Begin deze maand waren er nog steeds hevige schommelingen in mijn stemmingen, niet raar eigenlijk op mijn werk kregen we te horen dat de zaak per 17 december werd overgedaan naar een nieuwe eigenaar. Iedere dag werden er wel dingen verteld, van wat er allemaal ging veranderen. Er was alleen maar ontzettend veel onduidelijkheid, en de spanning was dan ook duidelijk te snijden. Mijn collega had problemen met een andere collega, en ook die spanning begon hij op mij af te reageren.

Daar het in eerste instantie niet hielp om met mijn collega er over te praten, heb ik ook de andere collega op de hoogte gebracht, zodat ze het samen uit konden praten. Op 10 december hadden we een vergadering met de nieuwe bazen, en kwam er eindelijk duidelijkheid. Wat me wel nieuwsgierig maakt is dat de persoon die nu mijn regiomanager wordt dezelfde persoon is waar ik begin dit jaar een sollicitatie gesprek bij heb gehad. Toen had ik de baan afgewezen, ivm met de reistijd, maar ook omdat ik me niet fijn voelde bij hem. Ik merk wel dat ik me heel ontzeker ga voelen als hij in de buurt is, dus ben zeer benieuwd wat ik hier weer van kan gaan leren.

De laatste week heb ik ook weer een fijn gesprek gehad met destiny-child. Hij noemt me altijd meissy, door het beeld van het kleine meisje wat hij altijd bij mij ziet. Een tijdje terug had ik al een gesprek met hem erover, dat ik steeds verdriet bij haar voelde, maar blijkbaar niet kon troosten. In dat gesprek begreep ik ook, dat doordat ik haar juist probeerde te troosten, hiermee het verdriet wat ik voelde ontkende, nadat ik hier mee gestopt ben, werd het contact met de kleine ook steeds beter. De laatste weken echter hoorde ik haar regelmatig zeggen, ik ben God, of ik ben alleen maar liefde. En bij de eerste opmerking voelde ik me niet echt prettig. Door er ook tegenin te gaan, met een intens gevoel van zelfhaat, raakte ik ook in de depressie. Wie was zij, die zichzelf zomaar God durfde te noemen.

In mijn laatste gesprek met destiny-child vroeg deze mij dan ook wat God voor mij betekende vanuit mijn gevoel en niet vanuit mijn denken, En ik vertelde hem dat God voor mij Liefde was, God is voor mij alles wat leeft. Alles wat bewustzijn bezit. De aarde, de bloemen, de bomen, de sterren, ja ieder levend wezen is voor mij een GOD. Maar als mijn gevoel dus zo over God dacht, betekende dat ook dat ik door mijn eigen denkwijze, mijn eigen liefde, mijn eigen god afwees, alleen maar omdat zij mij vertelde wie ze was. Vanaf dat moment merkte ik ook meer een een zijn op met het meissy. In eerste instantie was er ook een angst om haar kwijt te raken, net zoals ik afscheid had genomen van al de alters die ik had in mijn dis periode, maar ik begin steeds meer in te zien, dat juist door het samengaan met haar, ik ook weer contact krijg met de anderen. Juist omdat ik samen met al de anderen EEN ben.

Ook begin ik steeds meer op te merken, dat ik me ’s-Nachts in de grote lege ruimte bevind die ik een paar maanden terug heb gevonden. Maar niet langer ben ik er alleen. Ik weet dat ik er gesprekken heb met anderen, en het enige beeld wat we tot nu toe bij is gebleven is van een wezen, doorschijnend blauw met grote blauwe ogen.

Destiny-child noemde het een uitwisseling van ervaringen met andere dimensies. En ik, ik weet het niet, alleen dat als ik ’s-Morgens opsta ik het jammer vind dat het is afgelopen, maar voel me er verder heel prettig bij.

De kerstdagen vieren we dit jaar thuis, lekker alleen met het gezin. Net als vorig jaar in Duitsland heeft ieder voor de ander een kleinigheidje gehaald, en ik heb daar heerlijk van genoten, om iets te zoeken voor degene waar ik van houd. Hopelijk werkt het weer ook een beetje mee, zodat we een heerlijke witte kerst krijgen

Ik wens iedereen fijne feestdagen, en een fijn begin in 2002                   

Veel liefs Gerda