Lichamelijk begonnen ook de klachten steeds toe te nemen. Kreeg steeds meer astma aanvallen, was onrustig, begon steeds minder te eten, en lag nachten lang wakker. Via mijn zwager kwam ik in contact met frank, die acupunctuur toepast. Na de eerste behandeling voelde ik de druk op mijn borst al afnemen, en ging het weer wat beter. Kreeg ook weer wat meer energie, en sliep ook wat beter. Na drie weken kreeg ik een massage met etherische olie van zijn vriendin. Hierbij heb ik me dagen heerlijk gevoeld.

Voelde me net een bosje bloemen. Alles leek weer een stuk beter te gaan. Ik kreeg een nieuwe baan waar ik me weer in kon uitleven, en door de acupunctuur begonnen er steeds meer klachten te verdwijnen. Tot begin deze week. Het slapen lukte nu helemaal niet meer, en lag nu echt heel de nacht wakker, te wachten tot de wekker weer af zou lopen. Er kwamen ook steeds weer herinneringen aan mijn jeugd na boven. In het begin begon het met leuke herinneringen, zag me spelen met mijn tol, op het schoolplein met elastiek en touwtje springen. Ook de daarbij behorende gevoelens waren daar bij aanwezig, en vond het dus niet erg om daardoor heel de nacht wakker te liggen.

Wist ook dat ik nu eindelijk eens moest gaan kiezen, en dat het beter voor me zou zijn, te stoppen met werken en de tijd voor mezelf te gaan nemen. Eigenwijs als ik ben, ging ik de volgende dag toch gewoon na mijn werk. Maar rond 10 uur kwamen de gedachten terug in het bewustzijn, hoe langer ik het uitstelde hoe beroerder ik me ging voelen, en besloot ik maar na huis te gaan.

Ik kwam hierna al snel in een dip terecht, en begon alles eens op een rijtje te zetten samen met mijn man. Hoelang bleef ik me nog verstoppen voor de dingen die ik echt wil gaan doen? Hoelang laat ik mijn angsten nog overwinnen? Angsten die geen grond hebben in het NU, maar voortkomen uit het verleden. Ik alleen ben diegene die dat stop kan zetten. Nu na donderdag komt ook eindelijk het verdriet los. Verdriet wat ik altijd wel ben blijven voelen, maar nooit kon uiten. Ook niet in mijn verwerkingen, met de alters. Weer zijn er de beelden van vroeger, maar eindelijk kan ik er om huilen, boos om worden. Toch ben ik hierdoor ook in gaan zien, dat het zo niet langer meer kan.

Zal nu echt moeten zorgen dat ik me niet langer blijf verstoppen, en daadwerkelijk gaan beginnen aan de dingen die ik vanuit mijn hart wil doen. Op spiritueel gebied is het de laatste tijd vrij rustig geweest. Tijdens een gesprek op de chatbox met destiny-child kreeg ik eindelijk eens het inzicht van de betekenis van de alters. Vaak heb ik me afgevraagd waardoor deze er konden zijn, en waarom er steeds andere namen waren. Tijdens het gesprek met haar wees hij me op mijn eigen ziel, en alle vorige levens die ik al gehad had. In al die levens was ik een andere persoonlijkheid, voor haar waren alters delen van mijn eigen ziel, en doordat ik hiermee contact kon leggen, kon ik ook zoveel over mezelf ontdekken.

Kon me wel vinden in haar denkwijze, en had hierbij eindelijk het gevoel dat er weer een stukje van de puzzel was opgelost. Vooral omdat ik merk dat er door vele paragnosten en mediums MPS/DIS, en de rest vaak wordt afgedaan als problemen met entiteiten. Men haalt de entiteiten even weg, en de problemen zijn opgelost. Jammer dat het dus zo niet werkt. Zelf als er al entiteiten in het spel zijn, is daar ook weer een oorzaak aan verbonden, en zal men deze oorzaak op moeten lossen, voordat de problemen opgelost kunnen worden. Tijdens de chat gebeurde er deze week ook iets raars. Tijdens het gesprek wat we hadden kreeg ik ineens een beeld van een meisje, met lang blond haar en in haar hand een witte bloem. Iemand anders kreeg ook dat beeld, en daar hij bekend is met het fotograferen van energieën, probeerde hij er een foto van te maken.