ondertekenen, en werd hij niet naar de make-up gebracht, terwijl iedereen
die aan een programma meewerkt dat wel doet. Maar ja we zijn weer een
ervaring rijker hierin, en hopelijk dat er in de toekomst toch ooit een
programma wordt gemaakt over MPS/DIS
Groetjes Gerda
